Η κυβέρνηση αυτοδιαφημίζεται ότι έφερε στη χώρα την Ανάπτυξη. Επιμένοντας ότι η αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,4% σε σχέση με πέρσι είναι δείκτης Ανάπτυξης.

Η Eurostat από την άλλη μεριά, η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, όπως και οι υπόλοιποι διεθνείς οργανισμοί, παρουσιάζουν με επίσημα στοιχεία μια εντελώς διαφορετική εικόνα για την Ελλάδα.

Παρουσιάζουν την Ελλάδα να έχει γίνει η φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη. Αφού έχει τους χαμηλότερους μισθούς, που έχουν μάλιστα και τη μικρότερη αγοραστική δύναμη σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη.

Γίναμε φέτος φτωχότεροι ακόμη και από τη γειτονική Βουλγαρία, που την προηγούμενη χρονιά ήταν εκείνη στην τελευταία και εμείς στην προτελευταία θέση της Ευρώπης ως προς τη φτώχεια.

• Διαβάστε: Eurostat / Οι 5 ελληνικές περιφέρειες που αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού

Οι διεθνείς οργανισμοί δεν παρουσιάζουν την Ελλάδα μόνο σαν τη φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη. Την παρουσιάζουν και ως τη χώρα που βρίσκεται ανάμεσα σε εκείνες με τις ακριβότερες τιμές στα προϊόντα πρώτης ανάγκης, στα είδη κατανάλωσης και στην ενέργεια.

Όπως, επίσης, οι διεθνείς αξιολογήσεις παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν τη χώρα με τους περισσότερους πολίτες που κινδυνεύουν από το φάσμα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Με περίπου το 30% των Ελλήνων να απειλούνται, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος βρίσκεται μόλις στο 21%.

H Ελλάδα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΕ, βρίσκεται σήμερα ως προς τους οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες, μόλις στο 70% των αντίστοιχων μέσων ευρωπαϊκών.

Τέλος, οι παγκόσμιοι δείκτες παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν την τρίτη χώρα στον πλανήτη με τη μεγαλύτερη μείωση του πληθυσμού τα τελευταία χρόνια. Με πρώτη την εμπόλεμη Ουκρανία, η οποία ευλόγως εγκαταλείπεται από τους κατοίκους της. Και δεύτερη μια νησιωτική χώρα στον Ειρηνικό Ωκεανό, που κινδυνεύει να κατακλυστεί από τη θάλασσα λόγω κλιματικής αλλαγής.

Ούτε οι πολύ χαμηλοί μισθοί, ούτε η μικρή αγοραστική δύναμη των απολαβών, ούτε και ο μεγάλος κίνδυνος φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού του πληθυσμού είναι δείκτες Ανάπτυξης.

Όπως δεν είναι δείκτης Ανάπτυξης και το οξύ δημογραφικό πρόβλημα. 

Που οφείλεται στο ότι οι νέοι εγκαταλείπουν… τρέχοντας την Ελλάδα για να βρουν καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας. Όπως και οι αγρότες εγκαταλείπουν αντίστοιχα την ύπαιθρο και τη γη τους που δεν είναι πια παραγωγική, σε μια κάποτε κατ’ εξοχήν αγροτική χώρα.

Τι συμβαίνει λοιπόν;

Γιατί η αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,4% δεν έχει κανέναν οικονομικό και κοινωνικό αντίκτυπο στους πολίτες;

Γιατί, με δυο λόγια, ο πλούτος που παράγεται δεν διαχέεται στην οικονομία και δεν κατανέμεται δίκαια στους πρωταγωνιστές της οικονομίας, στους εργαζόμενους;

Η πρώτη απάντηση είναι ότι ο πλούτος που παράγεται και αντιστοιχεί σε αύξηση κατά 2,4% του ΑΕΠ δεν αντιστοιχεί σε αύξηση της πραγματικής παραγωγής. Δεν είναι, δηλαδή, δείκτης αύξησης της παραγωγής.

