Η Κυβέρνηση πανηγυρίζει: «Τα προγράμματα του ΕΣΠΑ 2021-2027 τρέχουν ταχύτερα από ποτέ».

Κι έχει δίκιο στους αριθμούς,όχι στους ανθρώπους.

Με 21 δισ. ευρώ προσκλήσεις (81% της συνολικής χρηματοδότησης),19 δισ. εντάξεις έργων και 12 δισ. σε συμβάσεις,το Υπουργείο Οικονομικών στήνει την εικόνα ενός οικονομικού θαύματος.

Το ΕΣΠΑ προχωράει,οι πίνακες γεμίζουν πράσινα κουτάκια,οι επιτελικοί δείκτες ανεβαίνουν.

Μόνο που την ίδια στιγμή,κάτω απ’ αυτά τα excel,η φτώχεια στην Ελλάδα ανεβαίνει επίσης.

Από 17,7% το 2019 σε 19,6% το 2024.Δηλαδή, περίπου 150.000 περισσότεροι φτωχοί.

Κι αν ρωτήσει κανείς γιατί,η απάντηση είναι σχεδόν θρησκευτική: «Η ανάπτυξη θα φτάσει παντού».

Μόνο που για χιλιάδες νοικοκυριά η «ανάπτυξη» είναι πια μια λέξη που ακούγεται στις ειδήσεις, όχι στο πορτοφόλι.

Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο διαθέτει 4,16 δισ. ευρώ για «Ανθρώπινο Δυναμικό και Κοινωνική Συνοχή»,εκ των οποίων 360 εκατ. προορίζονται για υλική και επισιτιστική βοήθεια στους πιο ευάλωτους.

Στην πράξη όμως,το κοινωνικό αποτύπωμα είναι τόσο αχνό όσο ένα αποσβησμένο φως σε λογαριασμό της ΔΕΗ.

Η εικόνα γίνεται πιο οδυνηρή στα στοιχεία:

• Οι γυναίκες βιώνουν φτώχεια σε ποσοστό 22,4% υψηλότερο απ’ ό,τι το 2014.
• Οι ηλικιωμένοι άνω των 75 ετών έχουν δει τον κίνδυνο φτώχειας να αυξάνεται κατά 51,8% από το 2019.
• Η ενεργειακή φτώχεια στην Ελλάδα αγγίζει το 19%,διπλάσια από τον μέσο όρο της ΕΕ (9,2%).
• Το 33% των ατόμων με αναπηρία ζει σε σοβαρή υλική ή κοινωνική στέρηση.
• Και ένα στα επτά παιδιά στερείται βασικά αγαθά.

Αλλά,κατά τα άλλα,«οι δείκτες πάνε καλά».

Ο αναπληρωτής Υπουργός κ. Παπαθανάσης αποδίδει τη μείωση της φτώχειας στη μείωση της ανεργίας και στην «αύξηση εισοδήματος μέσω απασχόλησης».

Ναι,η ανεργία μειώθηκε αλλά αυξήθηκαν οι επισφαλείς χαμηλά αμειβόμενες θέσεις, αυτές που κρατούν τους ανθρώπους στην επιβίωση χωρίς προοπτική.

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας μιλά για «80 εκατ. ευρώ μικροπιστώσεων για αποκλεισμένους». Πολύ ωραία, αρκεί να είσαι τραπεζίτης για να καταλάβεις τη διαφορά ανάμεσα στη φτώχεια και στην πρόσβαση σε δάνειο.

Το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα  είναι η κατεύθυνση. Τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, αντί να λειτουργούν ως κοινωνική ασπίδα,έχουν μετατραπεί σε βιτρίνα “απορρόφησης”.

Οι Κυβερνήσεις μετράνε ρυθμούς, όχι ζωές. Δείχνουν πρόοδο στα χαρτιά ενώ στις λαϊκές γειτονιές,οι άνθρωποι μετρούν ρέστα για μακαρόνια και πετρέλαιο.

Η φτώχεια δεν μειώνεται με δελτία Τύπου,ούτε με επιτροπές και «εργαλεία αξιολόγησης». Μειώνεται με πολιτική βούληση,με αναδιανομή πόρων,με πολιτικό σχεδιασμό που βλέπει πρόσωπα,όχι ποσοστά.

Μέχρι τότε,το ΕΣΠΑ θα συνεχίσει να «τρέχει» και η κοινωνία να μένει πίσω.

Ιωάννα Λιούτα

Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια