«Μέσα στην ανδρόσφαιρα» (Inside the manosphere) είναι ο τίτλος του πιο πρόσφατου ντοκιμαντέρ του Βρετανού δημοσιογράφου Λούις Θερού. Εστιάζοντας στο κύμα υπερσυντηρητικών ανδρών επηρεαστών που ευαγγελίζονται μια φιλοσοφία αρσενικής υπεροχής και γυναικείας υποταγής καταφέρνει δημοσιογραφικά αυτό που δεν καταφέρνει η αριστερά πολιτικά, με όλη της τη μαχητικότητα, με όλα της τα επιχειρήματα, με όλο της το ιδεολογικό οπλοστάσιο.

Δίνοντας βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους, αποκαλύπτει δύο στοιχεία. Το πρώτο είναι πως η όλη «ιδεολογία» είναι απλά ένα διαφημιστικό κόλπο που απευθύνεται σε φτωχούς άντρες που νιώθουν παραμερισμένοι με στόχο την οικονομική τους εκμετάλλευση. Το δεύτερο είναι πως  οι ίδιοι, παρότι έχουν μια δημόσια εικόνα σκληρού αρσενικού, είναι ένα συνοθύλευμα τραυμάτων που στέκονται αμήχανοι μπροστά στην μητέρα τους ή τη σύντροφό τους. Και όλα αυτά τα καταφέρνει αφήνοντάς τους να μιλήσουν όσο θέλουν, ακόμα και όταν τον προσβάλλουν. Όσο περισσότερο, τόσο το καλύτερο.

Αυτή είναι η δύναμη της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Η παρουσίαση των γεγονότων μπορεί να αποβεί περισσότερο καταλυτική για ένα θέμα από άρθρα γνώμης ή πολιτικές διαφωνίες. Αποκαλύψεις όπως το σκάνδαλο Γουότεργκειτ, τα βασανιστήρια στο Αμπού Γράιμπ, τα αρχεία του Πενταγώνου για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, η λειτουργία του παρακράτους στην Ελλάδα όπως αποκαλύφθηκε μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, έχουν αλλάξει κυβερνήσεις και έχουν μετακινήσει την κοινή γνώμη από την αδιαφορία στην εμπλοκή .

Στην Ελλάδα η διάκριση των εξουσιών βρίσκεται σε σοβαρή κρίση. Η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία ουσιαστικά ταυτίζονται, παρά τον τυπικό τους διαχωρισμό. Η διαχείριση του σκανδάλου των υποκλοπών αποκάλυψε πως τα ανώτατα κλιμάκια της δικαιοσύνης συμφύονται όχι απλώς με την εκτελεστική εξουσία αλλά -όπως και στην υπόθεση Λαμπράκη- συγκεκριμένα με τη δεξιά.

Η διάκριση των εξουσιών είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες στους οποίους στηρίζεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Όταν διαστρέφεται, η μόνη δύναμη που μπορεί να ασκήσει δημόσιο έλεγχο είναι ο τύπος.

Δεν είναι τυχαίο ότι το σκάνδαλο παρακολουθήσεων της ΕΥΠ αναδείχθηκε καθοριστικά από δημοσιογράφους, όπως δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι από  αυτούς ήταν οι ίδιοι υπό παρακολούθηση. Ούτε είναι τυχαίο πως δημοσιογράφοι  που ερεύνησαν τις υποκλοπές έγιναν δέκτες αγωγών με υπέρογκες αξιώσεις που θα σήμαιναν την καταστροφή τους. Όταν τα κύρια μέτωπα έχουν κλείσει μέσω του απόλυτου ελέγχου που έχει η κυβέρνηση στην κοινοβουλευτική διαδικασία όσον αφορά τη δημιουργία εξεταστικών και ανακριτικών επιτροπών, όταν η ανώτατη δικαιοσύνη έχει υπάρξει συμμέτοχος στο έγκλημα και τη συγκάλυψη, ο αστάθμητος παράγοντας είναι ο τύπος.

Οι υπέρογκες αγωγές που έχουν ως στόχο την σίγαση της δημοσιογραφίας, λειτουργούν ακόμα και όταν αποτύχουν. Υποβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης σε κοστοβόρες διαδικασίες, τους ανθρώπους του τύπου σε σοβαρή ψυχική και επαγγελματική πίεση και καταφέρνουν να δημιουργήσουν κλίμα εκφοβισμού σε όποιον αναλογίζεται να αποκαλύψει κάτι στο μέλλον. Ας μην ξεχνάμε και το σκάνδαλο Novartis όπου η συζήτηση μετατοπίστηκε από τους αυτουργούς σε αυτούς που προσπάθησαν να το αναδείξουν.

Ο ποινικός κώδικας ορίζει ως τρομοκρατική μια εγκληματική πράξη η οποία γίνεται « με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή ή διεθνή οργανισμό να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχει από αυτή ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές ή οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού». Ο Δημητριάδης μπορεί να μην εκτοξεύει ρουκέτες, μπορεί να δρα εντός της νομιμότητας, όμως η πρόθεση των αγωγών μοιάζει πολύ με αυτές κάποιου που θέλει να τρομοκρατήσει παρά με κάποιου που αναζητά αποκατάσταση.

Η υπόθεση των υποκλοπών είναι μια υπόθεση που αποκαλύπτει το πόσο στρεβλά και ανεξέλεγκτα λειτουργούσαν οι μυστικές υπηρεσίες, οι ανώτατοι δικαστές και ο ίδιος ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του. Εξακριβωμένα βρίσκονταν υπό παρακολούθηση όχι πρόσωπα που απειλούσαν την εθνική ασφάλεια, αλλά πρόσωπα που απειλούσαν δυνητικά την κυβέρνηση. Μία χώρα στην οποία είναι ηρωισμός το να αποκαλύπτει κανείς παράνομες πράξεις που στρεβλώνουν το πολίτευμα, βρίσκεται σε σοβαρή κρίση. Η ελευθερία του τύπου είναι η ελευθερία όλων μας.