Είναι πολύ δύσκολο κανείς να βρει μία ευφάνταστη εισαγωγή για την τρομακτική διαπίστωση πως οι ΗΠΑ διολισθαίνουν με έναν ιστορικά αναπόφευκτο τρόπο σε μια απολυταρχία με επεκτατικές βλέψεις. Δεν συμβαίνει μάλιστα με κάποιον διακριτικό τρόπο αλλά σχεδόν ακολουθώντας κατά γράμμα την χιτλερική τακτική για την μετατροπή μιας δημοκρατίας, μέσω της ίδιας της δημοκρατίας σε δικτατορία.

Η χρήση της παρομοίωσης με τους ναζί είναι τόσο δημοφιλής στις σύγχρονες συζητήσεις που το 1990 διατυπώθηκε ο νόμος του Godwin που έλεγε πως «όσο περισσότερο διαρκεί μία ιντερνετική συζήτηση, η πιθανότητα να αναφερθεί ο Χίτλερ πλησιάζει το 1». Είναι αλήθεια πως στον πολιτικό διάλογο όλες οι μεριές χρησιμοποιούν αυτή την ιστορική περίοδο για να απονομιμοποιήσουν κάθε είδους επιχείρημα του αντιπάλου τους. Ακόμα και το δεύτερο συνθετικό του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος έχει χρησιμοποιηθεί από τους πολέμιους του σοσιαλισμού για να προσπαθήσουν να τον διαβάλουν.

Οι υπερσυντηρητικοί Αμερικάνοι όμως και το επιτελείο του Τραμπ δε δείχνουν να αρνούνται την ιδεολογική τους συνάφεια με τη ναζιστική ιδεολογία. Το κίνημα MAGA μονίμως έχει σαν δορυφόρους νεοναζιστικές οργανώσεις και δηλωμένους ρατσιστές και νεοναζί.  Η περίφημη χειρονομία του Ίλον Μασκ είναι ένα ερώτημα αν ήταν ένας σκόπιμος χαιρετισμός, ένα κλείσιμο του ματιού σε αυτόν τον χώρο ή μια ασυνείδητη παραπραξία ενός ανθρώπου που περιστοιχίζεται διαρκώς από φορείς της συγκεκριμένης ιδεολογίας.

Το σίγουρο είναι πως το επιτελείο του Τραμπ ακολουθεί κατά γράμμα την παρακαταθήκη των εθνικοσοσιαλιστών.  Ο εσωτερικός εχθρός έχει οριστεί. Οι «λαθρομετανάστες», οι αριστεροί, οι αντιφασίστες, οι φεμινίστριες. Τα τάγματα εφόδου έχουν δημιουργηθεί και ενεργούν υπό τη μορφή του ICE, του σώματος της υπηρεσίας μετανάστευσης δηλαδή. Δημιουργείται έτσι μια νόμιμη ουσιαστικά παραστρατιωτική μονάδα, στην οποία υπηρετούν άτομα με αμφίβολο ποιόν η οποία οφείλει την ισχύ της και υπακούει τυφλά στον παρόντα πρόεδρο.  Οι εκτελέσεις πολιτών δεν είναι τυχαία παρατράγουδα, είναι απαραίτητα γεγονότα που εγκαθιστούν το ICE ως μια δύναμη που μπορεί ατιμώρητα να σκοτώνει κατά βούληση.

Οι πολιτικοί αντίπαλοι ονομάζονται παρακμιακοί, προδότες, οι μέχρι πρότινος υπογεγραμμένες συμφωνίες πισώπλατα μαχαιρώματα, οι θεσμοί αμφισβητούνται και η διαλεκτική της εξουσίας απευθύνεται σε αυτούς οι οποίοι έχουν πληγεί από το παρόν οικονομικοπολιτικό σύστημα. Μιλάει για την επιστροφή σε μια ένδοξη ισχυρή χώρα όπου οι άντρες είναι πραγματικοί άντρες, οι γυναίκες πραγματικές γυναίκες των οποίων το σώμα εξυπηρετεί κατά πρώτο λόγο αναπαραγωγικούς σκοπούς και όπου γεννιούνται πολλά παιδιά.

Η χώρα αυτή όμως δεν μπορεί να υπάρξει ασφαλής, εκτός αν κατακτήσει έναν «ζωτικό χώρο» γύρω της, ένα “lebensraum “ προσαρτώντας νέες περιοχές ή κάνοντας αιφνίδιες -blitz στα γερμανικά- κινήσεις απόκτησης ελέγχου σε χώρες με ζωτικές πρώτες ύλες. Όπως και με την προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας το 1939, ο υπόλοιπος κόσμος παρακολουθεί εμβρόντητος και αναποφάσιστος να δράσει αποφασίζοντας μια πολιτική κατευνασμού ελπίζοντας ότι το χειρότερο δεν θα έρθει.

