Αρνηθείτε τους ρόλους που σας δώσανε. Δεν ήταν το πιο διάσημο σύνθημα του Μάη του ‘68, αλλά λέει ακόμα πολλά, είναι πάντα επίκαιρο.

Ρόλους μας έδωσαν κι εμείς παθητικά τους κρατάμε.

Δεν εξηγείται αλλιώς.

Βλέπουμε, ξέρουμε, καταλαβαίνουμε, απογοητευόμαστε, οργιζόμαστε και όμως σιωπούμε, δεν αντιδρούμε, τουλάχιστον όχι όσο και όπως θα ‘πρεπε.

Υποκρινόμαστε ότι όλα πάνε καλά. ΄Η αρκούμαστε πως υπάρχουν και χειρότερα.

Μας αρκεί ένα fuell pass και ένα Ελλας-Γαλλία-συμμαχία, στα ελληνικά, για να φαντασιωθούμε ότι και μέσα και έξω πάμε καλά.

Ενώ όλα, η ακρίβεια, η υγεία, η διαφθορά, η απαξία -και αναφέρομαι μόνο στα εντός συνόρων, δεν θα το προχωρήσω-δείχνουν το αντίθετο.

Μια πρόσφατη εμπειρία μου.

Στην περιοχή μου, Γκύζη, κοντά στα δικαστήρια-πολύ κοντά στο υπό κατασκευή μετρό, την περίφημη γραμμή 4 (κάτι σαν το γεφύρι της Άρτας), ήταν η τρίτη φορά, σε μικρό χρονικό διάστημα, που είχαμε διακοπή ρεύματος, ξαφνική και πολύωρη.

Συμβαίνουν αυτά, να διακόπτεται το ρεύμα, συνήθως με προειδοποίηση και πάντως όχι τόσο συχνά.

Το πρόβλημα δεν ήταν μέσα στο διαμέρισμα, ούτε στο εσωτερικό της πολυκατοικίας, αλλά έξω. Πού και γιατί δεν το μάθαμε. Γιατί κανείς υπεύθυνος δεν μας το είπε. Μόνο το τηλεφωνικό κέντρο και μετά από πολλές πιέσεις μας είπε…

Ένας πυλώνας της ΔΕΗ είναι χαλασμένος και δημιουργεί το πρόβλημα. Η βλάβη είναι εκτεταμένη, όχι μόνο στην περιοχή σας, αλλά και σε άλλες, είναι μεγάλη η ζημιά, δεν μπορούμε να σας διασφαλίσουμε ότι δεν θα ξαναγίνει, ακούσαμε μεταξύ άλλων από τους υπαλλήλους στο τηλεφωνικό κέντρο

Η πρώτη φορά ήταν στις 12 Μαρτίου, από το απόγευμα μέχρι το βράδυ.

Η δεύτερη στις 21 Απριλίου, ώρα ευρωλίγκας (Παναθηναικός-Μονακό) ξεκίνησε πριν αρχίσει το παιχνίδι τέλειωσε λίγο πριν τελειώσει.

Η τρίτη στις 25 Απριλίου από το απόγευμα και όλο το βράδυ, με κάποια μικρά φωτεινά διαλείμματα.

Το ίδιο και στις 26 Απριλίου, με ακόμα μικρότερα φωτεινά διαλείμματα.

Τα ψυγεία άδειασαν, τα φαγητά πετάχτηκαν, το ασανσέρ σε αχρηστία, άνθρωποι άρρωστοι, με φάρμακα που χρειάζονται ψυγείο, σε απόγνωση, εργαζόμενοι στο διαδίκτυο σε εκνευρισμό..

Από το τηλεφωνικό κέντρο τα ίδια λόγια.

Είναι μεγάλη βλάβη.

Ενημερώσαμε.

Ζητήσαμε να μιλήσουμε με κάποιον υπεύθυνο.

