Σκεφτείτε να κινδυνεύει η ζωή σας και να πρέπει να αποφανθεί ένα λαϊκό δικαστήριο για το πόσο ενάρετη -ος είστε για να αποφασιστεί αν θα σας σώσουν ή όχι. Φανταστείτε να κρατούν το παιδί σας πάνω από έναν γκρεμό και να περιμένουν αποδείξεις ότι πρόκειται για ένα καλό παιδί, υπάκουο, που ακολουθεί όλες τις κοινωνικές επιταγές, δεν καπνίζει, δεν πίνει, δεν κάνει χρήση ναρκωτικών, δεν βρίζει και προσεύχεται νυχθημερόν, προκειμένου να μην το γκρεμοτσακίσουν.

Αυτή τη συνθήκη δέχεστε αν ανήκετε σε εκείνες ή σε εκείνους που αντί να βλέπουν έγκλημα στην Κεφαλονιά και μάλιστα γυναικοκτονία, βλέπουν ένα κορίτσι ελαφρών ηθών που ήθελε και τα έπαθε.

Αυτό ζούμε κάθε φορά που βρίσκεται νεκρή μια γυναίκα. Καλούμαστε όλες να αποδείξουμε πως δεν της άξιζε ο θάνατος γιατί ήταν καλή κοπέλα. Αν ήταν ευάλωτη ή μη συμβατή με τα πρότυπα της αστυνομίας ηθών του τόπου, μετατρέπεται η ίδια αίφνης σε θύτης και χωρίς ίχνος ντροπής, ένας στρατός από φανατικούς αφήνουν με το ψηφιακό τους ίχνος, εμετούς,  ντροπές.

Δεν έχει σημασία αν ήταν το καλύτερο κορίτσι στον κόσμο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι μπορεί και να είχε σωθεί αν δεν την είχαν πετάξει σαν σκισμένο σακί σε μια πλατεία. Ας αναλογιστούμε λοιπόν ποιοι είναι οι λόγοι που οι νεαροί αντιμετώπισαν σαν βάρος αυτό το σώμα, κι όχι σαν μια ζωή που βρίσκεται σε κίνδυνο και πρέπει να σωθεί.

Ποιοι είναι οι λόγοι που είναι τόσο αποσυνδεδεμένοι από κάθε τρυφερότητα, ενσυναίσθηση και την ίδια την συνείδησή τους εντέλει. Πώς αποσύρεται η ενσυναίσθηση και πως επιλέγουν τόσο νέοι άνθρωποι πότε θα νιώσουν, τι και με ποιον τρόπο; Πώς θωρακίζονται και γιατί από την αγωνία που φυσιολογικά προκαλεί η θέα ενός ανθρώπου που κινδυνεύει; Η επιλογή αυτή είναι πολιτική, κοινωνική, ταξική, έμφυλη; Όλα μαζί; Από πότε μπήκαν τόσο αυστηρές προϋποθέσεις στη συμπόνια;

Ξέρουμε πως δεν θα μας υπαγορεύσει ένας όχλος το σωστό, ούτε θα βάλει τα προτάγματα, ούτε θα μας πει πως θα αισθανθούμε. Αν αφήσουμε όμως αυτή τη φωνή να γίνεται ολοένα και πιο κυρίαρχη, αν ακούγονται στέρεο πάνω από τα αυτιά των παιδιών μας ηθικοί λιθοβολισμοί πάνω από το νεκρό σώμα μιας γυναίκας, τότε σαν άνθρωποι τελειώσαμε, σαν κοινωνία ξοφλήσαμε.

Οι προκλήσεις είναι εδώ και δεν πρόκειται για θεωρητικά σχήματα. Τα σώματα χωρίς παλμό περιμένουν από μας την υπεράσπιση της μνήμης τους. Κι εκείνα που ακόμα σαλεύουν, τα σώματα τα δικά μας, των παιδιών μας, των παιδιών όλων μας, αξίζουν πολλές ευκαιρίες για ζωή. Δεν θα αποφανθούν  οι οπαδοί του σκοταδισμού, για πότε αξίζει εγκαταλείπεται στο θάνατο μια γυναίκα. Η απάντηση είναι μία και είναι απόλυτη: Ποτέ!