Το κωμικό επειδή έχει την αίσθηση του παράδοξου φαίνεται πως δείχνει περισσότερη απελπισία από το τραγικό έλεγε ο Ευγένιος Ιονέσκο.

Τίποτε πιο παράδοξο από ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει αυτοκτονήσει προ πολλού και τώρα σπαράσσεται επειδή δεν μπορεί να καταλήξει στο δίλλημα αν πρέπει να ζήσει ή όχι.

Είχε προβλήματα ο ΣΥΡΙΖΑ, αν όχι πραγματική κρίση, όταν η εκλογή Κασσελάκη οδήγησε το όλο προτσές, όπως θα έλεγαν οι παλιοί αριστεροί, σε μια ανεκδοτολογική κατάσταση.

Από την ήττα ή τη συντριβή μπορεί να επανέλθει ένα κόμμα, από το γελοιότητα όμως όχι, όπως γράφαμε τότε σ΄ αυτές εδώ τις στήλες.

Καμμιά φορά ένα παραπολιτικό σαν εκείνο που περιέχεται στην «Ιθάκη» λέει πολύ περισσότερα από χίλιες αναλύσεις.

Σύμφωνα λοιπόν με την αφήγηση, ο κ. Κασσελάκης όταν πήγε να ανακοινώσει στον πρώην πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα ότι πρόκειται να θέσει υποψηφιότητα για την αρχηγία, εξέφρασε παρεμπιπτόντως και ένα σοβαρό προβληματισμό.

Σκόπευε, λέει, να αποκτήσει παιδιά με το σύντροφό του Τάιλερ και προβληματίζονταν πως θα μεγάλωναν στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου θα διαβίωνε ως πρωθυπουργός. Έκτοτε το Μέγαρο Μαξίμου έχει στοιχειώσει με τον αρχηγό του επιτελικού κράτους μπαστακωμένο και χωρίς τις αναμενόμενες παιδικές φωνούλες.

Κι όμως αυτή την αλλοπαρμένη πολιτική φιγούρα εργαλειοποίησαν όσοι την ανακάλυψαν και την στήριξαν, προκειμένου να κατακτήσουν θέσεις που στην προηγούμενη κατάσταση δεν μπορούσαν να πλησιάσουν.

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Οι οπαδοί σκόρπισαν σε διάφορες κατευθύνσεις και το κόμμα δεν υπήρχε ουσιαστικά πέρα από τις αντεγκλήσεις στις κορυφές.

Αυτό που απέμεινε ανέγγιχτο μετά την εξαΰλωση είναι οι προσωπικές στρατηγικές επενδυμένες με όρκους πίστης στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στην ουσία δεν θα υπάρχει παρά μόνο ως μια σκιά μετά και την επίσημη ανακοίνωση της ίδρυσης του κόμματος Τσίπρα. Παράδοξο για ένα κόμμα της αριστεράς και εξίσου τραγικό.

Τελικά η ενδιάμεση περίπτωση Κασσελάκη ήταν ένα γραφικό υποσύνολο μπροστά στους προεκδηλωθέντες αβυσσαλέους ατομικισμούς που δεν έχουν σχέση όχι με την αριστερά αλλά ούτε και με την πραγματική συλλογική δράση.

Τα κόμματα κάποια στιγμή κλείνουν τον ιστορικό τους κύκλο, μόνο που αυτό στην προκειμένη περίπτωση συμβαίνει εν μέσω μιας ιλλαροτραγωδίας.

Την αποτίμηση όμως της ιστορικής συνεισφοράς του άλλοτε κραταιού ΣΥΡΙΖΑ (με όλες τις ανορθογραφίες) στη δημοκρατία και τους αγώνες μέσα σε τρομερά δύσκολες συνθήκες δεν θα την κάνουν οι τοξικοί αντίπαλοί του, ούτε όμως όσοι τον εναγκαλίζονται μέχρις ασφυξίας και τελικής διάλυσης ταυτίζοντάς τον με το εγώ τους.