Μετά το δυστύχημα των Τεμπών, τίποτε δεν είναι όπως πριν. Το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα τα άλλαξε όλα στη χώρα μας.

Η μετατροπή του σιδηροδρόμου, που διεθνώς θεωρείται το πλέον ασφαλές μέσο μεταφοράς, σε φέρετρο για 57 νέους κατά τεκμήριο ανθρώπους, σε μια εποχή, μάλιστα, μεγάλων εξελίξεων στις τηλεπικοινωνίες και στα συστήματα ασφαλείας άλλαξε την εικόνα που είχαν μέχρι τότε οι πολίτες για την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Η αποκάλυψη ότι η κυβέρνηση υποκρίνονταν όταν ισχυρίζονταν ότι εγγυάται την ασφάλεια των μεταφορών ήταν ένα σημείο καμπής για την αξιοπιστία της.

Αν η κυβέρνηση, στις αρμοδιότητες της οποίας είναι η ασφάλεια των μεταφορών, δεν μπόρεσε ή ίσως και δεν ενδιαφέρθηκε και τελικά δεν θέλησε να επενδύσει στην ασφάλεια των σιδηροδρόμων, τότε είναι μια κυβέρνηση υποκριτική και ανάξια της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Αν η κατάρρευση των υποδομών, των συστημάτων ασφαλείας και του προσωπικού στον σιδηρόδρομο συνδυαστεί με την κατάρρευση μιας σειράς δημόσιων δομών και υπηρεσιών σήμερα, όπως:

• τα δημόσια νοσοκομεία και οι υπηρεσίες της δημόσιας υγείας,
• τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και η γενικά ο τομέας της δημόσιας παιδείας,
• οι δημόσιες υποδομές και οι μεταφορές, όπως το μετρό στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, ο προαστιακός σιδηρόδρομος και το οδικό δίκτυο και
• οι υποδομές και τα συστήματα πρόληψης, μετριασμού και αντιμετώπισης των μεγάλων φυσικών καταστροφών, (πυρκαγιές, πλημμύρες και λειψυδρία), που καθημερινά αποδεικνύονται ανεπαρκή και ελλειμματικά να αντιμετωπίσουν τους μεγάλους φυσικούς κινδύνους της κλιματικής κρίσης,

τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο του σιδηροδρόμου.

Είναι γενικότερο πρόβλημα ανικανότητας της κυβέρνησης να εγγυηθεί την ασφάλεια του δημόσιου χώρου που οι ψηφοφόροι της εμπιστεύθηκαν.

Είναι πρόβλημα μιας κυβέρνησης που διοικεί το κράτος κατά τρόπο ώστε αυτό να μην μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά για τους πολίτες και υποστηρικτικά για το δημόσιο συμφέρον.

Είναι πρόβλημα μιας κυβέρνησης που δεν μπορεί ή, ακόμη χειρότερα, που δεν θέλει να εγγυηθεί τις βασικές δημόσιες υπηρεσίες προς όφελος των πολιτών.

Αν η κρίση αξιοπιστίας κυβέρνησης και κράτους ξεκίνησε με την κατάρρευση των υποδομών, των συστημάτων ασφαλείας και του προσωπικού στον σιδηρόδρομο, όπως αυτή αποκαλύφθηκε με το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, στο οποίο δυο αμαξοστοιχίες επί 12’ κινούνταν στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή και σε αντίθετη κατεύθυνση, χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι, αυτή η κρίση αξιοπιστίας ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο εξ αιτίας της ανάφλεξης και της πυρόσφαιρας που ακολούθησε τη σύγκρουση στα Τέμπη.

Μιας ανάφλεξης που εξαΰλωσε μεγάλο αριθμό επιβατών της μοιραίας αμαξοστοιχίας, οι οποίοι σώθηκαν από τη μετωπική σύγκρουση. Καθώς η ανάφλεξη και η πυρόσφαιρα που όλοι είδαν σε βίντεο και φωτογραφίες, προφανώς οφείλεται στη μεταφορά εύφλεκτων υλικών στις αμαξοστοιχίες.

