Το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη δεν είναι αρχαιολογικός χώρος υψηλής πολιτιστικής αξίας και ιστορικού συμβολισμού, όπως η Ακρόπολη για παράδειγμα, οι Δελφοί ή η Ολυμπία, που κινδυνεύει από επιθέσεις και βανδαλισμούς, για να παραβιάζεται μέχρι και το Σύνταγμα χάριν της φύλαξής του.

Ούτε είναι κάποιο σπάνιο έργο τέχνης το οποίο πρέπει να προστατευτεί με κάθε μέσον για να διατηρηθεί η αυθεντικότητά του, όπως είναι για παράδειγμα η Αφροδίτη της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης ή ο Ηνίοχος των Δελφών.

Ο Άγνωστος Στρατιώτης είναι ένα απλό μνημείο, φορτωμένο, όμως, με ιστορικές αναφορές και υψηλούς συμβολισμούς.

Που ενισχύονται από το γεγονός ότι το μνημείο, όχι τυχαία, βρίσκεται μπροστά από το ναό της Δημοκρατίας, τη Βουλή των Ελλήνων.

Εκεί που κάποτε βρίσκονταν τα ανάκτορα της βασιλικής οικογένειας και εκεί που σήμερα νομοθετούν οι εθνικοί εκπρόσωποι, που εκλέγονται από το λαό με άμεση ψηφοφορία, κάνοντας πράξη την πεμπτουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Αν υπάρχει, δηλαδή, κάτι που πρέπει να διαφυλαχθεί στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αυτό είναι το Σύνταγμα της χώρας που υπεραμύνεται του Δημοκρατικού πολιτεύματος και μιας σειράς πολύτιμων ατομικών ελευθεριών, με προεξάρχουσες την ελευθερία του λόγου, της έκφρασης, του τύπου και του συνέρχεσθαι.

Με πρώτη την ύψιστη αξία της εθνικής Ελευθερίας, χάριν της οποίας έπεσαν οι άγνωστοι στρατιώτες που τιμώνται μπροστά στο ναό της Δημοκρατίας.

Πόσο τυχαίο είναι, συνεπώς, ότι όλες αυτές οι υψηλές αξίες που υπερασπίζεται το Σύνταγμα, όσο και οι μεγάλοι συμβολισμοί που αυτές συμπυκνώνουν, αντί να προστατευτούν και να θωρακιστούν από την κυβέρνηση, καταστρατηγούνται με μια τροπολογία χουντικής έμπνευσης που απαγορεύει τις συγκεντρώσεις;

Που απαγορεύει, δηλαδή, αυτά που θα έπρεπε να διαφυλάττει;

Μεταξύ των οποίων η ελεύθερη έκφραση και το δικαίωμα στο συνέρχεσθαι, ακριβώς μπροστά στο ναό της Δημοκρατίας…

Τι συνειρμούς κρύβει αυτή η νομοθετική πρωτοβουλία και τι μηνύματα στέλνει για τη χώρα την οποία εμπεδώθηκε για πρώτη φορά η Δημοκρατία αιώνες πριν;

Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:

Αν δεν είχε κάνει απεργία πείνας ο τραγικός πατέρας των Τεμπών, ο Πάνος Ρούτσι σε αυτό το σημείο, γελοιοποιώντας την κυβέρνηση και αποκαλύπτοντας την επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών και αθώωσης των πραγματικών υπευθύνων, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να απαγορευτούν με ποινή φυλάκισης οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα.

Πως τόσα χρόνια καμία κυβέρνηση δεν είχε αισθανθεί την απειλή μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και την αισθάνθηκε τώρα, με αφορμή τα Τέμπη, η κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Κι ακόμη, αν αντί του Πάνου Ρούτσι, είχε έρθει για να κατασκηνώσει στο Σύνταγμα μια ομάδα φανατικών οπαδών της κυβέρνησης και του κ. Μητσοτάκη, για να ζητωκραυγάζουν καθημερινά υπέρ του πρωθυπουργού και να τον απωθεώνουν, όπως κάνουν στην τηλεόραση, θα υπήρχε λόγος γι’ αυτήν την επαίσχυντη τροπολογία που παραπέμπει στα χρόνια της δικτατορίας;

