Στο Ιράν συναντάς τον πιο φιλόξενο λαό πάνω στον πλανήτη. Με απλωμένα τα χράμια τους στην περίφημη πλατεία του Ισπαχάν, σε καλούσαν όλοι να καθίσεις μαζί με τις οικογένειές τους να σε κεράσουν.

Σε μια μικρή πόλη πριν το Σιράζ, δεν έβρισκα με τίποτα κατάλυμα και κάποια παιδάκια που δεν καταλάβαιναν τι αναζητούσα με οδήγησαν σε ένα ινστιτούτο αγγλικών για να συνεννοηθώ.

Στο παμπάλαιο δωμάτιο με το κοινόχρηστο μπάνιο το αφεντικό ήταν ένας ηλικιωμένος άνδρας που φορούσε μόνο φανελάκι λόγω της ζέστης. Με ρώτησε αν έχω κάποιο περιοδικό να του δώσω, προφανώς για να ξανοίξει το μάτι του από τις φωτογραφίες μέσα στην μουντή ατμόσφαιρα που έχει επιβάλει το θεοκρατικό καθεστώς.

Ένας γραφικός ηλικιωμένος άνδρας με γενειάδα κάθεται συλλογισμένος έξω από μικρό κατάστημα με αντίκες και μόλις ακούει για Ελλάδα, λέει με νοσταλγία ότι όταν ήταν φοιτητής είχε επισκεφθεί την Ευρώπη. Τώρα ρωτάω, τι γίνεται; Τι να γίνει; προσευχή, προσευχή , προσευχή !

Πως γίνεται ρωτάω το νεαρό καλλιεργημένο που νοικιάζει το αυτοκίνητό του, ένας λαός με τον πανάρχαιο πολιτισμό να καταλήξει στο σημερινό τρόπο ζωής; -Μας κατέστρεψαν οι Άραβες λέει, εννοώντας εκείνους που εισήγαγαν στην χώρα του το Ισλάμ.

Σ΄ ένα μικρό ξενοδοχείο εργάζεται συμπληρώνοντας το εισόδημά του ένας πρώην αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού που είχε πολεμήσει στον πόλεμο Ιράν- Ιράκ όταν οι ΗΠΑ υποστήριζαν τον Σαντάμ Χουσείν. Συζητάμε για τον ελληνικό και τον περσικό πολιτισμό και για άλλα θέματα, αλλά στις πέντε λέξεις που λέει οι δύο αναφέρονται στον αγαπημένο του θεό. Η θρησκοληψία οδηγεί στην ψυχοπαθολογία.

Τις απαγορεύσεις της καθημερινής ζωής βίωναν με διαφορετικό τρόπο οι πλούσιοι στην βόρεια Τεχεράνη, όπου ακόμη και η ζέστη είναι πιο ήπια σε σύγκριση με τη νότια όπου στοιβάζονται οι λαϊκές τάξεις. Εκεί στα βόρεια διοργανώνονταν πάρτυ σε σπίτια, όπου εκτός από το αλκοόλ πήγαιναν σύννεφο και τα ναρκωτικά.

Εσύ ο ξέμπαρκος για να σπάσεις την απαγόρευση συζητάς με έναν έμπορο την αγορά ενός μικρού χαλιού για να σου βρει ως ανταπόδοση λίγο άσπρο κρασί. Μετά από περιπέτεια δύο ωρών και διάφορα εναγώνια τηλεφωνήματα καταφθάνει ασθμαίνων πάνω σε μηχανάκι ένας άνδρας που κρατάει στο χέρι ένα μικρό μπουκάλι νερού. Περιέχει ένα κακοφτιαγμένο τσίπουρο που έχει τη γεύση του καμένου, αλλά χαλάλι.

Ένας πολυμήχανος λαός που δεν συμβιβάστηκε με το καταθλιπτικό καθεστώς των απαγορεύσεων και με πρωτοπορία ηρωικά κορίτσια που πνίγονταν με την μαντήλα και τη μπούργκα δεν έπαψε να εξεγείρεται και να μάχεται για την ελευθερία στην καθημερινή ζωή.

Κι όμως οι εξελίξεις έδειχναν να οδηγούνται σε διαφορετικό δρόμο με την επανάσταση του 1979 η οποία θα έβαζε τέλος στο εγκληματικό καθεστώς του Σάχη, ο οποίος είχε ανατρέψει τον πατριώτη πρόεδρο Μοσαντέκ επειδή τόλμησε να εθνικοποιήσει το πετρέλαιο.

Έχουν μείνει στις μαύρες δέλτους της ιστορίας τα βασανιστήρια στα οποία επέβαλε το καθεστώς του Σάχη τους αντιστασιακούς υπό την επίβλεψη ξένων μυστικών υπηρεσιών.

Μετά και την ομηρία στην αμερικάνικη πρεσβεία του 1980, όπου το πολιτικό κόστος πλήρωσε ο Τζίμι Κάρτερ, οι μουλάδες πήραν το πάνω χέρι.

Τα ξεσπάσματα του λαού κατά καιρούς πνίγονταν στην καταστολή ενώ από την πλευρά των ΗΠΑ και του Ισραήλ είτε με την δολοφονία του Σουλεϊμανί είτε με τους βομβαρδισμούς συσπείρωναν το καθεστώς. Η διαφορά είναι ότι στην τωρινή εξέγερση συμμετείχαν λαϊκά στρώματα τα οποία μέχρι τώρα στήριζαν ή ανέχονταν αυτό το καθεστώς.

Όπως αποκάλυψε η Ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ με την επίσκεψη του πρίγκιπα Παχλαβί στο Τελ Αβίβ, αλλά και μέσω μιας τεράστιας προπαγανδιστικής εκστρατείας με χιλιάδες λογαριασμούς τεχνητής νοημοσύνης στα social media, επιχειρείται να εμπεδωθεί η εντύπωση ότι ο λαός του Ιράν ζητάει να γυρίσει ο Σάχης. Την προπαγάνδα αυτή αναμασούν σε καθημερινή βάση στη χώρα μας και αναλυτές οι οποίοι σε λίγο κινδυνεύουν να μείνουν σε αχρηστία επειδή θα αντικατασταθούν από την τεχνική νοημοσύνη.

Η Μοσάντ που με μήνυμά της δήλωνε ότι βρίσκεται ανάμεσα στους εξεγερμένους δουλεύει πρακτικά για την επιστροφή του Σάχη. Λες η κατά τον Κώστα Τριπολίτη τσούλα Ιστορία να οδηγήσει τον Ιρανικά λαό από τη Σκύλα στη Χάρυβδη;

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί που στην τελευταία του ταινία << Ένα απλό ατύχημα>> έβαλε ένα διφορούμενο τέλος, μετά την τωρινή εξέγερση και τα χιλιάδες θύματα δήλωσε ΄΄ότι το θεοκρατικό καθεστώς έχει τελειώσει.

Το ερώτημα είναι πότε, πως και προς ποια κατεύθυνση.