Πέφτουν από τα σύννεφα οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της οικονομικής εξαθλίωσης των Ελλήνων, αυτοί, δηλαδή, που συνέβαλαν με την πολιτική τους στη διεύρυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων στη χώρα, στο άκουσμα της είδησης ότι 418 νεοεισαχθέντες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Πατρών δεν ενεγράφησαν φέτος.

Αιτία η αδυναμία των οικογενειών τους να αντέξουν το κόστος των σπουδών των παιδιών τους μακριά από τους τόπους διαμονής τους.

Χαμηλοί μισθοί, οι χαμηλότεροι στην Ευρώπη, ακριβά προϊόντα πρώτης ανάγκης και είδη διατροφής, λόγω των υψηλότερων έμμεσων φόρων (ΦΠΑ, ΕΦΚ κλπ) στην Ευρώπη, πανάκριβα έως απλησίαστα ενοίκια λόγω ανυπαρξίας κοινωνικής στεγαστικής πολιτικής και η χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ, σύμφωνα με τη Eurostat, είναι οι συνθήκες που οδηγούν στη φτωχοποίηση των Ελλήνων.

Συνέπεια της οποίας είναι η αδυναμία των οικογενειών να σπουδάσουν τα παιδιά τους μακριά από τα σπίτια τους.

Όπως ανακοίνωσε ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, φέτος 418 νέες και νέοι που έδωσαν πανελλαδικές εξετάσεις και πέρασαν στο Πανμιο της Πάτρας, κοντά το 10% του συνόλου, δηλαδή, δεν προσήλθαν να εγγραφούν, λόγω οικονομικών προβλημάτων.

Και αυτά μόνο στην Πάτρα. Αντίστοιχα ή και χειρότερα συμβαίνουν στα υπόλοιπα περιφερειακά, κυρίως, Πανεπιστήμια.

Το τραγικό είναι ότι δεν έπεσαν από τα σύννεφα μόνο όσοι ευθύνονται για την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων. Οι ηγεσίες, δηλαδή, των οικονομικών υπουργείων.

Η υποκρισία έπιασε κόκκινο όταν έκαναν ότι έπεσαν από τα σύννεφα και στο υπουργείο Παιδείας. Έπεσαν από τα σύννεφα, δηλαδή, οι υπεύθυνοι για τις διαγραφές από τα Πανεπιστήμια 350.000 περίπου φοιτητριών και φοιτητών, τους οποίους για τις ανάγκες της περίστασης τους ονόμασαν… αιώνιους.

Εκ των οποίων οι μισοί περίπου, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, εισήχθησαν στα Πανεπιστήμια μετά το 2015. Εισήχθησαν, δηλαδή, στα Πανεπιστήμια εν μέσω σφοδρής οικονομικής κρίσης και μνημονίων.

Και διεγράφησαν επειδή συμπλήρωσαν 8 ή 9 χρόνια σπουδάζοντας. Πολλοί από αυτούς εξ αποστάσεως, καθώς δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να νοικιάσουν σπίτι και να επιβιώσουν με τον οικογενειακό προϋπολογισμό στις πόλεις όπου βρίσκονταν τα Πανεπιστήμιά τους.

Από τη μια, δηλαδή, διέγραψαν περισσότερους από 150.000 φοιτητές και φοιτήτριες που καθυστέρησαν λίγα χρόνια να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, επειδή αγωνίζονταν να σπουδάσουν εξ αποστάσεως, προφανώς λόγω οικονομικών προβλημάτων.

Και από την άλλη διαρρηγνύουν στις τηλεοράσεις τα ιμάτιά τους για τη μη εγγραφή των 417 νεοεισαχθέντων στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Τα χειρότερα, όμως, δεν τελειώνουν εδώ. Δεν τελειώνουν, δηλαδή, στην εξαθλίωση των Ελλήνων και στη διεύρυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων. Με τη Eurostat να ανακοινώνει ότι το 27% των Ελλήνων απειλείται από την περιθωριοποίηση και τη φτώχεια.

Τα χειρότερα συμβαίνουν όταν σε μια τέτοια χώρα, η οποία κατατάσσεται τελευταία ως προς την αγοραστική δύναμη των πολιτών της, πιο κάτω πλέον και από τη Βουλγαρία, οι δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία είναι μόλις 3,3% του ΑΕΠ.

Με μέσον όρο στην Ευρώπη το 4,7% του ΑΕΠ. Κι όταν οι δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία στη Σκανδιναβία, για παράδειγμα, που θεωρείται πρότυπο για το εκπαιδευτικό της σύστημα, αγγίζουν το 7% του εκεί ΑΕΠ.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με τη Eurostat, είναι προτελευταία στην ΕΕ ως προς τις δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία, με 7,5 δις ευρώ ετησίως που αντιστοιχούν στο μόλις 3,3% του ΑΕΠ της.

Με τελευταία τη Ρουμανία, με 3% του ΑΕΠ της. Κι ακόμη, σύμφωνα με τη Eurostat είμαστε η δεύτερη χώρα στην Ευρώπη, μετά την Κροατία, ως προς το ποσοστό των νέων ηλικίας 25-34 ετών, που εξαρτώνται οικονομικά από τις οικογένειές τους.

