Ποιος σήμερα θυμάται την πανεπιστημιακή αστυνομία; Ποιος θυμάται με πόση ένταση και πόσο πάθος ο πρωθυπουργός και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης υποστήριζαν πριν λίγα χρόνια ότι τα πανεπιστήμια ήταν, δήθεν, άντρα εγκληματικότητας και ανομίας;

Ποιος θυμάται με πόση επιμονή επέμεναν ότι τα πανεπιστήμια χρειάζονταν την εγκατάσταση εντός τους ειδικών σωμάτων πανεπιστημιακής αστυνομίας που θα διασφάλιζαν, τάχα, την εύρυθμη και ειρηνική τους λειτουργία;

Η εφαρμογή του δόγματος «Νόμος και Τάξη» στα πανεπιστήμια, όπως αναμένονταν, έπεσε γρήγορα στο κενό. Και η προπαγάνδα ξεφούσκωσε, όταν οι σκοπιμότητες που το εγχείρημα εξυπηρετούσε ολοκλήρωσαν την αποστολή τους.

Είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, ότι ακόμη και οι ίδιες οι ενώσεις των αστυνομικών είχαν, τότε, αντιρρήσεις γι’ αυτό το παγκοσμίως πρωτοφανές εγχείρημα. Υποστηρίζοντας ορθά, ότι η αστυνομία στερείται δυνάμεις εκεί που τις χρειάζεται, για να έχει αστυνομικούς χωρίς αντικείμενο εντός των πανεπιστημίων.

Η κυβέρνηση, όμως, μέσω της πανεπιστημιακής αστυνομίας, εμφανίστηκε επικοινωνιακά ισχυρή, ως αποφασισμένη να δώσει μια ηρωική λύση σε ένα μεγάλο πρόβλημα.

Μόνο που αυτό ήταν ανύπαρκτο. Καθώς ήταν ένα πρόβλημα που η ίδια το είχε, τεχνηέντως, κατασκευάσει και διογκώσει.

Η πανεπιστημιακή αστυνομία απομακρύνθηκε σιωπηρά από τα πανεπιστήμια. Τα οποία επανήλθαν στην προηγούμενη ειρηνική και αποδοτική εκπαιδευτική και ερευνητική τους ζωή.

Το παγκοσμίως πρωτότυπο εγχείρημα της πανεπιστημιακής αστυνομίας ξεφούσκωσε γιατί γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν αχρείαστο.

Και είναι αχρείαστο γιατί τα πανεπιστήμια δεν είναι φυλακές. Και συνεπώς οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι σε αυτά δεν είναι ούτε παραβατικοί ούτε κακοποιοί, για να χρειάζονται διαρκή αστυνόμευση και καταστολή, όπως η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί, κάθε φορά που η κυβέρνηση βρίσκεται σε δυσχερή θέση, να εμπεδώσει.

Τα πανεπιστήμια, ως θεσμοί που παράγουν και μεταδίδουν την επιστημονική γνώση, αλλά και ως δημόσιοι χώροι στους οποίους καθημερινά κυκλοφορούν χιλιάδες νέοι, κυρίως, άνθρωποι, χρειάζονται πανεπιστημιακή φύλαξη.

Όπως ακριβώς συμβαίνει με επιτυχία εδώ και δεκαετίες σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο.

Μια φύλαξη που θα ανήκει στα ίδια τα πανεπιστήμια και η οποία αφενός θα εξασφαλίζει, με την παρουσία της, την αποτροπή παραβατικών συμπεριφορών στις πανεπιστημιουπόλεις. Και αφετέρου θα ειδοποιεί την αστυνομία σε περιπτώσεις εκτέλεσης αξιόποινων πράξεων.

Το γεγονός ότι τα προβλήματα της βίας στα πανεπιστήμια είναι «κατασκευασμένα», δεν τεκμηριώνεται, όμως, μόνο από την απομάκρυνση, χωρίς συνέπειες στην ασφάλεια, της πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Τεκμηριώνεται και γιατί υπήρξαν στο παρελθόν μαρτυρίες ότι οι λογής «γνωστοί-άγνωστοι» κουκουλοφόροι που προκαλούν τα επεισόδια, συχνά είναι βαλτοί. Καθώς υπάρχουν φωτογραφίες που τους δείχνουν να βγαίνουν από… αστυνομικές κλούβες.

Όποιος θυμάται το δημοσίευμα του αείμνηστου κοσμήτορα της Πολυτεχνικής του ΑΠΘ, Νίκου Μάργαρη, την επομένη της βραδιάς της ζαρντινιέρας, καθώς και τις φωτογραφίες που είχαν, τότε, δημοσιευτεί στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, αντιλαμβάνεται πολύ καλά τι συμβαίνει και ποιος προκαλεί τα επεισόδια.

