Η παρουσίαση των οικονομικών προγραμμάτων των δυο μονομάχων των επόμενων εκλογών, που όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις θα είναι ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Τσίπρας, θυμίζει την παλιά κινέζικη παροιμία.

Σύμφωνα με την οποία αν δώσεις ένα ψάρι σε κάποιον που πεινάει, θα φάει μια φορά. Αν όμως του μάθεις να ψαρεύει, θα τρώει σε όλη του τη ζωή.

Εν μέσω γενικευμένης φτώχειας και ακρίβειας στη χώρα μας, όπως επιβεβαιώνουν τα στοιχεία της Eurostat, αφού η Ελλάδα είναι ουραγός ως προς την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και πρωταγωνίστρια ως προς την ακρίβεια των προϊόντων πρώτης ανάγκης, ο κ. Μητσοτάκης δεν υποσχέθηκε ούτε την αντιμετώπιση της φτώχειας, ούτε την καταπολέμηση της ακρίβειας.

Σε μια χώρα όπου η πρωτογενής παραγωγή καταρρέει, δέσμια των καρτέλ, της διαφθοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ και της κρατικής αδιαφορίας για την αντιμετώπιση των ζωονόσων, ο πρωθυπουργός δεν αφιέρωσε ούτε μια πρόταση για την παραγωγική ανασυγκρότηση.

Κι ακόμη, σε μια χώρα χωρίς βιομηχανική παραγωγή, χωρίς τεχνολογία και χωρίς καινοτομία, ο πρωθυπουργός δεν παρουσίασε κανένα σχέδιο για την ενίσχυση της δημόσιας χρηματοδότησης της παιδείας και της έρευνας, προκειμένου να… ξεκολλήσουμε από την τελευταία θέση της Ευρώπης και ως προς αυτούς τους δείκτες.

Κανένα σχέδιο για το μέλλον και καμιά ιδέα για την τόνωση της ανάπτυξης δεν ακούστηκε ανάμεσα στις παροχές που υποσχέθηκε ο κ. Μητσοτάκης.

Και επιπλέον, σε μια χώρα πρωταγωνίστρια της ακρίβειας στην Ευρώπη, κανένα μέτρο για μείωση των έμμεσων φόρων, της πλέον άδικης, δηλαδή, φορολόγησης, δεν ακούστηκε προκειμένου να ελαφρυνθεί ο φτωχός οικογενειακός προϋπολογισμός των νοικοκυριών.

Ο κ. Μητσοτάκης υποσχέθηκε μόνο επιδόματα.

Και αυτά, όμως, όχι για όλους. Καθώς ο διάβολος στις παροχές του κ. Μητσοτάκη κρύβεται στους αστερίσκους. Αφού αυτοί που εξαιρούνται, είναι ως συνήθως πολύ περισσότεροι από τους δικαιούχους των επιδομάτων.

Με δυο λόγια, ο κ. Μητσοτάκης μοιράζοντας επιδόματα, δίνει ψάρια στους πεινασμένους Έλληνες για να χορτάσουν προσωρινά την πείνα τους.

Πόσο προσωρινά; Όσο χρειάζεται. Μέχρι, δηλαδή, τις επόμενες εκλογές.

Ο Αλέξης Τσίπρας από την άλλη, δεν υποσχέθηκε προσωρινά επιδόματα. Το οικονομικό του πρόγραμμα διακατέχεται από το τρίπτυχο:

«Μεγαλύτερη παραγωγή, δικαιότερη κατανομή, καλύτερη ζωή».

Αντί, δηλαδή, να δώσει ένα ψάρι για να χορτάσουν προσωρινά οι πεινασμένοι «κι αύριο έχει ο Θεός», υποσχέθηκε να εκπαιδεύσει τη χώρα στο ψάρεμα.

Με τρεις τρόπους.

Πρώτα αφιερώνοντας ένα σημαντικό μέρος του προγράμματός του σε μια μεγάλη παραγωγική ανασυγκρότηση, προκειμένου να ενισχύσει την παραγωγή και μέσω αυτής να αυξήσει τον πλούτο για τους εργαζόμενους Έλληνες.

Συγκεκριμένα αναφέρθηκε σε:

