Η «ανάπτυξη» που διαφημίζουν δεν μετριέται σε ζωές και τα στοιχεία το αποδεικνύουν με τον πιο ωμό τρόπο. Όταν 1 στους 5 ανθρώπους σε αυτή τη χώρα δεν λαμβάνει την ιατρική φροντίδα που χρειάζεται, δεν μιλάμε για μεμονωμένες αστοχίες. Αλλά για ένα σύστημα που έχει επιλέξει συνειδητά να αφήνει κόσμο πίσω.

Το 21,5% δεν είναι στατιστική λεπτομέρεια είναι κοινωνική αποτυχία. Και όταν το 70,9% αυτών επικαλείται οικονομικούς λόγους, η διάγνωση είναι ξεκάθαρη ότι  η υγεία έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα που δεν μπορούν να το αγοράσουν όλοι.

Ποια είναι λοιπόν αυτή η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται; Αυτή που δεν φτάνει ποτέ στο ιατρείο, στο φαρμακείο, στο οδοντιατρείο. Εκεί όπου το 30,5% δεν μπορεί καν να επισκεφθεί οδοντίατρο, γιατί το κόστος είναι απαγορευτικό. Εκεί όπου το 10,5% των νοικοκυριών λυγίζει για να αγοράσει φάρμακα. Εκεί όπου η πρόληψη γίνεται πολυτέλεια και η καθυστέρηση στη διάγνωση κανονικότητα.

Μια κοινωνία όπου μόνο το 27% επισκέπτεται ειδικούς γιατρούς δεν είναι απλώς πιεσμένη,είναι απολύτως εγκαταλελειμμένη. Οι ασθένειες δεν περιμένουν τα εισοδήματα να αυξηθούν. Οι χρόνιες παθήσεις ,που αγγίζουν σχεδόν 1 στους 4 ,δεν «προσαρμόζονται» στα δημοσιονομικά όρια. Και όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει ,η υγεία προσαρμόζεται στο πορτοφόλι.

Το αποτέλεσμα είναι μια σιωπηλή επιδείνωση.Το 17,8% των ανθρώπων δυσκολεύονται στην  καθημερινότητά τους λόγω υγείας, ενώ η έκρηξη της παχυσαρκίας (55%) αποτυπώνει μια κοινωνία που στρέφεται αναγκαστικά σε φθηνές και υποβαθμισμένες επιλογές ζωής. Όταν η επιβίωση γίνεται καθημερινή μάχη, η πρόληψη και η ποιότητα ζωής περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Και μέσα σε όλα αυτά, οι γυναίκες επιβαρύνονται περισσότερο  γιατί σε κάθε ανισότητα, οι ίδιες πληρώνουν διπλά το τίμημα.

Αυτή δεν είναι μια «στραβή στιγμή» της οικονομίας. Είναι το λογικό αποτέλεσμα μιας πολιτικής που μετρά την πρόοδο με δείκτες και όχι με ανθρώπους.Που βαφτίζει την ανισότητα «ανάπτυξη» και την εγκατάλειψη «μεταρρύθμιση».

Για ποιον υπάρχει ανάπτυξη; Γιατί σίγουρα δεν υπάρχει για εκείνον που πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε φάρμακα και λογαριασμούς. Δεν υπάρχει για εκείνον που πονάει και περιμένει. Δεν υπάρχει για εκείνον που απλώς δεν έχει να πληρώσει. Ως πότε θα το ανεχόμαστε!

• Πολιτική και οικονομική αναλύτρια