Ή μήπως, τότε, τα φιλοκυβερνητικά κανάλια με τους γνωστούς κολαούζους τους θα είχαν κατασκηνώσει ολημερίς και ολονυκτίς στο Σύνταγμα, για να αναμεταδίδουν από τις τηλεοράσεις τις επευφημίες των οπαδών της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν κι ας μην πέφτουμε στις επικοινωνιακές παγίδες της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Η ήττα που υπέστη η κυβέρνηση από την απεργία πείνας ενός πατέρα που έχασε το παιδί του και που τώρα αγωνίζεται να μάθει από τι σκοτώθηκε και ποιοι ευθύνονται για τον θάνατό του, καθώς και η συμπάθεια που αυτός ο πατέρας και η πρωτοβουλία του κέρδισαν στη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, όπως επιβεβαιώνουν οι δημοσκοπήσεις, αυτή είναι η αιτία της σημερινής αντιδημοκρατικής και αντισυνταγματικής τροπολογίας για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Και επιπλέον, ίσως ακόμη και μια ανάγκη επίδειξης δύναμης από πλευράς κυβέρνησης και πρωθυπουργού, μετά το κυβερνητικό στραπάτσο με την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι.

Μια ανάγκη επίδειξης δύναμης, όμως, που περισσότερο σε τυράννους παραπέμπει και όχι σε δημοκρατικούς ηγέτες.

Ούτε η ιερότητα του χώρου είναι η αιτία, ούτε η προστασία του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη. Αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες.

Τον εαυτό της προστατεύει η κυβέρνηση και τα μικροπολιτικά της συμφέροντα.

Το δικαίωμά της υπερασπίζεται με αυτήν την τροπολογία στον αυταρχισμό και στην αυθαιρεσία.

Το αυθαίρετο δικαίωμά της προστατεύει να καταλύει το Σύνταγμα κάθε φορά που αισθάνεται ότι απειλείται.

Όπως συνέβη και με τις παρακολουθήσεις και τις υποκλοπές των τηλεφώνων πολιτικών προσώπων, δικαστικών, στρατιωτικών, δημοσιογράφων κι ακόμη και κυβερνητικών, υπουργών κλπ με παράνομο λογισμικό που ξεχάστηκαν, λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

Χώροι με βαρύ συμβολικό φορτίο, άλλωστε, υπάρχουν πολλοί στην Ελλάδα, χωρίς να έχουν ποτέ ληφθεί ειδικά μέτρα απαγόρευσης των συγκεντρώσεων για την προστασία τους και μάλιστα με ευθύνη του στρατού. Τέτοιοι χώροι είναι τα Προπύλαια, το άγαλμα του Κολοκοτρώνη και πολλοί άλλοι.

Τη μόνη ιερότητα που προσπαθεί ως κόρην οφθαλμού να θωρακίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη με την τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη, είναι οι παλιές καλές αξίες της γνωστής μας από τα πέτρινα χρόνια Δεξιάς.

Η οποία όταν αισθάνεται ότι απειλείται, δείχνει τον πραγματικό της εαυτό.

Μεταξύ των παλιών καλών αξιών που επιστρατεύει η γνωστή μας από τα παλιά Δεξιά όταν αισθάνεται ότι χάνει το παιχνίδι, κορυφαία θέση κατέχει η κατάργηση του Συντάγματος κατά βούληση, οι απαγορεύσεις συγκεντρώσεων στα πρότυπα της δικτατορίας, η καταστολή των… αντιφρονούντων και ο αυταρχισμός της τιμωρίας όσων υπερασπίζονται την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης απέναντι σε ένα ανελεύθερο καθεστώς που πνίγει το κράτος δικαίου και καταλύει τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Μωραίνει, όμως, Κύριος ον βούλεται απολέσαι.

Με τόσους επικοινωνιολόγους και τόσους πολιτικούς επιστήμονες που υποστηρίζουν το έργο της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, δεν βρέθηκε ένας να τους εξηγήσει ότι κάθε φορά που πληγώθηκαν, σε αυτή τη χώρα, η Δημοκρατία και η Ελευθερία, οι επίορκοι το πλήρωσαν ακριβά;

*Γιάννης Μυλόπουλος, Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, Επικεφαλής της παράταξης ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