Προέρχεται κατά κύριο λόγο από τις ιδιωτικοποιήσεις, τις πωλήσεις δηλαδή δημόσιας γης, δημόσιων αγαθών και δημόσιων υπηρεσιών σε επιχειρηματικά συμφέροντα.

Με άλλα λόγια η κυβέρνηση τρώει τα σωθικά της χώρας και πουλά τα ασημικά της, για να δείξει πλασματικά έσοδα. Τα οποία, όμως, στην πραγματικότητα φτωχαίνουν την Ελλάδα και τους Έλληνες, που κάθε χρόνο βλέπουν την περιουσία του κράτους, τα κοινά αγαθά, να μειώνονται και να μην είναι πια κοινά.

Κατά δεύτερο λόγο, η αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,4 % δεν αντιστοιχεί σε παραγωγικό πλούτο, γιατί αντιστοιχεί στους αυξημένους έμμεσους φόρους. 

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν ακολούθησε τις ευρωπαϊκές οδηγίες για μείωση, έως και μηδενισμό του ΦΠΑ, που αποφάσισε η ΕΕ από το 2022 για να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια.

Έτσι, σήμερα, είμαστε από τις λίγες χώρες με τον υψηλό Φόρο Προστιθέμενης Αξίας να βρίσκεται ακόμη στο 24%. Τη στιγμή που άλλα ευρωπαϊκά κράτη τον έχουν μειώσει σημαντικά και έχουν μηδενίσει τον ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης.

Οι έμμεσοι φόροι μπορεί να γεμίζουν τα κρατικά ταμεία με έσοδα, όμως δεν είναι δείκτες Ανάπτυξης. 

Γιατί οι έμμεσοι φόροι δεν αντιστοιχούν σε αύξηση της παραγωγής, ούτε καν σε αύξηση της κατανάλωσης. 

Αντιστοιχούν σε οικονομική αιμορραγία των πολιτών, στη χώρα με τους χαμηλότερους μισθούς. Αφού οι Έλληνες για τα ίδια προϊόντα, επιβαρύνονται πολλαπλάσια σε σχέση με τους πολύ πιο πλούσιους ευρωπαίους.

Κι ακόμη, οι έμμεσοι φόροι είναι οι πιο άδικοι φόροι. Γιατί επιβαρύνουν εξ ίσου πλούσιους και φτωχούς. Που σημαίνει ότι επιβαρύνουν υπέρμετρα τους αδύναμους και ελάχιστα τους οικονομικά ισχυρούς.

Τέλος, η αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,4% δεν αντιστοιχεί σε Ανάπτυξη, γιατί δεν αποτελεί νέο πλούτο. Προέρχεται από την υπερσυγκέντρωση του υπάρχοντος πλούτου, ο οποίος από τους καταναλωτές μεταφέρεται στα ταμεία λίγων μεγάλων επιχειρήσεων. 

Αιτία η ανεξέλεγκτη, χωρίς ρυθμίσεις και χωρίς ελέγχους, ακρίβεια στην αγορά και στην ενέργεια. Μια ακρίβεια που συγκεντρώνει τον πλούτο και συσσωρεύει υπερκέρδη στους μεγάλους οικονομικούς παίκτες.

Μια ακόμη αιτία για την υπερσυγκέντρωση του πλούτου σε λίγες και μεγάλες επιχειρήσεις, είναι ότι η αγορά στην Ελλάδα έχει γίνει τα τελευταία χρόνια ολιγοπωλιακή.

Τα καρτέλ στην ενέργεια, στην αγορά, στα σούπερ μάρκετ, στις υποδομές και στον τραπεζικό τομέα είναι δείκτης συγκέντρωσής του πλούτου σε λίγους. Οι μικροί και μικρομεσαίοι έμποροι, επιχειρηματίες και οι μικρές και μεσαίες τεχνικές εταιρείες, που ήταν η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, έχουν σήμερα πνιγεί από τις λίγες μεγάλες επιχειρήσεις που ευνοούνται από το καθεστώς.