Σε κάθε παρτίδα σκάκι, αφού οι δύο παίκτες ολοκληρώσουν την πρώτη φάση -το άνοιγμα- όπου τοποθετούν τα κομμάτια τους σε όσο γίνεται πιο στρατηγικές θέσεις, έρχεται μια αναπόφευκτη στιγμή που κάποιος θα κάνει την πρώτη επιθετική κίνηση και η σύγκρουση θα ξεκινήσει. Αυτή η κίνηση ιστορικά ή έρχεται αναπόφευκτα η δημιουργείται με τη μορφή προβοκάτσιας. Το 1933 Ο  Χίτλερ ήταν καγκελάριος και η δημοκρατία της Βαϊμάρης  κατέρρεε. Η κυβέρνηση δεν είχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία και στηριζόταν στο στρατό και προεδρικά διατάγματα.

Η αίσθηση παρόλα αυτά ήταν ότι αυτός ο πολιτικός μπορούσε να ελεγχθεί, άλλωστε τα βασικά υπουργεία ήταν στα χέρια των δημοκρατικών δυνάμεων και οι ναζί μειοψηφία. Αυτό άλλαξε αστραπιαία με την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ για την οποία συνελήφθη ένας κομμουνιστής και αποδόθηκε σε κομμουνιστικό σχέδιο ανατροπής. Αμέσως εκδίδεται διάταγμα που αναστέλλει βασικές δημοκρατικές ελευθερίες και οι επόμενες εκλογές διεξάγονται σε κλίμα περιορισμού και τρόμου. Παρόλα αυτά οι Ναζί δεν παίρνουν αυτοδυναμία και με ποσοστό 44% η πλειοψηφία του λαού δεν τους ψηφίζει. Ούτε τρεις εβδομάδες μετά τις εκλογές ψηφίζεται ο «εξουσιοδοτικός νόμος» που δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση να νομοθετεί χωρίς το κοινοβούλιο, μετατρέποντας σταδιακά έναν πρώην δεκανέα που κανένας δεν έπαιρνε στα σοβαρά, στον Φύρερ. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία,

Το μόνο λοιπόν που χρειάζεται η πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων που ανήκει στον Τραμπ, είναι μια πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ. Τα πιόνια είναι στη θέση τους. Τα τάγματα εφόδου έτοιμα και υπάκουα.  Όσο οι πολιτικές τους υποδαυλίζουν την πόλωση και τη σύγκρουση, τόσο πιο πιθανό είναι να συμβεί κάτι αντίστοιχο. Όσο δε συμβαίνει, τόσο θα προβαίνουν σε κλιμάκωση της έντασης. Ιστορικά, όταν η εξουσία χρειάζεται κάτι τέτοιο, αν δε συμβεί, το κάνει να συμβεί. Τότε δεν είναι απίθανο να δούμε τις ανυπολόγιστης στρατιωτικής ισχύος  Ηνωμένες Πολιτείες να μετατρέπονται σε δικτατορία.

Ο Τραμπ όπως και ο Χίτλερ, δε δημιούργησαν την εποχή τους. Δημιουργήθηκαν από αυτήν. Ο Αμερικανικός εθνικισμός τον 21^ο αιώνα δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον Γερμανικό εκατό χρόνια πριν. Και αν κάποιος πιστεύει πως η δημοκρατική παράδοση των ΗΠΑ δεν μπορεί να επιτρέψει μια δικτατορία ας αναλογιστεί το εξής. Η Γερμανία του Γκαίτε, του Σίλερ, του Μαρξ, του Μανν, του Μπαχ, του Μπετόβεν, του Καντ, του Χέγκελ, του Σοπενάουερ, του Μπραμς, του Μάλερ, βύθισε τον εαυτό της και ολόκληρο τον κόσμο στην πιο σκοτεινή του περίοδο. Πόσο προστατευμένοι πραγματικά είμαστε από την Αμερική του Ράμπο, του Κίσσινγκερ, του Γκουαντάναμο, της CIΑ;

*Ο Γιάννης Δούμος είναι Ψυχίατρος, Επιστημονικός συνεργάτης Ά πανεπιστημιακής ψυχιατρικής κλινικής ΕΚΠΑ