Στείλαμε μειλ, μόλις βρήκαμε ιντερνετ.

Τίποτα.

Να πω εδώ πως η διακοπή ρεύματος αφορά, στη δική μας περίπτωση, τα μισά διαμερίσματα της πολυκατοικίας, γιατί όπως μας είπαν -πάντα από το τηλεφωνικό κέντρο και μόνο αυτό- δεν παίρνει ρεύμα από την ίδια γραμμή η πολυκατοικία και όπως μας επανέλαβαν είναι μεγάλη η βλάβη, εμείς το αναφέρουμε, λέμε τα προβλήματα που σας έχει δημιουργήσει, δε μας λένε τίποτε.

Και ό,τι καταλάβαμε.

Επιστροφή στους ρόλους μας.

Και κάποιες άλλες σκέψεις..

Στην περιοχή μου-και δυστυχώς όχι μόνο σ αυτή-τα πεζοδρόμια χειροτερεύουν, ανήλικοι, ενήλικες και ηλικιωμένοι, καρότσια και μπαστούνια, κάθε στιγμή είναι μια παγίδα και οι ορθοπεδικοί-στην καλύτερη περίπτωση- έχουν πάντα δουλειά.

Το έχουμε αναφέρει κατ’ επανάληψη. Δεν είναι θέμα αισθητικής-που κι αυτό θα έπρεπε να μας αφορά- είναι πρωτίστως θέμα υγείας και ασφάλειας.

Πιο μακριά από την Αθήνα, στα 96 χλμ. σε ένα γραφικό παραθαλάσσιο θέρετρο, το Περιγιάλι Κορινθίας, το νερό συνεχίζει να μην πίνεται. Εδώ και χρόνια ακούμε υποσχέσεις ότι είναι θέμα χρόνου και τα χρόνια περνάνε.

Με αποτέλεσμα ηλικιωμένοι να κουβαλάνε καθημερινά τα εμφιαλωμένα νερά. Και όλοι να πληρώνουμε ακριβά την ΕΥΔΑΠ, ακόμα και στα κλειστά σπίτια το χειμώνα, για νερό ακατάλληλο. Και όταν λέω δεν πίνεται εννοώ δεν το πίνεις, δεν μαγειρεύεις, δεν πλένεσαι, δε λούζεσαι, δεν πλένεις ούτε το αυτοκίνητο, ούτε το σκύλο. Απλά πράγματα.

Έχει φθάσει το νερό στην περιοχή, αλλά οι σωλήνες είναι σκουριασμένοι και πρέπει να αλλαχθούν. Αυτό ακούμε χρόνια και τα χρόνια περνάνε.

Η Ελλάδα όμως ζει στο ρυθμό του FERTO και του κατά τ άλλα συμπαθέστατου Akyla που μπορεί και να το φέρει, ποτέ δεν ξέρεις… την ίδια ώρα που πέντε χώρες, Ολλανδία, Ιρλανδία. Ισπανία, Ισλανδία, Σλοβενία έχουν αποχωρήσει από τη Γιουροβίζιον λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ της και μια από αυτές το προχώρησε ακόμα περισσότερο. Η Σλοβενία, τις μέρες του διαγωνισμού, θα προβάλλει σειρά ντοκιμαντέρ και ταινιών με τίτλο Φωνές της Παλαιστίνης.

Εμείς θα παίζουμε τους ρόλους μας.

Της υπακοής και της απάθειας-που δεν ξέρω ποιο είναι χειρότερο.

Και κάπως έτσι θα φθάσουμε στις εκλογές.

Υ.Γ. Σήμερα, 27/4, έχουμε ρεύμα. Αλλά όλοι στη γειτονιά αναρωτιόμαστε μέχρι πότε. Θα έχουμε και την άλλη εβδομάδα; Το φαιναλ-φορ θα το δούμε σίγουρα;

Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ; Που έλεγε και ο Καμύ.