Οι ίδιοι, λοιπόν, που κατά καιρούς «κατασκευάζουν» τα προβλήματα της βίας στα πανεπιστήμια, είναι και εκείνοι που τα εμποδίζουν να τα επιλύσουν. Καταδικάζοντας τα πανεπιστήμια σε υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση.

Πόσο τυχαίο είναι ότι στα ελληνικά πανεπιστήμια αντιστοιχούν οι, σε απόσταση, μικρότερες δημόσιες δαπάνες και το λιγότερο διδακτικό προσωπικό ανά φοιτητή τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις χώρες του ΟΟΣΑ;

Η κυβέρνηση σήμερα επιλέγει να μη λύσει τα μεγάλα προβλήματα της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης των πανεπιστημίων, για να υπηρετήσει με συνέπεια την πολιτική της ενίσχυσης των ιδιωτικών εκπαιδευτικών μορφωμάτων.

Κι από την άλλη, επιλέγει να εκτρέψει την προσοχή από τα σοβαρά προβλήματα που η πολιτική της έχει σωρεύσει στη χώρα. Όπως είναι, για παράδειγμα, τα προβλήματα της ασφάλειας του πολίτη σε μια εποχή όπου η εγκληματικότητα μαστίζει τις πόλεις, τα προβλήματα της διαφθοράς, με τη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών και την αποκάλυψη του σκανδάλου της Ομάδας Αλήθειας, καθώς και τα προβλήματα της ακρίβειας και της φτώχειας που η κυβερνητική πολιτική έχει προκαλέσει.

Με την πλάτη και πάλι στον τοίχο, λοιπόν, σήμερα η κυβέρνηση, ξαναζεσταίνει τη σούπα της πανεπιστημιακής βίας.

Και επαναφέρει την αποτυχημένη συνταγή του δόγματος «Νόμος και Τάξη» στα πανεπιστήμια.

«Κατασκευάζοντας» και διογκώνοντας προβλήματα βίας, για να θριαμβολογήσει στη συνέχεια ότι τα έλυσε.

Αυτό το ιδιότυπο επικοινωνιακό come back του δόγματος «Νόμος και Τάξη» γίνεται σήμερα με τις διαγραφές φοιτητών και με τις πειθαρχικές διώξεις όσων συλλαμβάνονται να συμμετέχουν σε… επεισόδια στα πανεπιστήμια.

Δε διευκρινίζουν, όμως, ποιος ο ορισμός των «επεισοδίων» στα πανεπιστήμια;

Θα τιμωρούνται με διαγραφές, για παράδειγμα, όσες και όσοι συμμετέχουν σε φοιτητικές εκδηλώσεις αντίθεσης στις πολιτικές υποβάθμισης των δημόσιων πανεπιστημίων και ιδιωτικοποίησης της δημόσιας εκπαίδευσης;

Θα τιμωρούνται με πειθαρχικές ποινές όσες και όσοι διεκδικούν καλύτερη στελέχωση σε διδακτικό, ερευνητικό, διοικητικό και τεχνικό προσωπικό στα πανεπιστήμια;

Θα τιμωρούνται με διαγραφή όσοι φοιτητές διεκδικούν την κατάργηση του αντισυνταγματικού νόμου που επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, όταν τα δημόσια αφήνονται να καταρρεύσουν από τη φτώχεια και την υποστελέχωση;

Ή, μήπως, θα τιμωρούνται όσες και όσοι νέες και νέοι διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στους πολέμους, διεκδικώντας ειρήνη στον κόσμο και απελευθέρωση της Παλαιστίνης;

Γιατί αν συμβεί αυτό, θα είναι η εκδίκηση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Αυτή τη φορά, όμως, από μια θεωρητικά φιλελεύθερη κυβέρνηση.

Το δόγμα «Νόμος και Τάξη» στα πανεπιστήμια είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Όπως έχει αποτύχει παντού στον πολιτισμένο και δημοκρατικό κόσμο, όπου έγινε προσπάθεια να εφαρμοστεί.

Το παράδειγμα, άλλωστε, της πανεπιστημιακής αστυνομίας είναι και πρόσφατο και αρκούντως διδακτικό.

Για όσους, τουλάχιστον, εκτός από επικοινωνία, ξέρουν και από ιστορία. Και ξέρουν, συνεπώς, να διαβάζουν και… πίσω από τις εξελίξεις.

*Γιάννης Μυλόπουλος, Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, Επικεφαλής παράταξης ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