Το 2012 κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης του Αλέξη Τσίπρα στον Νίκο Χατζηνικολάου συνέβη το εξής: ο δημοσιογράφος πήγε να του θέσει μία ερώτηση ξεκινώντας με το «έλαβα ένα  SMS από ένα φίλο, μικρό εφοπλιστή..» όταν ο Τσίπρας εμφανώς αισθανόμενος ότι αποκτά το πάνω χέρι χαμογελώντας του είπε «προδίδετε τις φιλίες σας». Στην άμεση και θυμωμένη αντίδραση του Χατζηνικολάου «δε μου άρεσε αυτό καθόλου», αμέσως ανακάλεσε, ψελλίζοντας «καλά κάνετε» και προτρέποντάς τον να συνεχίσουν τη συζήτηση.

Ανατρέχοντας σε αυτή τη βινιέτα, κανείς μπορεί να διαπιστώσει πως προεικόνισε  όλη την πολιτική παρουσία του Αλέξη Τσίπρα ως πρωθυπουργού. Ως υποψήφιος είπε πολλά, αρκετά από αυτά ήταν σωστά και για αυτό το λόγο κέρδισε την εμπιστοσύνη και την ελπίδα πολλών ανθρώπων που έβλεπαν το ίδιο πολιτικό σύστημα που είχε οδηγήσει την χώρα σε χρεωκοπία να τους κουνάει το δάχτυλο, να τους κατηγορεί, να κάνει τα πάντα να τους στρέψει με κάθε μέσο τον έναν ενάντια στον άλλον.

• Διαβάστε: Στέλιος Κούλογλου / Το -ακόμη- μετέωρο βήμα του Αλέξη Τσίπρα

Ας μην ξεχνάμε πως το 2015 οι Έλληνες πολίτες βρίσκονταν αντιμέτωποι με μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου από κάτω προς τα πάνω, με μια κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, με έναν αυξανόμενα ακροδεξιό λόγο, με το τοπίο της ενημέρωσης σημαντικά στρεβλωμένο, με μια οικονομία σε στραγγαλισμό και με το μέλλον τους να διαγράφεται ζοφερό. Η αναζήτηση μιας πολιτικής δύναμης με διαφορετικό όραμα ήταν αναπόφευκτη.

Ο Τσίπρας προσέφερε αυτό το όραμα. Μόνο που όταν ήρθε η ώρα να το υποστηρίξει, στο πρώτο τρίξιμο των δοντιών κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Υπάρχει ο ισχυρισμός πως το να προχωρήσει άκαμπτα στην πραγματοποίηση των προγραμματικών του εξαγγελιών θα ισούταν με καταστροφή. Είναι πιθανό. Τότε όμως δεν έπρεπε να τις έχει κάνει. Όφειλε να έχει έντιμα υπολογίσει τις πιθανές συνέπειες και να μη βρεθεί προ εκπλήξεων.

Το αποτέλεσμα είναι ένα. Εκτός από την ολοκληρωτική υποχώρηση στις πολιτικές που μετέφεραν τα βάρη στους αδύναμους, απέτυχε και σε όλες τις άλλες τομές. Δεν αναμόρφωσε το τοπίο της ενημέρωσης, έχοντας για ακόμα μια φορά πει μεγάλα λόγια χωρίς να υπολογίσει την δυνατότητα του να τα φέρει σε πέρας. Δεν ανασυγκρότησε το ΕΣΥ, δεν έκανε τομές στην παιδεία, δεν αναδιάρθρωσε τα σώματα ασφαλείας, δεν παρουσίασε έναν πολιτικό λόγο στην εξουσία που να αποτελεί σημαντική διαφοροποίηση από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ακόμα και τη χυδαιότητα του πολιτικού λόγου του Άδωνι Γεωργιάδη επέλεξε να την αντιμετωπίσει όχι με μια διαφορετική πολιτική ηθική αλλά εφευρίσκοντας έναν αντι-Άδωνι.

Τελικά όχι απλά δεν χτύπησε τον αμοραλισμό της δεξιάς αλλά τον άφησε ανέγγιχτο και τον νομιμοποίησε ενώ της επέτρεψε να ξεπλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ που ήταν οι δικές του αποτυχίες. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα ένας πολιτικός μετρίων ικανοτήτων, χωρίς κανένα όραμα, με μηδενικό χάρισμα που ηγείται ενός απολιτίκ ακροδεξιού ρεβανσιστικού συνοθυλεύματος, να είναι ο αδιαμφισβήτητος πρωθυπουργός της χώρας.

Στον Αλέξη Τσίπρα δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσει όσο ήθελε. Αντί να απαντήσει στον δημοσιογράφο που του μετέφερε το μήνυμα ενός εφοπλιστή ότι μια από τις μεγάλες προκλήσεις της σύγχρονης δημοκρατίας είναι η άνιση πρόσβαση στο δημόσιο λόγο, επέλεξε να κάνει  ένα πολιτικάντικο αστειάκι και μετά να σκύψει το κεφάλι επειδή δεν το είχε σκεφτεί καλά. Του δόθηκε και η ευκαιρία να κάνει πολλά. Αντί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα με ρεαλισμό και να προσπαθήσει να πραγματώσει κάτι από το όραμα που υποσχέθηκε, εγκατέλειψε αυτό το όραμα οριστικά.

Αυτή τη στιγμή η αριστερά στην Ελλάδα προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί σε ένα παγκοσμίως ασφυκτικό σκηνικό. Ο Μίλαν Κούντερα λέει για τον Οιδίποδα, πως παρότι διέπραξε το έγκλημα του εν αγνοία, όταν έρχεται σε επαφή με την αλήθεια δεν αποποιείται την ευθύνη του, αλλά τυφλώνει τον εαυτό του και αποχωρεί.  Ο Αλέξης Τσίπρας δε χρειάζεται να βγάλει τα μάτια του. Δεν δικαιούται όμως να ξαναγίνει βασιλιάς.