Ο Νάσος Αθανασίου υπήρξε ένας πετυχημένος δημοσιογράφος χωρίς να πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο και με ταπεινοφροσύνη και προσήνεια που δεν είχε τίποτα το προσποιητό, αλλά ήταν σύμφυτη με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά του.

Μ΄ αυτή τη σκευή πορεύτηκε στο ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς να προέρχεται απ’ την παραδοσιακή αριστερά τίμησε το χώρο όχι μόνο με τις ιδέες αλλά και με πολιτική συμπεριφορά που απορρέει από αυτές.

Προσπέρασε διακριτικά φανφαρόνους και τοξικούς τάχα μου ασυμβίβαστους αγωνιστές που χρησιμοποίησαν το ΣΥΡΙΖΑ ως εφαλτήριο και τον ταλαιπωρούσαν ασυγκίνητοι για τις βραχυπρόθεσμες και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Ο Νάσος αγαπούσε την ενασχόληση με την βιβλιοθήκη της Βουλής και δεν έπαψε να διαβάζει ο ίδιος και να μελετά την Ιστορία.

Λίγο πριν του χτυπήσει την πόρτα η επάρατη αρρώστια, μου έλεγε χαρούμενος πως ξαναδιαβάζοντας την Ιστορία του Σπύρου Τρικούπη για την Ελληνική Επανάσταση έμαθε σε βάθος πολλά πράγματα και για τη δική μου πατρίδα, την Αιτωλοακαρνανία.

Απρόσμενα σ’ ένα από τα τηλεφωνήματα για διάφορα θέματα, τον πέτυχα στο νοσοκομείο όπου είχε αρχίσει κιόλας θεραπεία. Μου μίλησε για ένα καρκινάκι όπως το έλεγε προφανώς για να εξοικειωθεί μαζί του ή να το ξορκίσει.

Πριν αρκετό καιρό δεν απάντησε σ’ ένα τηλεφώνημά μου και κατάλαβα ότι ο Νάσος είχε πάρει το μεγάλο δρόμο, δρόμο δίχως άκρη.

Δεν είχε πάψει να ανησυχεί για όσα μας βασάνιζαν μετά την τραγική κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ και τις προσπάθειες στη ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ προκειμένου να σωθεί οτιδήποτε αν σώζονταν από εκείνα για τα οποία τόσοι πολλοί άνθρωποι πάσχισαν με αγώνες και θυσίες.

Σαν σ ’έναν ήσυχο περίπατο οικείων διαλογισμών αποχαιρετώ τον καλό Νάσο καθώς αυτός ήδη έχει απομακρυνθεί προς την όχθη του Αχέροντα.

Καλό ταξίδι και καλό κουράγιο στην αγαπημένη του σύζυγο και τα παιδιά του.