Ένα από τα πιο γνωστά καλαμπούρια, σχετικά με τις πολυδιασπάσεις της Αριστεράς ήταν εκείνο που έλεγε ότι στο τέλος έμεινε ένας αριστερός μόνος του και τότε έκανε την διάσπαση του ατόμου.

Το έλεγαν καγχάζοντας οι αντίπαλοι της Αριστεράς, βέβαιοι ότι ποτέ δεν πρόκειται η Αριστερά να γίνει το αντίπαλο δέος, πολύ περισσότερο δε, ποτέ δεν πρόκειται να γίνει κυβέρνηση. Διαψεύδοντας την ιστορία, η συγκρότηση του συνασπισμού της Αριστεράς και εν συνεχεία του ΣυΡιζΑ, η αλματώδης αύξηση των δυνάμεων του και η ανάδειξη του σε κυβέρνηση, στο πυρπολημένο από την απληστία και την ανικανότητα των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ., έδαφος, έδωσε προσωρινά τέλος σ’ αυτή την ανεκδοτολογία.

Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σε μια νέα άνθηση του είδους. Και η Αριστερά βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο δίλημμα. Το δίλημμα είναι υπαρκτό και δικαιούνται να το αγνοούν μόνο όσοι ποτέ δεν ξενύχτησαν με την αγωνία πως θα πληρώσουν τη Δ.Ε.Η., πως θα γεμίσουν το ψυγείο, πως θα στείλουν τα παιδιά στο φροντιστήριο.

Η Νέα Αριστερά συγκέντρωσε στις τάξεις της το καλύτερο δυναμικό του πρώην ΣυΡιζΑ, τους πιο ικανούς, μαχητικούς και αφοσιωμένους ανθρώπους, που δε μάσησαν με το παραμύθι του γόη απ’ την Αμερική, ούτε ανέχτηκαν τις προσβολές ενός τυχάρπαστου χρυσωμένου τζιτζιφιόγκου και αποχώρησαν.

Το εγχείρημα δυστυχώς δεν απέδωσε εκλογικά, για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Το θέμα της παρούσης είναι ότι ο φτωχός κόσμος δεν αντέχει άλλο Μητσοτάκη. Ότι ο αξιοπρεπής κόσμος δεν αντέχει άλλο ευτελισμό της πολιτικής, της αισθητικής, της ηθικής. Ότι η οικονομία και η  χώρα δεν αντέχουν άλλη αρπαγή, δεν αντέχουν άλλη λαμογιά, δεν αντέχουν άλλο τραμπουκισμό, δεν αντέχουν άλλο στραγγαλισμό των ελευθεριών, με πρώτη την ελευθερία του Τύπου. Οι προοδευτικοί άνθρωποι δεν αντέχουν άλλη περιφρόνηση προς την ανθρώπινη ζωή, δεν αντέχουν επιστροφή στο Μεσαίωνα, δεν αντέχουν άλλα Τέμπη, δεν αντέχουν άλλη Πύλο, δεν αντέχουν άλλη Χίο, δεν αντέχουν άλλη Βιολάντα, δεν αντέχουν να κόβει βόλτες πάνω απ’ τα κεφάλια μας κάθε τόσο ο Νετανιάχου.

Το δίλημμα είναι εμφανές και δεν θέλω να επαναλάβω τα δεδομένα που είναι γνωστά. Θα υπάρξει μία συσπείρωση, μια σύγκλιση των αριστερών δυνάμεων πάνω σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα που θα εξασφαλίζει στοιχειώδη αξιοπρέπεια στο βίο των Ελλήνων; Ή θα παραμείνει καθένας στο σπιτάκι του και στο μαγαζάκι του περιμένοντας να πέσει μάννα εξ ουρανού;

Το ερώτημα ταλανίζει τη Νέα Αριστερά, παρά το γεγονός ότι είναι ηλίου φαεινότερον ποια είναι η ανάγκη για τον τόπο και την ελληνική κοινωνία. Το ότι η διέξοδος στην ανάγκη αυτή φάνηκε τον τελευταίο καιρό να αποκτά σχήμα και μορφή, έστω και εν την γενέσει, με την Ιθάκη του Αλέξη Τσίπρα έκανε το ερώτημα αυτό περισσότερο βασανιστικό. Και παρακολουθήσαμε όλοι τις εξελίξεις στο συνέδριο της Νέας Αριστεράς όπου δεν υπήρξε μεν διάσπαση αλλά υπήρξε μια σαφής διάσταση απόψεων, γνωστή εξάλλου εκ των προτέρων.

