Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες επαναλαμβάνεται η ίδια συζήτηση. Γιατί Pride; Γιατί παρελάσεις; Γιατί σημαίες; Γιατί «προκαλείτε»; Κάθε χρόνο όμως είναι όλο και περισσότερο εμποτισμένος ο λόγος αυτός με φανατισμό, μίσος και παραπληροφόρηση.

Φέτος την αφορμή να ξεχυθεί το δηλητήριο έδωσε  η φοιτήτρια από την Κρήτη που δήλωσε ότι προσβάλλεται η θρησκεία της από δράσεις και σύμβολα του Pride. Η ίδια, όπως και εκείνοι -ες που στοιχήθηκαν πίσω της με πρώτη τη Λατινοπούλου- εμφανίζεται ως θύμα μιας υποτιθέμενης επίθεσης απέναντι στους χριστιανούς.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Το Pride δεν γεννήθηκε για να προκαλέσει τους χριστιανούς. Γεννήθηκε γιατί άνθρωποι ξυλοκοπούνταν, απολύονταν, εκδιώκονταν από τις οικογένειές τους, φυλακίζονταν ή δολοφονούνταν επειδή ήταν γκέι, λεσβίες ή τρανς. Υπάρχει επειδή ακόμη και σήμερα άνθρωποι γίνονται στόχοι βίας για αυτό που είναι.

Μόλις πριν από λίγες ημέρες μια τρανς γυναίκα δέχθηκε επίθεση με καυστικό υγρό στην περιοχή της Συγγρού. Συμπολίτες μας όπως φοιτήτρια που έγινε σύμβολο των απανταχού πολέμιων του Pride, όχι απλά δεν καταδικάζουν τέτοιες επιθέσεις αλλά τις αποκρύπτουν κιόλας πίσω από φράσεις όπως «Τους ενοχλεί κανένας; Τους απαγορεύει να λέγονται τα ή το;», την ώρα που γίνονται δολοφονικές απόπειρες εναντίον τους, την ώρα που υπάρχει το τραύμα του Ζακ ακόμα ανοιχτό.

Διαβάστε: Συγγρού / Παρέσυραν τρανς γυναίκα με ΙΧ και την περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό

Η φράση «δεν τους ενοχλεί κανένας, μπορούν ελεύθερα να είναι γκέι ή ό,τι θέλουν» έχει γίνει η αγαπημένη ατάκα όσων αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, ή απλά δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να συναιστανθούν. Αν δεν τους ενοχλεί κανείς, τότε γιατί χρειάζονται γραμμές υποστήριξης για νέους -ες που διώχνονται από το σπίτι τους; Αν δεν τους ενοχλεί κανείς, γιατί τρανς άτομα -κυρίως γυναίκες- φοβούνται να περπατήσουν μόνες τη νύχτα; Αν δεν τους ενοχλεί κανείς, γιατί τόσοι άνθρωποι περνούν χρόνια κρύβοντας την ταυτότητά τους; Γιατί αρκετοί -ες – α κουβαλούν το τραύμα του διωγμού από την οικογένεια ή το εργασιακό περιβάλλον;

Δεν είναι το πρώτο περιστατικό, αυτό της Συγγρού και δεν θα είναι δυστυχώς και το τελευταίο. Κι όμως, την ώρα που άνθρωποι δέχονται επιθέσεις στον δρόμο, κάποιοι επιμένουν ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ένα ουράνιο τόξο δίπλα σε ένα θρησκευτικό σύμβολο! Όσες και όσοι αποστρέφουν το βλέμμα τους από τα άτομα που υποφέρουν εξαιτίας της της ομοτρανσφοβίας, στήνουν εμπόλεμες ζώνες εντός της κοινωνίας.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικά του φασιστικού πλαισίου μέσα στο οποίο γίνονται αυτές οι συζητήσεις είναι τα σχόλια που συνοδεύουν τα video της φοιτήτριας . «Εκχυλίσματα της βράσης της ασυδοσίας», «ξεπεσμός», «φαυλότητα», «διαστροφή». Το ίδιο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες απέναντι σε κάθε μειονότητα που διεκδικεί ορατότητα και παρουσιάζεται ως επικίνδυνη, παρακμιακή, ανήθικη. Διάβασα κάποιους μάλιστα να υπογραμμίζουν πως «και μέλη της εκκλησίας μας και άγιοι είχαν τέτοιες τάσεις αλλά συμμορφώθηκαν». Ανατρίχιασα στην ανάγνωση του σχολίου αυτού που μου έφερε στο μυαλό ψυχιατρεία και ηλεκτροσόκ, βασανιστήρια που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν για να «επαναφέρουν» στην στρέιτ ταυτότητα ομοφυλόφιλα άτομα.