Ένας ακόμη δείκτης ότι η αύξηση του ΑΕΠ δεν αντιστοιχεί σε Ανάπτυξη, είναι η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Δεν υπάρχει δηλαδή, κανένα σχέδιο αναδιανομής του πλούτου που συγκεντρώνεται στις μεγάλες επιχειρήσεις για κοινωφελείς σκοπούς.

Δεν χτίζονται νοσοκομεία, ούτε και συντηρούνται τα υπάρχοντα. 

Δεν χτίζονται ούτε συντηρούνται σχολεία και πανεπιστήμια. 

Κι ακόμη, δεν γίνονται δημόσια έργα, ούτε αντιπλημμυρικά, ούτε εγγειοβελτιωτικά, ούτε αγροτικά, ούτε σιδηροδρομικά. 

Και βέβαια δεν γίνονται πια προσλήψεις στον δημόσιο τομέα στην υγεία, στην παιδεία, στις μεταφορές κλπ.

Τέλος τα κοινά αγαθά, τα δάση, η δημόσια γη, τα οικοσυστήματα, οι ακτές και τα νερά ιδιωτικοποιούνται και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης μεγάλων επιχειρήσεων. 

Το περιβάλλον και ο δημόσιος πλούτος υποβαθμίζονται χάριν της κερδοφορίας μιας ευνοούμενης ολιγαρχίας του πλούτου.

Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι δείκτης Ανάπτυξης.

Για να μην πούμε ότι όλα τα παραπάνω είναι δείκτες ύφεσης και κοινωνικής αδικίας.

Ο πλούτος που συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια μένει σε αυτά, δεν κυκλοφορεί και δεν φορολογείται ανάλογα, έτσι ώστε να ωφεληθούν οι πολλοί. 

Και ο πλούτος που συγκεντρώνεται στο κράτος προέρχεται από την οικονομική αιμορραγία των πολλών, οι οποίοι ζουν στη χώρα με τις χαμηλότερες αμοιβές και τα ακριβότερα προϊόντα και υπηρεσίες.

Η Ελλάδα πηγαίνει οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά από το κακό στο χειρότερο. Και κάποιοι, λίγοι, πλουτίζουν από τη φτώχεια και τη δυστυχία των πολλών.

Η κοινωνική έκρηξη δεν θα αργήσει. 

Μια άλλη, προοδευτική πολιτική με πνεύμα δικαιοσύνης, με κοινωνικό πρόσημο και με περιβαλλοντική φροντίδα είναι και υπαρκτή και εφικτή.

Είναι αυτή η φιλολαϊκή πολιτική που πρεσβεύουν οι προοδευτικές δυνάμεις της Κεντροαριστερής αντιπολίτευσης.

Που προβλέπει ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα παράγει νέο πλούτο. 

Που προβλέπει αναδιανομή αυτού του πλούτου με επιβάρυνση των οικονομικά ισχυρών, με σκοπό την ανασύσταση του κοινωνικού κράτους.

Που προβλέπει διάχυση του πλούτου στην οικονομία και στην αγορά, ώστε να ωφεληθούν οι εργαζόμενοι και οι μικρομεσαίοι.

Και που προβλέπει δημόσιες πολιτικές για την υγεία, την παιδεία, την ενέργεια, τις μεταφορές, το περιβάλλον, τα κοινά αγαθά και την κλιματική αλλαγή.

Πρόκειται για την πολιτική που οι Νεοφιλελεύθεροι της κυβέρνησης Μητσοτάκη την αποκαλούν… λαϊκισμό. 

Για να την απαξιώσουν στα μάτια του κόσμου, αλλά και για να την ξορκίσουν.

• Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ ,Επικεφαλής της παράταξης ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