Γνώρισα τον Αλέκο Φλαμπουράρη το 1980 στη Μαδρίτη. Εγώ ένας νεολαίος εκπροσωπούσα το ΚΚΕ στο φεστιβάλ του «Μούντο Ομπρέρο», κεντρικού οργάνου του Κομουνιστικού Κόμματος Ισπανίας, με το οποίο το Κόμμα τότε δεν είχε τις καλύτερες σχέσεις. Ο Αλέκος εκπροσωπούσε το ΚΚΕ εσ.

Κουβαλούσαμε τα συμπράγκαλά μας- κούτες με τσολιαδάκια και άλλα μεμοραμπίλια όπως και αφίσες- για να στήσει ο καθένας το περίπτερό του.

Μόλις πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Φράνκο, από το αεροδρόμιο συνόδευε το αυτοκίνητο του καθενός  ένας αστυνομικός της πρώην διαβόητης Guardia Civil με τα χαρακτηριστικά καπέλα και όλοι θα νόμιζαν ποιος ξέρει τι θα περιείχαν οι κούτες που κουβαλούσαμε.

Ο ιστορικός ηγέτης του Ευρωκομμουνισμού Σαντιάγκο Καρίγιο επισκέφτηκε και τα δύο περίπτερα και εγώ τον προσφώνησα με ιστορικές αναφορές για το κόμμα του, αλλά ως εκεί.

Δυστυχώς στο φεστιβάλ δεν μπόρεσε να έλθει η θρυλική Πασιονάρια, Ντολόρες Ιμπαρρούρι επειδή ήταν τότε άρρωστη.

Αυτό δεν μας εμπόδισε να περάσουμε αξέχαστα με τον Αλέκο και τους Ισπανούς συντρόφους, σ΄ένα πολιτιστικό γεγονός μεγάλης αξίας, που μας κρατούσε στο χώρο μέχρι να φάμε τσούρος βουτηγμένα στην σοκολάτα το ξημέρωμα.

Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα και ενώ ο Σύριζα είχε βρεθεί στην κυβέρνηση και ο Αλέκος περιβάλλονταν με τη φήμη του στενότατου συνεργάτη του Αλέξη, τον πείραζα λέγοντας: Ποιος να μου το ΄λεγε τότε στη Μαδρίτη ότι θα γινόσουν αναπληρωτής πρωθυπουργός και σκάγαμε στο γέλια.

Η αλήθεια είναι ότι ο Αλέκος δεν τα έπαιρνε όλα κατάβαθα και με την πρώτη ευκαιρία κατέφευγε στο χιούμορ.

Μιας όμως και μιλάμε για την «Ιθάκη» να πω ότι μια φορά τον είδα θυμωμένο. Ήταν στις πυρακτωμένες μέρες του 2015 όταν σε κάποιο όργανο εξέφρασα  διαφορετική άποψη για μια σημαντική επιλογή. Τελειώνοντας η συνεδρίαση βλέπω τον Αλέκο να πλησιάζει με σπινθήρες στα μάτια και να λέει : Τώρα βρήκες να μας κάνεις και συ κριτική; Όταν ο άλλος (δηλ. ο Αλέξης) κινδυνεύει  να βρεθεί σε κανένα χαντάκι;

Διέγνωσα ότι ο Αλέκος περιέβαλλε τον Αλέξη με μια πατρική φροντίδα και είχε την πεποίθηση ότι και στη πιο δύσκολη συνθήκη ο τότε πρωθυπουργός κάτι θα σκέφτονταν ώστε να τα βγάλει πέρα.

Ως εδώ όμως η αφήγηση.

Αργότερα όταν τα πράγματα οδηγήθηκαν στην οπερέτα Κασελάκη σκεπτόμουν τον Αλέκο με τη μεγάλη διαδρομή στην αριστερά να βιώνει αυτόν τον ευτελισμό.

Γράφω αυτές τις γραμμές ενώ βρίσκομαι κάπου στο Ιράκ κυνηγώντας την ουρά μου και δεν μπορώ να παρευρεθώ στον αποχαιρετισμό του.

Σ’ αυτές τις στιγμές η μνήμη σε οδηγεί ίσως και βολικά, στις μέρες της αθωότητας και της ουτοπίας. Άλλωστε ποια πραγματικότητα μπορεί να συγκριθεί με την ουτοπία και το όνειρο;

Buen viaje Αλέκο.