Εκεί έξω, υπάρχει ένας όχλος που διεκδικεί τον κοινωνικό αποκλεισμό της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, των προσφύγων, των ρομά κα. Και κάθε λίγο βρίσκεται κάποιος-α να πετάξει ωμό κρέας στα θηρία.

Μου προκαλεί θυμό ωστόσο και η επιλεκτική ευαισθησία.

Οι ίδιοι άνθρωποι που δηλώνουν σοκαρισμένοι από ένα queer καλλιτεχνικό έργο ή από μια σημαία ουράνιου τόξου δεν φαίνεται να ενοχλούνται ιδιαίτερα όταν σε γήπεδα, καφενεία, αυλές και τηλεοπτικά πάνελ πέφτουν καθημερινά και συστηματικά χριστοπαναγίες. Δεν αποτρέπουν τους γιους τους να πάνε στα γήπεδα όπου η βλασφημία είναι το κατεξοχήν καύσιμο της κερκίδας. Εκεί είναι η «προσβολή θρησκευτικών συμβόλων» είναι στοιχειακό της ματσίλας την οποία οι δήθεν χριστιανοί αποδέχονται ως τεκμήριο της αρρενωπότητας των αγοριών τους. Άλλο να βλασφημεί κάποιος γιατί είναι άνδρας κι άλλο για να διαμαρτυρηθεί ένα queer  άτομο  που η εκκλησία προσπαθεί να τον θέσει εκτός κοινωνικού συνόλου.

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τον Άνθιμο, που με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης το 2015, έλεγε  πως οι ομοφυλόφιλοι είναι άνθρωποι της ανωμαλίας και πρέπει να μετανοήσουν και είχε καλέσει σε αγρυπνία πριν το Pride, ώστε να αντιμετωπιστεί η «δυσάρεστη, απαράδεκτη και αξιοκατάκριτη παρουσία» των ομοφυλοφίλων; Τον Σεραφείμ Πειραιώς ο οποίος υποστήριζε ότι η ομοφυλοφιλία οδηγεί σε λοιμώξεις και καρκινογενέσεις και το 2021 συνέδεσε τις πυρκαγιές με την ομοφυλοφιλία, μιλώντας για υπερφυσική τιμωρία και ύβρη;

Σε αυτές τις δηλώσεις απαντούν τα καυστικά συνθήματα ενάντια στο τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια στα Pride. Και υπάρχουν ανάμεσα στα queer άτομα κάποια ένθεα, που θεωρούν αυτονόητο πως γίνεται αντιληπτό ότι στρέφονται ενάντια στην εκκλησία κι όχι στη θρησκεία.

Ψιλά γράμματα όλα αυτά για το κύμα των νεοφανατικών και εκείνων που εργαλειοποιούν πολιτικά τη ρητορική μίσους σε μια εποχή που το αντέχει. Η κάθε Λατινοπούλου θα προσβλέπει σε ψηφαλάκια με τη γνωστή συνταγή του σύγχρονου ακροδεξιού λαϊκισμού που είναι πάντα η ίδια: ο ισχυρός παρουσιάζεται ως καταδιωκόμενος και η μειονότητα ως απειλή.

Όμως το Pride δεν ζητά προνόμια. Ζητά να μπορεί ένας άνθρωπος να περπατά στον δρόμο χωρίς να φοβάται. Να μπορεί να αγαπά χωρίς να κρύβεται. Να μπορεί να υπάρχει χωρίς να απολογείται.

Γι’ αυτό και η καλύτερη απάντηση σε όσους αναρωτιούνται γιατί υπάρχει ακόμη το Pride είναι απλή:

Την ημέρα που κάποιος θα κινδυνεύσει να ξυλοκοπηθεί, να απολυθεί ή να αποκλειστεί επειδή είναι straight, τότε ας οργανώσει κι εκείνος το δικό του Pride. Και το ερχόμενο Σάββατο και κάθε μέρα, αισθανόμαστε περήφανες με την περηφάνια τους και χαρά για όσους-ες, όσα βρήκαν τη φωνή τους και διεκδίκησαν τη ζωή τους. Αν οι αυτοαποκαλούμενοι χριστιανοί δεν μπορούν να νιώσουν αγάπη, ας το εξομολογηθούν στον πνευματικό τους ή ακόμα καλύτερα, ας δώσουν βάση στην αγκαλιά και την αλληλεγγύη που βγάζει τους ανθρώπους από την απομόνωση.