Όταν ένας πόλεμος τελειώνει, το πρώτο ανθρώπινο αντανακλαστικό είναι η ανακούφιση όχι η χαρά, ειδικά όταν ακούς πως πέφτουν βόμβες ακόμα και μετά την ανακοίνωση της ειρηνευτικής συμφωνίας.

Όσοι και όσες μας εγκαλούν που δεν χαιρόμαστε δεν έχουν προσπαθήσει στο ελάχιστο να αφουγκραστούν όχι μόνο τον λαό της Παλαιστίνης, αλλά κανέναν λαό που ζει υπό διωγμό, καταπίεση και βασανισμούς για δεκαετίες.

Η Γάζα, μετά από μήνες ή και χρόνια πολιορκίας, δεν έχει ακόμα «ειρήνη». Έχει ερείπια, μαζικούς τάφους, παιδιά χωρίς γονείς και νοσοκομεία χωρίς ρεύμα. Η παύση των βομβαρδισμών δεν ισοδυναμεί με αποκατάσταση της ζωής. Η υποδομή είναι κατεστραμμένη, το νερό και τα τρόφιμα λιγοστά, οι άνθρωποι ζουν σε σκηνές μέσα σε ερείπια. Για όσους έχασαν τα πάντα, ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

Ειδικά στην περίπτωση της Γάζας, το τέλος των εχθροπραξιών δεν φέρνει χαρά, αλλά σιωπή, κενό και έναν απολογισμό που δύσκολα αντέχεται, για πολλούς λόγους. Έναν απολογισμό που αφορά πρωτίστως τον παλαιστινιακό λαό αλλά πολύ άμεσα όλες και όλους εμάς από άκρη σε άκρη ενός πλανήτη που παρακολουθεί τον άξονα να γέρνει προς τον αυταρχισμό, την πλήρη απαξίωση της νομιμότητας και των διεθνών συμβάσεων, τη δύναμη του ισχυρού που επιβάλλεται με φασιστικής και ναζιστικής χροιάς μέτρα.

Έχουμε χαρεί για την Παλαιστίνη μέσα στα χρόνια κι έχουμε πανηγυρίσει, για να ματαιωθούμε στον επόμενο τόνο ξανά και ξανά. Και πως ζητάτε να χοροπηδήσουμε από τη χαρά μας όταν βλέπετε – ή μήπως όχι;- τους επιζώντες να ψάχνουν τα νεκρά σώματα των παιδιών των συγγενών των φίλων; Όταν βλέπετε έναν άνδρα να τρέχει ψάχνοντας το σπίτι του κι όταν βεβαιώνεται πως στέκει ακόμα όρθιο να σπαράζει στο κλάμα στην πόρτα του; Μα τι άνθρωποι είστε πραγματικά εσείς που πιστεύετε ότι μετατοπίζεται το συναίσθημα αυτόματα όπως όταν αλλάζετε κανάλι στην τηλεόραση;

Γιατί βιάζεστε να χαρούμε ; Για να δικαιώσουμε τον Τραμπ; Τον Νετανιάχου; Τον Μητσοτάκη; Να θάψουμε τη συνενοχή τους κάτω από το κρεβάτι και να συνεχίσουμε σαν να μην συνέβη ποτέ το έγκλημα; Κι ύστερα να παρακολουθήσουμε τον λαό της Παλαιστίνης να παραδίδεται σε έναν άλλο εγκληματία πολέμου, τον «εργατικό» Μπλερ – όνομα που μας έκανε να βραχνιάζουμε στις διαδηλώσεις κατά τον πόλεμο στο Ιράκ-; Πού θέλετε να μετατοπιστεί η συζήτηση; Διαλέξτε θέμα και πείτε μας ποια συζήτηση στη δημόσια σφαίρα θα σας κάνει να αισθάνεστε πιο άνετα. Εσάς που δεν βρήκατε μισό δάκρυ μισή λέξη να πείτε για το μεγαλύτερο έγκλημα της εποχής. Εσάς που κλείνατε τα αυτιά σας στον ΟΗΕ που διαβεβαίωνε πως το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία και βάζατε τα καλοθρεμένα σας ΜΜΕ να επιχειρηματολογουν για το αντίθετο. Και τώρα εκβιάζετε τη χαρά μας που δεν βγαίνει όπως και όποτε την απαιτείτε!