Αυτή η διάσταση του δυστυχήματος των Τεμπών, η αποκάλυψη, δηλαδή, ότι ο σιδηρόδρομος μεταφέρει παράνομες εύφλεκτες ύλες που ενδεχομένως χρησιμοποιούνται στη νόθευση της βενζίνης, (δεν υπάρχει άλλο πεδίο εφαρμογής τους), μείωσε ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία της κυβέρνησης και του κράτους.

Αν το κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κοινό έγκλημα και αν κάτω από τη μύτη του ή ίσως και με τη συνενοχή του διακινούνται παράνομες ύλες επικίνδυνες για την ασφάλεια των μεταφορών στα μέσα που διοικεί και για την ασφάλεια των οποίων είναι υπεύθυνο, τότε αυτό το κράτος είναι ανάξιο της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Καθώς παραβιάζει τη θεμελιώδη υποχρέωσή του να ελέγχει την παρανομία και να προστατεύει την ασφάλεια των πολιτών.

Η αξιοπιστία της κυβέρνησης καταρρακώθηκε γιατί στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών αποκαλύφθηκε η ανεπάρκεια, η ανικανότητα ή και η αδιαφορία της να εγγυηθεί την ασφάλεια των μεταφορών. Και μέσω αυτής να διασφαλίσει ακόμη και την ίδια τη ζωή των πολιτών.

Η αξιοπιστία της κυβέρνησης, όμως, δεν δέχθηκε ισχυρό πλήγμα μόνο στις 28 Φεβρουαρίου 2023, τη νύχτα της μετωπικής σύγκρουσης και της ανάφλεξης που την ακολούθησε στα Τέμπη.

Η αξιοπιστία της κυβέρνησης δέχεται ισχυρά πλήγματα, μέχρις πλήρους εξαφανίσεώς της, από την ημέρα εκείνη και μετά.

Εκείνο που ήταν το τελειωτικό κτύπημα για την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος, δηλαδή στην κυβέρνηση, ήταν η καθημερινή προσπάθεια, έκτοτε, πρωθυπουργού και κυβέρνησης να αποκρύψουν, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του κόσμου, τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το δυστύχημα των Τεμπών.

Η έκδοση πρόωρου πορίσματος από τον ίδιο τον πρωθυπουργό την αμέσως επομένη του δυστυχήματος, πριν ακόμη αρχίσει οποιαδήποτε έρευνα στο πεδίο και πριν ακόμη γίνει οποιαδήποτε ανάκριση για το δυστύχημα, προφανώς έγινε για να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη και να επηρεαστούν οι αρχές.

Η επίρριψη του συνόλου της ευθύνης από τον πρωθυπουργό, για όλες τις πράξεις και τις εγκληματικές παραλήψεις που ευθύνονται για το δυστύχημα στα Τέμπη και που αποτελούν ευθύνη κράτους και κυβέρνησης, σε έναν άνθρωπο, στον μοιραίο σταθμάρχη, ήταν μόνο η αρχή μιας απίστευτης εκστρατείας συγκάλυψης.

Η συγκάλυψη συνεχίστηκε με το ξεμπάζωμα και το μπάζωμα του εδάφους του δυστυχήματος, με συντονιστή τον υφυπουργό στον πρωθυπουργό, προφανώς με εντολές του ανωτέρου του.

Καθώς και με τη θεατρική παρουσία στον τόπο του δυστυχήματος υφυπουργών και στελεχών του υπουργείου μεταφορών οι οποίοι προσπάθησαν, μάταια βέβαια, να πείσουν τους τηλεθεατές ότι δήθεν η τηλεδιοίκηση λειτουργούσε στη Λάρισα το βράδυ του δυστυχήματος. Μια προσπάθεια που έρχονταν να ενισχύσει τη θεωρία του πρωθυπουργού περί ανθρώπινου λάθους για όλα όσα το κράτος αμέλησε ή αδιαφόρησε να πράξει για να ενισχύσει την ασφάλεια των μεταφορών.

Η συγκάλυψη συνεχίστηκε με αλλοιωμένα οπτικοακουστικά ντοκουμέντα, στα οποία έκπληκτοι οι πολίτες είδαν… μυγάκια και κουνούπια σε βίντεο της αμαξοστοιχίας, σαν το δυστύχημα να μην έγινε Φεβρουάριο, αλλά καλοκαίρι. Όπως είδαν και την αμαξοστοιχία να τρέχει με μεγάλη ταχύτητα αλλά να μην κουνιέται φύλλο δίπλα και γύρω της από το ρεύμα αέρα που αυτονόητα η ταχύτητα προκαλεί, σαν να επρόκειτο για φωτογραφία.

