«Που να σου εξηγώ» που έλεγε ο Μπιθικώτσης σε όσους τον ρωτούσαν για το Νίκο Κοεμτζή, στο τραγούδι που έγραψε ο Σαββόπουλος για τον γνωστό φονιά. Την ίδια εποχή που ο επίσης αντισυμβατικός Μπομπ Ντίλαν έγραφε στην Αμερική το «Harricane» για τον μαύρο πυγμάχο που κατηγορήθηκε άδικα, για λόγους φυλετικούς, για μια δολοφονία που δεν είχε διαπράξει.

«Που να σου εξηγώ» λοιπόν κι εγώ, γιατί ο κόσμος της Αριστεράς ικανοποιήθηκε που οι ηγεσίες των προοδευτικών κομμάτων έλειπαν από τον… θρίαμβο για τον Μητσοτάκη που έστησε το αυταρχικό καθεστώς που μας κυβερνά, με αφορμή την κηδεία του Σαββόπουλου.

Σε μια Ελλάδα που στενάζει όχι στα γήπεδα, αλλά στην ακρίβεια, στη φτώχεια, στη διαφθορά, στη συγκάλυψη των σκανδάλων, στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους  και στην υποχώρηση του κράτους δικαίου, στην εξόδιο ακολουθία στην οποία προεξάρχουσα θέση και ρόλο είχε ο πρωθυπουργός που έφερε τη χώρα σε αυτή τη δεινή θέση, καλά έκαναν και δεν πήγαν.

Ακόμη και αν ή και κυρίως επειδή κηδεύονταν ο μεγάλος Διονύσης Σαββόπουλος.

Τη μνήμη του οποίου αυτό το καθεστώς δεν δίστασε να αμαυρώσει την ημέρα του θανάτου του, σκοτώνοντας ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του.

Τη «Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» και ό,τι «η Πλατεία που ήταν γεμάτη» σήμαινε για «τον αγώνα του συντρόφου, την αγωνία αυτού του τόπου για ζωή».

Και μετά από τη δολοφονία της Πλατείας και μαζί με αυτήν και του δικαιώματός μας να «φωτίζουμε τις αιτίες που μας αφήνουνε μισούς»,  ο χειρότερος και πιο επικίνδυνος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης, ο πρωθυπουργός των υποκλοπών, των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, καμάρωνε στα πρώτα στασίδια της Μητρόπολης, εκφωνώντας, μάλιστα, και επικήδειο, βεβηλώνοντας έτσι τη μνήμη ενός μεγάλου καλλιτέχνη που, αν μη τι άλλο, θέλησε να μιλήσει στην όλη Ελλάδα.

Σε μια άθλια προσπάθεια οικειοποίησης, για λόγους πολιτικής ιδιοτέλειας, ενός έργου που δεν τους ανήκει.
Ενός έργου που ανήκει σε όλους τους Έλληνες.

«Ο κόσμος υποφέρει και πονά κι εσείς τα ίδια παραμύθια…»

Τι σχέση, αλήθεια, έχει ο Μητσοτάκης και αυτό που σήμερα πρεσβεύει με τη «Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ», το «Ήλιε ήλιε αρχηγέ», το «Βρώμικο ψωμί», τον «Μπάλο», το «Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο», το «Περιβόλι του τρελού», τη «Δημοσθένους λέξη», την «Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη», το «μια σωριασμένη Πολιτεία έχω σκοπό» και όλα αυτά τα επαναστατικά τραγούδια που συντρόφευσαν τη νιότη μας;

Αυτό το καθεστώς, το μόνο τραγούδι που αναγνωρίζει, για λόγους ευνόητους, είναι τον… «Καραγκιόζη».

Καλά έκαναν και δεν πήγαν οι ηγέτες των προοδευτικών κομμάτων στη φιέστα που στήθηκε για τον Μητσοτάκη.

Και από την άλλη, καλά έκαναν και όσοι πολιτικοί πήγαν, για να κλέψουν κάτι από τη δόξα του Διονύση.

Γιατί κάποτε πρέπει να πάψει να ακούγεται αυτό το «όλοι ίδιοι είναι».

Όχι, λοιπόν, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Κάποιοι επιμένουν και αντιστέκονται στον κατήφορο.

Γιατί το πρόβλημα της χώρας σήμερα δεν είναι ο Σαββόπουλος. Ο οποίος και τραγουδήθηκε από όλους μας και αγαπήθηκε υπερβολικά και πήρε πίσω σε αναγνώριση όλα αυτά που μας χάρισε με το πλούσιο έργο του.

Το πρόβλημα σήμερα είναι η Ελλάδα και το πώς την κατάντησαν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της φτώχειας, της ακρίβειας, της κοινωνικής αδικίας, της εύνοιας των ισχυρών, της συγκάλυψης των σκανδάλων και της διαφθοράς.

Ένας πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση που δεν μας αξίζουν.

Και οι οποίοι προσπαθούν σήμερα να πιαστούν ακόμη και από κηδείες σημαντικών προσωπικοτήτων για να κρατηθούν στην εξουσία.

Αισθανόμαστε υπερήφανοι όσοι ανήκουμε σε αυτή τη δημοκρατική, καθαρή και έντιμη, όσο και ανυποχώρητη και ασυμβίβαστη απέναντι στον ευτελισμό των πάντων, σχολή πολιτικής σκέψης που επιμένει να αντιστέκεται και να μην υποτάσσεται έναντι ανταλλαγμάτων.

Πείτε την Αριστερά, πείτε την προοδευτική παράταξη, πείτε την δημοκρατική παράταξη, πείτε την όπως θέλετε.

Για εμάς είναι:
«Η Ελλάδα που αντιστέκεται.
Η Ελλάδα που επιμένει.
Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει»
Πολύ καλά έκαναν και δεν πήγαν…

*Γιάννης Μυλόπουλος, Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