Σήμερα, μια μέρα μνήμης, μέρα συνδεδεμένη με τη δημοκρατία συζητάμε πως παραμονές της επετείου της 17ης Νοέμβρη η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενεργοποίησε τον πιο αντιδημοκρατικό της νόμο.

Με την καταδίκη 23 μελών του Ρουβίκωνα μπήκε σε εφαρμογή ο νόμος για την «προστασία» του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη.

Το Αυτόφωρο Μονομελές Δικαστήριο επέβαλε σε κάθε έναν από τους 23 καταδικασθέντες κάθειρξη 9 μηνών με αναστολή τριών ετών, γιατί άνοιξαν πανό μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη που έγραφε «Οι άγνωστοι στρατιώτες δεν φύλαγαν του λαού προδότες»! Σημειώνουμε πως η διαμαρτυρία ήταν ειρηνική και δεν προκλήθηκε καμία φθορά.

Η απόφαση αυτή καταδεικνύει ότι ο νέος νόμος δεν είναι απλώς μια τυπική νομοθετική ρύθμιση που πέρασε η κυβέρνηση της δεξιάς για να κλείσει το μάτι στο ακροδεξιό της ακροατήριο – όπως έλεγαν πολλοί υποτιμώντας το νομοθέτημα- αλλά ένα εργαλείο ποινικής δίωξης κατά πολιτικών διαμαρτυριών και φρονημάτων.

Αυτή η καταδίκη σηματοδοτεί την αύξηση της έντασης του αυταρχισμού της κυβέρνησης, ενός αυταρχισμού που συναντά κανείς μόνο σε ακραία καθεστώτα και θα σήμαινε συναγερμό στα κινήματα κάθε αστικής δημοκρατίας αν είχε συμβεί προτού ο άξονας γύρει αποφασιστικά προς τα δεξιά στις χώρες της Δύσης.

Πού συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Στην Ελλάδα φοβάμαι ότι θα πρέπει να ανατρέξουμε στην περίοδο της επταετίας.

Σήμερα, υπάρχουν μνημεία που αξιοποιούνται ως σύμβολα του επίσημου ιστορικού αφηγήματος και έχουν επιβληθεί νόμοι που καθιστούν τον γύρω χώρο ως «άβατο» για κοινωνικές διαμαρτυρίες σε χώρες όπως το Ιράν και η Τουρκία.

Οι πλατείες με μνημεία του Χομεϊνί ή των μαρτύρων είναι χώροι πλήρους απαγόρευσης συγκεντρώσεων για παράδειμα. Ακόμη και συμβολικές πράξεις όπως η ανάρτηση ενός πανό όπως έγινε στην περίπτωση της Αθήνας, αντιμετωπίζονται με συλλήψεις.

Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν αυτές οι δικτατορίες είναι αυτά που ενεργοποίησε και η κυβέρνηση της ΝΔ η οποία γαντζώνεται όλο και περισσότερο στη σανίδα του εθνικού αφηγήματος και απομακρύνεται με μεγάλα βήματα από τη λογική μιας ανοιχτής κοινωνίας.

Για να μην αφήσει κανένα περιθώριο παρεξήγησης ο πρωθυπουργός, έθεσε το μνημείο στην αρμοδιότητα του υπ. Άμυνας ώστε να επισφραγιστεί με τον συμβολισμό αυτόν η στροφή κατά το αυταρχικότερο.

Το πιο ανατριχιαστικό από όλα βέβαια, είναι ότι ο νόμος που συντελεί σε επιπλέον αποδημοκρατικοποίηση της χώρας, ήρθε στη βουλή με αφορμή τις διαμαρτυρίες των συγγενών του δυστυχήματος των Τεμπών.

Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση έκανε σαφές το ότι προκειμένου να παύσει κάθε φωνή που ζητά Δικαιοσύνη και καταγγέλλει συγκάλυψη, δεν θα διστάσει να στοιχηθεί πίσω από τις μαύρες πρακτικές του Ιράν, δικτατοριών της λατινικής Αμερικής και της Τουρκίας του Ερντογάν.

Το γεγονός ότι «δεν κουνιέται φύλλο», ότι δεν βλέπουμε μαζική αντίσταση, δεν σημαίνει πως δεν διολισθαίνουμε σε όλο και πιο μαύρες σελίδες.

Οι δημοκρατίες δεν καταρρέουν πάντα με κρότο· ξεφτίζουν συχνά σιωπηλά, μετά από μια αλληλουχία μικρών μετατοπίσεων που περνούν απαρατήρητες μέχρι να αντιληφθούμε ότι είναι πλέον αργά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αυξάνει την ένταση του αυταρχισμού μεθοδικά καθιστώντας την ποινικοποίηση στοιχειωδών ελευθεριών ως κάτι το απόλυτα φυσιολογικό.

Αντί να συμβιβαστούμε ως κοινωνία με την ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης αλλά και των φρονημάτων, καλό θα ήταν να θυμηθούμε τους στοχαστές που προειδοποίησαν και συνεχίζουν να προειδοποιούν πως ο φασισμός, έρχεται μέσα από συμβιβασμούς που φαίνονται ασήμαντοι.