Η επιχείρηση συγκάλυψης και παραπλάνησης έφτασε μέχρι του σημείου ο πρωθυπουργός να υποστηρίζει σε συνεντεύξεις αντιεπιστημονικές απόψεις για την ανάφλεξη, σύμφωνα με τις οποίες αυτή προκλήθηκε από… μη αναφλέξιμα έλαια σιλικόνης.

Μέχρι και σήμερα ακόμη, η κυβέρνηση εξακολουθεί να χάνει τα όποια ψήγματα αξιοπιστίας της έχουν απομείνει διακόπτοντας, κατά παράβαση του Συντάγματος, τις εργασίες της Προανακριτικής Επιτροπής στη Βουλή. Κι αυτό, για να μην αποκαλυφθεί ο ρόλος του πρωθυπουργού και των στενών συνεργατών του στην επιχείρηση συγκάλυψης της αλήθειας και παρεμπόδισης της απονομής δικαιοσύνης για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.

Όλα αυτά τα απίστευτα που συμβαίνουν σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία με αφορμή τα Τέμπη και όλη αυτή η γελοία, εκ του αποτελέσματος, προσπάθεια της κυβέρνησης να κρύψει αυτό που όλοι βλέπουν και όλοι καταλαβαίνουν, είναι που αναβάθμισαν το δυστύχημα των Τεμπών σε έγκλημα.

Διότι αν οι έρευνες για το δυστύχημα είχαν αφεθεί να γίνουν σύμφωνα με τα πρωτόκολλα και δεν είχε μπαζωθεί το έδαφος από τις πρώτες πέντε μέρες μετά το δυστύχημα ακόμη και αν οι ένοχοι για το δυστύχημα, τόσο για την απουσία στοιχειωδών μέτρων ασφάλειας στις σιδηροδρομικές μεταφορές, όσο και για τη μεταφορά παράνομων υλικών με τον σιδηρόδρομο, είχαν εξ αρχής αποκαλυφθεί και οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη, τα Τέμπη θα παρέμεναν ένα τραγικό δυστύχημα με συγκεκριμένους υπευθύνους πολιτικά πρόσωπα από την κυβέρνηση και τεχνικό προσωπικό από τους σιδηροδρομικούς οργανισμούς.

Όσο, όμως, η κυβέρνηση επιδιώκει να συγκαλύψει την αλήθεια και να εμποδίσει την απονομή δικαιοσύνης, τόσο η ελληνική κοινωνία πείθεται για την ενοχή της.

Και όσο η ενοχή της αποκαλύπτεται στα μάτια του κόσμου, τόσο η οργή και η αγανάκτηση εναντίον της κορυφώνονται.

Με αποτέλεσμα η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτώμενων σήμερα, μεγαλύτερη από το 70% και 80% του συνόλου, να υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση συγκαλύπτει το έγκλημα στα Τέμπη.

Ένα τραγικό δυστύχημα που εξελίχθηκε σε έγκλημα εξ αιτίας της ένοχης στάσης της κυβέρνησης.

Η οποία προσπαθεί επί δυο χρόνια, με επικοινωνιακά τεχνάσματα και με μέσα προπαγάνδας να αποκρύψει την αλήθεια από τους πολίτες και να εμποδίσει την απονομή δικαιοσύνης, για να προστατέψει τα στελέχη της που εμπλέκονται κατά εγκληματικό τρόπο, με τις πράξεις και τις παραλήψεις τους, στην υπόθεση.

Κάθε μέρα που περνά η κυβέρνηση, με την υποκριτική, την παραπειστική και την παραπλανητική τακτική της ενισχύει την άποψη ότι το δυστύχημα των Τεμπών είναι ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία.

Με ενόχους που ακόμη και σήμερα δεν έχουν οδηγηθεί στη δικαιοσύνη.

*Ο Γιάννης Μυλόπουλος είναι Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ Επικεφαλής Παράταξης «ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»