Σάββατο 6 Ιουνίου. Χαράματα ξύπνησα και είδα τις μαυροντυμένες φεμινίστριες της Καλαμάτας που βγήκαν στους δρόμους. Και τραγουδάνε- μοιρολογούνε τις αδελφές τους- προειδοποιούν τους κακοποιητές και οιονεί δολοφόνους.

“Ολες απαντάμε αν αγγίξεις μία”

Πόσες φορές το τραγουδήσατε κορίτσια;

Τί να το κάνει αν “απαντήσετε” εκ των υστέρων η Βασιλική;  Τι να το κάνει το μοιρολόι, αφού οι γυναικοκτονίες συνεχίζονται και δεν ιδρώνει τ’ αυτί κανενός;

Κάτι πιο δραστικό πρέπει να κάνετε, να κάνουμε, κάτι πιο δραστικό και παράλληλα προληπτικό. Και μαζί μας να είναι και άντρες- γιατί αποκλείετε τους άντρες, γιατί βάζετε όλους τους άντρες απέναντι; Είναι κι αυτοί στην μέγγενη της πατριαρχίας και κυρίως οι νέοι που θέλουν να απεμπλακούν, να πετάξουν από πάνω τους αυτό το βαρύ φορτίο. Το φορτίο του άντρα του πολλά βαρύ που δεν σηκώνει το “κέρατο” έστω κι αν είναι χωρισμένοι πια…που δεν ανέχεται να μην τον θέλει πια, να θέλει διαζύγιο γιατί τί θα πεί ο κόσμος, τί θα πει η γειτονιά, τί θα πει η μάνα του; Το φορτίο που θέλει τον άντρα να χάνει τον ανδρισμό του όχι αν σηκώσει χέρι, αλλά αν δεν του σηκωθεί στο κρεβάτι- που μετά μπορεί και να σηκώσει χέρι, για να δείξει ποιος είναι ο “άντρας”

Ο κόσμος δεν είναι τα Εξάρχεια κορίτσια, ούτε οι Αμπελόκηποι, ούτε το Χαλάνδρι. Στην “αγνή ελληνική επαρχία” γίνεται το σώσε. Εκεί που τα μπουρδέλα με την επίφαση ξενυχτάδικων ακόμα ανθούν κι ας έχουν λείψει πια οι ταμπέλες “προσεχώς Βουλγάρες”. Εκεί που οι νεαρές κοπέλες, οι αλλοδαπές κοπέλες, αντιμετωπίζονται σαν κομμάτια κρέας. Εκεί που κάνει κουμάντο η Εκκλησία και η “ηθική” της, που θέλει τη γυναίκα στο σπίτι και στην λειτουργία και τον άντρα στη δουλειά και στο σκυλάδικο.

Υπάρχει ένας άλλος κόσμος, αλλά είναι μέσα σ’ αυτόν εδώ και συνεχώς μάχονται ποιος θα επικρατήσει. Να βοηθήσουμε τον κόσμο της καλοσύνης και της ανδρείας, να επικρατήσει επί του κόσμου της τζάμπα μαγκιάς και της αγίας οικογενειακής υποκρισίας. Να συμμαχήσουμε με τους αληθινούς άντρες, να τους απλώσουμε το χέρι, να μην καταριόμαστε συλλήβδην τους άντρες. Και να θυμόμαστε ότι πρώτοι μακράν σε αυτοκτονίες είναι οι άντρες.

Να κατασκηνώσουμε μαζί τους έξω από το Μαξίμου, έξω απ’ το σπίτι του Τσιάρα, έξω από τη Βουλή. Τώρα όχι μετά την επόμενη γυναικοκτονία.

Αλλά κυρίως- κυρίως! – σας παρακαλώ όλες να ξεκινήσουμε από τα παιδιά μας. Να εκπαιδεύσουμε τα αγόρια μας να γίνουν άντρες αληθινοί, προστατευτικοί, ευγενικοί και τρυφεροί. Να τα μάθουμε ότι οι άντρες όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται να κλαίνε και να εκφράζουν έτσι τα συναισθήματά τους- της συγκίνησης, της οργής ή της απελπισίας. Και όχι να σπάνε πράγματα ή να βαράνε πόρτες ή αργότερα την σύντροφό τους.

Αν περιμένουμε να αλλάξουν οι νόμοι, η κυβέρνηση, η εποχή, θα θρηνήσουμε πολλές ακόμα. Ας μην περιμένουμε κανέναν, ας ξεκινήσουμε τώρα, σήμερα η καθεμιά μας, από το σπίτι μας από τα παιδιά μας, από τους συντρόφους μας, από τους φίλους μας, ας τους εκπαιδεύσουμε να είναι σύμμαχοι και όχι αντίπαλοι.

Δεν υποτιμώ το γενικό πλαίσιο ίσα-ίσα θα θυμίσω ότι στα χρόνια της διακυβέρνησης του ΣυΡιζΑ στα δύσκολα εκείνα μνημονιακά χρόνια οι γυναικοκτονίες είχαν φτάσει το κατώτατο ποσοστό και τον κατώτατο απόλυτο αριθμό, τον αριθμό 7. Το 2021 έφτασαν τις 31 σημειώνοντας αύξηση 150% Υπήρχε βέβαια ο παράγοντας καραντίνα που ήταν καθοριστικός. Αλλά βλέπουμε ότι και μετά την καραντίνα και μετά το τέλος των μνημονίων στην “χρυσή εποχή” του Κυριάκου Μητσοτάκη  οι γυναικοκτονίες συνεχίζονται με αμείωτους αριθμούς. Δε χρειάζεται να κάνω ανάλυση: η φτώχεια, η αβεβαιότητα, το καθημερινό άγχος, η αδιαφορία για την αποτελεσματική προστασία των κακοποιημένων γυναικών, τα κονδύλια που πάνε στις φρεγάτες και όχι στα σχολεία, όχι στα νοσοκομεία, όχι στους ξενώνες και στα δίκτυα προστασίας των ευάλωτων και ό,τι άλλο μπορείτε να προσθέσετε από την καθημερινότητά σας.

Κάνοντας μία μικρή παρένθεση εδώ, θα πω ότι μου προκαλεί αηδία, ναι αηδία, ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται και αυτή την εποχή, αριστεροί εναντίον αριστερών.

Και κυρίως αριστεροί και αριστερές γυναίκες εναντίον αριστερών γυναικών που κάνουν επιλογές μη αρεστές στη μια ή την άλλη πλευρά.  Αλλά γι’ αυτό θα γράψω μια άλλη Ιστορία Καλοσύνης, ενώ θα μπορούσα φυσικά να γράψω και βιβλίο μόνο από τη δική μου περίπτωση των τελευταίων δύο χρόνων…

ΥΓ  Τον τίτλο “ένα τραγούδι δε φτάνει” τον δανείστηκα από την θαυμάσια ταινία της Ελισάβετ Χρονοπούλου.