Και μόνον αυτός ο δείκτης, σύμφωνα με τον οποίο το 56%, περισσότεροι από τους μισούς νέους μέχρι 34 χρόνων εξακολουθούν να διαμένουν με τους γονείς τους γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά για να αυτονομηθούν, δίνει απαντήσεις σε μια σειρά από… ιδιαιτερότητες που συμβαίνουν στην Ελλάδα έναντι των υπολοίπων ευρωπαίων, στην εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Πως απαντά η κυβέρνηση σε αυτή την κατάσταση;

Αντί να συμβάλει στη μείωση της ακρίβειας, με μείωση των έμμεσων φόρων, όπως έχουν προχωρήσει οι περισσότερες χώρες στην Ευρώπη, αντί να επανακρατικοποιήσει τη ΔΕΗ, όπως έπραξαν οι ευρωπαϊκές χώρες που είχαν ιδιωτικοποιήσει τις επιχειρήσεις ηλεκτρισμού τους, (Γαλλία, Γερμανία κλπ), αντί να αυξήσουν τους μισθούς πάνω από τον μέχρι σήμερα πληθωρισμό και αντί να δώσουν μια ικανοποιητική λύση στο πρόβλημα της στέγης, με τα σπίτια που παραμένουν κλειστά και με τα διαμερίσματα που νοικιάζονται σαν Airbnb, η κυβέρνηση μοιράζει επιδόματα. Ανεπαρκή, προφανώς, να δώσουν λύση στις παθογένειες της οικονομικής κατάστασης στη χώρα.

Αντί, δηλαδή, η κυβέρνηση να προσπαθεί να θεραπεύσει τον καρκίνο της ακρίβειας και της χαμηλής αγοραστικής δύναμης των μισθών, εκείνη μοιράζει παυσίπονα για την προσωρινή ανακούφιση από τον πόνο της φτώχειας.

Ενδεικτικό της αποτυχίας αυτής της επιδοματικής πολιτικής με την οποία αντιμετωπίζουν τα οικονομικά προβλήματα των Ελλήνων, είναι ότι την αναθεωρούν κάθε τόσο. Κάθε τόσο καινούργια παυσίπονα για τους νέους πόνους, που όμως δεν σταματούν χωρίς να αντιμετωπιστούν στη ρίζα τους τα οικονομικά προβλήματα.

Κι ακόμη περισσότερο, αντί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους φοιτητές που δεν μπορούν να σπουδάσουν, ας διπλασιάσει τη δημόσια επιχορήγηση της Παιδείας, ώστε να μπορέσουν τα Πανεπιστήμια να επενδύσουν στη φοιτητική μέριμνα και στη στέγαση των οικονομικά αδύναμων φοιτητών τους.

Εκεί που η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν δείχνει αδράνεια, πάντως, είναι στην παροχή εναλλακτικών ως προς τη δημόσια εκπαίδευση, λύσεων. Με επικοινωνιακά τεχνάσματα που ψεύδονται ανερυθρίαστα για να παραπλανήσουν τους πολίτες. Όπως αυτό ότι μόνο στην Ελλάδα και στη Β. Κορέα δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, προτείνει παντεσπάνι σε όσους δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε ψωμί.

Υποκρινόμενη ότι έτσι λύνει το πρόβλημα των νέων που αδυνατούν να σπουδάσουν μακριά από τα σπίτια τους.

Όμως η λύση δεν βρίσκεται στα ιδιωτικά η στα μη κρατικά, όπως λανθασμένα τα αποκαλεί, αφού τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα δεν είναι κρατικά, αλλα δημόσια και αυτοδιοικούμενα.

Πρώτα γιατί δεν είναι μόνο η Β. Κορέα που δεν έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια. Είναι και η Σκανδιναβία, με το εξαιρετικό εκπαιδευτικό σύστημα – πρότυπο διεθνώς που δεν έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια (μιλάμε για κανονικά πανεπιστήμια και όχι για κολέγια και για άλλα ανώτερα και όχι ανώτατα ιδρύματα).

Κι ακόμη τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην υπόλοιπη Ευρώπη, (Γερμανία, Γαλλία κλπ) δεν δίνουν λύση, ούτε είναι ανταγωνιστικά με τη δημόσια εκπαίδευση, καθώς δεν καλύπτουν ανάγκες μεγαλύτερες του 10% – 15% το πολύ των συνολικών φοιτητικών αναγκών.

Η μόνη λύση σε μια χώρα με τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, όπως η Ελλάδα, βρίσκεται στην κατεύθυνση της οικονομικής ενίσχυσης των εξαιρετικού επιπέδου δημόσιων πανεπιστημίων, καθώς και στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της στελέχωσής τους που έχει υποχωρήσει σημαντικά σε σχέση με τα επίπεδα προ οικονομικής κρίσης.

Όλα τα άλλα που λένε και κάνουν, πέφτοντας, δήθεν, από τα σύννεφα όταν αποκαλύπτονται οι συνέπειες της πολιτικής των ανισοτήτων την οποία ακολουθούν, είναι του τύπου «νάχαμε να λέγαμε».