Όσο περισσότερο η άποψη των συγκλίσεων περιλαμβάνει τον Αλέξη Τσίπρα τόσο περισσότερο, με μένος θα έλεγε κανείς, τροφοδοτείται η αντίθετη άποψη που συνοψίζεται στην λαϊκή ρήση “Μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα”. Τα επιχειρήματα πολλά ένθεν κακείθεν. Δε με ενδιαφέρουν αυτά. Με ενδιαφέρει η πολεμική και η υβριστική κατ’ εξακολούθησιν ρητορική ορισμένων στελεχών της πλευράς των “καθαρών” προς τους έχοντες άλλη αντίληψη.

Έτσι παρακολούθησα όχι με θλίψη πια, αλλά με οργή μια “συζήτηση” σε διαδικτυακό “τοίχο”,που αφορούσε ένα άρθρο που έγραψε ο Θανάσης Καρτερός στην ΕΦ ΣΥΝ. Στο άρθρο αυτό ο γνωστός δημοσιογράφος και συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, κάνει κριτική σε πρόσφατες δηλώσεις του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, γράφοντας χαρακτηριστικά:

“Είναι ακατανόητο πολιτικά -κατανοητό ίσως μόνο ψυχολογικά-, άνθρωποι με εμπειρία στην πολιτική και την Αριστερά, να δίνουν με όσα λένε και κάνουν την εικόνα παιδικής χαράς. Θέλω το ΔΙΚΟ ΜΟΥ παιχνίδι. Με μια συμπαγή και αδίστακτη Δεξιά, μια απειλητική Ακροδεξιά, και την αντιπολιτική να λειαίνει το έδαφος για τα χειρότερα, αυτοί να πολεμούν ανεμόμυλους. Να χτίζουν απαστράπτοντα από αριστερή πάστρα κόμματα στην άμμο της βούλησής τους. Να αναπαράγουν την πολυδιάσπαση, να θεωρούν το «ναι» στους συμβιβασμούς αμάρτημα, να προτείνουν τον δρόμο της αρετής, που μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι αποκλειστικός γνώστης του είναι το ΚΚΕ.”

Το στέλεχος της Νέας Αριστεράς- πρόκειται για γυναίκα- στο οποίο ανήκει η σελίδα, διαπράττει την εξής λαθροχειρία: ισχυρίζεται ότι ο Καρτερός επιτίθεται στην Νέα Αριστερά σε μια στιγμή που αυτή δίνει μάχες υπέρ των προσφύγων και διώκεται από τους ακροδεξιούς.

Ο Καρτερός ωστόσο δεν επιτίθεται στην Νέα Αριστερά. Για την ακρίβεια δεν επιτίθεται σε κανέναν. Δεν χρησιμοποιεί απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς ούτε ύβρεις, ίσα-ίσα λέει πως η Νέα Αριστερά κάνει μαχητική αντιπολίτευση και ότι παρά το γεγονός αυτό οι δυνάμεις της δεν αυξάνονται.

Δεν αφορά όλη τη Νέα Αριστερά η κριτική του Καρτερού, αφορά μόνο εκείνους που επιμένουν στην “καθαρότητα του αίματος” και είναι αλλεργικοί στο άκουσμα και μόνο του ονόματος του Αλέξη Τσίπρα.

Δεν αφορά τον πρόεδρο της Αλέξη Χαρίτση, δεν αφορά την Έφη Αχτσιόγλου, δεν αφορά το Νάσο Ηλιόπουλο, δεν αφορά την Σία Αναγνωστοπούλου, δεν αφορά την Θεανώ Φωτίου, δεν αφορά την Μερόπη Τζούφη.

Μπορεί φυσικά κανείς να διαφωνήσει και με το άρθρο του Καρτερού και με την χρονική στιγμή που το έγραψε. Εκείνο που που δεν επιτρέπεται να κάνει, εκείνο που είναι αδιανόητο να κάνει είναι να επιτίθεται με ύβρεις και χαρακτηρισμούς, όχι επειδή είναι ο Καρτερός, με τις δεκαετίες αφοσίωσης στην Αριστερά, με τις φυλακές και τις παρανομίες, με το Ριζοσπάστη την Αυγή και το Κόκκινο, όχι γι’ αυτό- ουδείς είναι υπεράνω κριτικής.

Αλλά επειδή είναι ένας αριστερός δημοσιογράφος και αυτοί που τον βρίζουν υποτίθεται ότι είναι αριστεροί άνθρωποι. Υποτίθεται. Διότι το να χαρακτηρίζεις μονολεκτικά “αυριανιστή”, “αξιολύπητο”, “εμμονικό”, “άνθρωπο όλων των προέδρων”(!!!!) και ανάξιο λόγου με τη γνωστή φράση “ποιος το είπε; α, τότε δεν έχει καμιά σημασία” τον Θανάση Καρτερό, αλλά και οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί σου, τότε δεν μπορείς αν αποκαλείσαι αριστερός και μάλιστα της πλευράς που γράφει στην ούγια “ανανεωτική”.