Η Ευρώπη που γεννήθηκε από τα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στηρίχθηκε πάνω σε ένα ηχηρό «ποτέ ξανά». Ποτέ ξανά στρατόπεδα συγκέντρωσης, να μην ξαναζήσουμε μαζικούς τάφους, ποτέ ξανά αδιαφορία και σιωπή απέναντι σε σφαγείς.

Σήμερα η Ευρώπη ξανά αρματώνεται, η διπλωματία δίνει τη θέση της στα τελεσίγραφα και τα μάτια μας πονάνε από εικόνες μαζικών τάφων παντού.

Με νωπές ακόμα τις μνήμες από τις εικόνες της Γάζας, πέρασε χθες από μπροστά μου η πανοραμική φωτογραφία των 162 λάκκων που σκαφτήκαν για να θάψουν οι γονείς τα κορμιά των κοριτσιών τους μετά τον βομβαρδισμό στο σχολείο θηλέων στο Ιράν.

Το ρητορικό ερώτημα «ποιον ακριβώς απειλούσαν πάλι τα παιδιά» ακούγεται αφελές αλλά δεν το αποφεύγουμε εύκολα όσες και όσοι αρνούμαστε να συνηθίσουμε και να νομιμοποιήσουμε το έγκλημα είτε με τη σιωπή μας, είτε με την έμμεση ή άμεση υποστήριξη των εχθροπραξιών.

Στοιχήθηκε η δήθεν πολιτισμένη Ευρώπη με εξαίρεση τον Σάντσεθ, πίσω από τους σφαγείς Τραμπ και Νετανιάχου. Ποιος φορέας αξιών; Ποια δημοκρατικά δικαιώματα; Ποια Δικαιοσύνη; Ποια Ευρώπη των λαών; Ποιος σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Ποια δημοκρατία και για ποιους;

162 τάφοι παιδιών. Αυτό είναι το πρόσωπο της Δύσης. Λάκκοι, μνήματα, αίμα αθώων παντού. Τα νεκροταφεία με τους ανώνυμους τάφους προσφύγων στη Λέσβο, τα δεκάδες χιλιάδες νεκρά σώματα Παλαιστίνιων που έχασαν τη ζωή τους από την έναρξη της ισραηλινής επίθεσης, αυτά σκιαγραφούν το πρόσωπο της Δύσης.

Τα καραβάνια των προσφύγων που φεύγουν κατακρεουργημένοι από τη Λιβύη μετά το χάος που προκάλεσε η επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011. Τα κορίτσια που καταθέτουν πως τα βίαζαν ξανά και ξανά, τα αγόρια που τα μεταπουλούν τρεις και τέσσερις φορές ως σκλάβους.

Κατεστραμμένες γειτονιές και νοσοκομεία χωρίς ρεύμα. Αυτά είναι τα έργα της Δύσης. Τα εξαφανισμένα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα που όλοι γνωρίζουν πως προφανώς προωθήθηκαν σε συστήματα τράφικινγκ αλλά καμιά αρχή δεν έπιασε ποτέ κανέναν δράστη. Αυτό είναι το πρόσωπο της Δύσης. Η λίστα του Έπσταιν.

Η λίστα των προνομιούχων που δεν πληρώνουν ποτέ τίποτα αντιθέτως αυγατίζουν τα δισεκατομμύρια τους με την ανοχή μας. Την ανοχή μας απέναντι σε εκείνους που επικαλούνται την ασφάλεια και γνωρίζουμε πως εννοούν τα συμφέροντα τους, τις «αγορές», τα ενεργειακά δίκτυα, τις γεωπολιτικές σφαίρες επιρροής, την προσωπική τους ιδιοκτησία.

Ζήσαμε το πρωτοφανές, να θησαυρίζουν αμερικάνοι σε στοιχηματική που ελέγχει ο γιος Τραμπ, ποντάροντας στην επίθεση στο Ιράν!! Αυτό είναι το πρόσωπο της Δύσης: Ένα στοίχημα πάνω στα νεκρά σώματα 162 κοριτσιών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που στην εξωευρωπαϊκή σφαίρα, οι γονείς σκάβουν λάκκους για τα μνήματα των παιδιών τους βυθισμένοι σε ανείπωτο θρήνο, την ώρα που η «πολιτισμένη» Δύση «συσκέπτεται», «παρακολουθεί τις εξελίξεις», «ανησυχεί για το μέλλον», «επανδρώνεται» κλπ. Πάνω από τα σώματα αθώων χτίστηκε το ευρωπαϊκό θαύμα. Σήμερα όμως νιώθουμε πιο έντονα τα σχεδόν προφητικά λόγια του Αλμπέρ Καμύ που έγραφε ότι «κάθε γενιά πιστεύει πως είναι προορισμένη να ξαναφτιάξει τον κόσμο· η δική μας ίσως χρειαστεί απλώς να τον εμποδίσει να διαλυθεί. Να εμποδίσει την οριστική απανθρωποποίηση».