Όχι, δεν είναι ώρα για να πανηγυρίζει κανείς. Είναι η πιο κατάλληλη ώρα να επιμείνουμε όλοι-ες να μείνει ανοιχτή η συζήτηση γύρω από την Παλαιστίνη αν δεν θέλουμε όσα βίωσε ο λαός της να τα βρούμε στην πόρτα μας πολύ σύντομα. Αυτό είναι που θέλει ο λαός της Παλαιστίνης και αυτό του χρωστάμε.

Αν δεν υπάρξει διερεύνηση εγκλημάτων πολέμου, αν οι υπεύθυνοι για τη μαζική απώλεια ζωών μείνουν ατιμώρητοι, αν δεν μιλήσουμε για την πρωτοφανή προπαγάνδα, τότε το «τέλος» για το οποίο μιλούν θα είναι απλώς η αρχή μιας λήθης που θα ακριβοπληρώσουμε.

Η ειρήνη, για να είναι αληθινή, χρειάζεται δικαιοσύνη, αυτοδιάθεση, ανοικοδόμηση και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χρειάζεται δηλαδή τα δικαιώματα που καταπατώνται δεκαετίες τώρα στην Παλαιστίνη να γίνουν απόλυτα σεβαστά. Αλλιώς το τέλος του πολέμου θα σημαίνει απλώς το πέρασμα σε μια νέα μορφή βίας όπως έχει γίνει τόσες φορές: κατοχή, αποκλεισμό, απώλεια ελευθεριών. Συν τον φόβο της πολιτικής εκδίκησης που γνωρίζουμε καλά πως ελλοχεύει, όχι άδικα.

Κάθε πόλεμος αφήνει πίσω του τραύματα αθέατα. Στη Γάζα όμως συντελέστηκε γενοκτονία, έχει χαθεί σχεδόν μια ολόκληρη γενιά.

Μια από τις κουβέντες που συγκράτησα είναι αυτή της ψυχολόγου Νταλάλ αλ-Νάτζαρ, που εργάζεται με παιδιά στη Γάζα: «Όταν οι βόμβες σταματούν, τα παιδιά αρχίζουν να κλαίνε. Μέχρι τότε, απλώς δεν μπορούσαν» είπε. Το τέλος του πολέμου, λοιπόν, δεν είναι χαρά. Είναι ανακούφιση, είναι η στιγμή που ο πόνος βγαίνει στην επιφάνεια, είναι η σωστή στιγμή να απαιτήσουμε την πραγματική ελευθερία του Παλαιστινιακού λαού και το να μην ξαναζήσει η ανθρωπότητα τόσο αβάσταχτες πληγές.

Κι όσοι βιάζονται να μας δουν να χαιρόμαστε, είναι επειδή η βιασύνη τους αφορά (άλλη μια φορά) τη συγκάλυψη του τεράστιου εγκλήματος γι’αυτό και εκφράζουν την ανάγκη τους να περάσουμε αμέσως σε διαφημιστικά μηνύματα και μετά στην κατανάλωση ανώδυνων ειδήσεων.

Και για να είναι πλήρης η συγκάλυψη, πρέπει κάθε άνθρωπος που σήκωσε ψηλά την παλαιστινιακή σημαία στη διάρκεια της γενοκτονίας και απαίτησε από τα κράτη να πράξουν το αυτονόητο καθήκον τους, να εμφανιστεί σαν ένας ιδεοληπτικός, ιδιοτελής, αντιδραστικός οπαδός μιας μειοψηφίας που δεν «είδε» τον εγκληματία πολέμου ως σωτήρα ενός λαού! Που δεν δικαιολόγησε τον αφανισμό ενός λαού στο όνομα άλλου ενός «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Που ενίσχυσε τον στόλο της ελευθερίας να πλεύσει ως την πολύπαθη Γάζα. Που έχει το θράσος να θυμάται, πως δεν ξεκίνησαν όλα στις 7 Οκτωβρίου.