• Τόνωση της πρωτογενούς παραγωγής, για να παραμείνουν οι αγρότες στην ύπαιθρο και να σταματήσει η μείωση του πληθυσμού σε αυτήν.
• Ανασυγκρότηση του ενεργειακού τομέα και ενίσχυση της πράσινης ανάπτυξης,κατά τρόπο που θα μεταφέρει τα δις του κέρδους από το ενεργειακό καρτέλ που σήμερα λυμαίνεται τον χώρο, στις ενεργειακές κοινότητες και στις τοπικές κοινωνίες.
• Επαναφορά του υπερτουρισμούεντός ορίων της φέρουσας ικανότητας της ελληνικής φύσης, που στα νησιά και στην ακτογραμμή βουλιάζει από τον υπερπληθυσμό, την απουσία υποδομών, την αστικοποίηση, την εξάντληση των υδατικών αποθεμάτων και τις ιδιωτικοποιήσεις των οικοσυστημάτων, όπως δασών και ακτών.
• Προσαρμογή της χώραςστις συνθήκες της κλιματικής αλλαγής, με σύγχρονα εγγειοβελτιωτικά και αντιπλημμυρικά έργα, με έργα διαχείρισης νερού με έμφαση στη διαχείριση της ζήτησης και όχι πλέον της αδιέξοδης διαχείρισης της προσφοράς, καθώς και με έργα και δράσεις πρόληψης των φυσικών καταστροφών, όπως οι δασικές πυρκαγιές.
• Αναγέννηση της ελληνικής βιομηχανίας, μέσα από την παραγωγή καινοτομικών προϊόντων και τεχνολογιών αιχμής. Αυτός ο στόχος θα επιτευχθεί επενδύοντας στην Παιδεία και στην έρευνα, εκεί όπου η πολιτική του κ. Μητσοτάκη μας έχει καταντήσει ουραγούς στην Ευρώπη.

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίον ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε να εκπαιδεύσει τη χώρα να… ψαρεύει, αντί να περιμένει πότε η φιλανθρωπία των πρωθυπουργών θα τους ρίξει ένα ψάρι, είναι με την ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους.

Η γενναία χρηματοδότηση των τομέων της υγείας και της παιδείας μειώνει σημαντικά τις δαπάνες του οικογενειακού προϋπολογισμού, οι οποίες εκτοξεύονται με τα τεράστια έξοδα στις ιδιωτικές κλινικές και στους ιδιώτες γιατρούς, καθώς και στα ιδιωτικά σχολεία, κολέγια και τώρα και πανεπιστήμια που φόρτωσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη τον μέσο Έλληνα.

Ο τρίτος, τέλος, τρόπος για να εκπαιδευτεί η χώρα στο ψάρεμα, είναι η αναδιανομή του εισοδήματος από τους πλούσιους στους φτωχούς.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η κυβερνητική προπαγάνδα επικέντρωσε το ενδιαφέρον της σε αυτό το μέτρο, φοβίζοντας τους Έλληνες ότι θα τους πάρουν τα κοσμήματα και τα χρυσαφικά. Σε μια προσπάθεια να υποβαθμίσει την τεράστια δυνατότητα ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους μέσα από ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα.

Ο εντοπισμός, άλλωστε, της λεγόμενης πατριωτικής εισφοράς στο μόλις 1% του πληθυσμού απομακρύνει τον κίνδυνο από τις κυρίες της πολυκατοικίας όπου διαμένω, ότι δήθεν αν κερδίσει ο Τσίπρας τις εκλογές, θα τους πάρει τα χρυσαφικά…

Λίγα ψάρια για τους πολλούς και άδεια ψαρέματος μόνο για τους λίγους και ευνοημένους του καθεστώτος είναι για μια ακόμη φορά ο πυρήνας της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Σε αντίθεση με το οικονομικό πρόγραμμα του κ. Τσίπρα που έχει ξεκάθαρα κοινωνικό στίγμα.

Δείχνοντας ότι για την Οικονομία υπάρχει και ο δρόμος της παραγωγικής ανασυγκρότησης για την αύξηση του πλούτου για τους πολλούς, καθώς και της αναδιανομής των κερδών των λίγων για την ανασύνταξη του κοινωνικού κράτους.

Εδώ κρύβονται και οι αιτίες για τις οποίες η κυβέρνηση προσπάθησε να μεταφέρει τη συζήτηση από την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης, στο αν η οικονομική πρόταση του κ. Τσίπρα είναι ή όχι κοστολογημένη. Για να υποβαθμιστεί το δικαίωμα κάθε Έλληνα να αποκτήσει άδεια ψαρέματος στη χώρα του και να πειστεί να συνεχίσει να περιμένει να επιβιώσει από τη φιλανθρωπία του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος συνηθίζει να μοιράζει ψάρια λίγο πριν τις εκάστοτε εκλογές.

Το δίλημμα, λοιπόν, των επόμενων εκλογών δεν είναι ούτε η περίφημη σταθερότητα του κ. Μητσοτάκη, ούτε η εντιμότητα που δικαίως διαφημίζει για τον εαυτό του ο κ. Τσίπρας.

Το δίλημμα για τον Έλληνα πολίτη είναι να διαλέξει μεταξύ ενός ψαριού και μιας άδειας για ψάρεμα για όλη του τη ζωή.

Αν αναδειχτεί αυτή η διάσταση του ζητήματος και αν παιχτεί εκεί η προεκλογική αντιπαράθεση, να δούμε πόσα ψάρια θα… πιάσει στις εκλογές ο κ. Μητσοτάκης.