Και φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις και με γκρίζα στους κροτάφους τα μαλλιά… Και χωρίς μεγαλόστομες διακηρύξεις και με ρεαλισμό και με ηπιότητα και χωρίς δηλητηριώδη βέλη εναντίον των αντιπάλων του ή των πρώην συντρόφων του. Ένας κατασταλαγμένος και απαλλαγμένος από την ένταση των πολιτικών παθών άνθρωπος. Αυτή ήταν η εικόνα που αποκόμισα εγώ τουλάχιστον από τη συνέντευξη.

Είναι γνωστό ότι ο Τσίπρας στις συνεντεύξεις είναι εξαιρετικός. Ακόμα και στις επιθετικές, έως αγένειας συνεντεύξεις, για να θυμηθώ την κυρία Κοσιώνη. Η επιλογή του Νίκου Χατζηνικολάου ήταν επίσης πολύ σωστή κατά τη γνώμη μου. Ευγενής δεξιός, υπέβαλε ερωτήσεις για τα εκ δεξιών αναμασώμενα αδιάκοπα, Δημοψήφισμα, Μάτι, Νοβάρτις κλπ

Θυμάμαι τις ατελείωτες Συνεντεύξεις Τύπου στη ΔΕΘ, τρεις ώρες και βάλε, χωρίς χειρόγραφα χωρίς ότο κιου, όταν ο Μητσοτάκης χωρίς χαρτάκι δεν μπορεί να πεί ούτε το πάτερ ημών.

Θυμάμαι την υπομονή και την ψυχραιμία του με την οποία απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις, ακόμα και στην κυρία συνάδελφο που θρηνούσε ότι της πήρε τη δουλειά και την οδήγησε στην ανεργία επειδή έκλεισε το Μega, λες και το ‘κλεισε ο Τσίπρας..

Θα μπορούσα να είμαι κι εγώ μια τέτοια “κυρία συνάδελφος”, με όλα τα δίκια μαζί μου.

Γιατί εγώ όντως έχασα τη δουλειά μου μετά από 18 ολόκληρα χρόνια και μάλιστα όχι μια τυχαία δουλειά αλλά μια δουλειά την οποία είχα συνδημιουργήσει, μια δουλειά που όλοι ξέρουν ότι για μένα ήταν κάτι πολύ παραπάνω από εργασία.

Και όταν έχασα τη δουλειά μου με τρόπο απαράδεκτο, με τρόπο βίαιο, όταν έγινε προσπάθεια να μου επιβληθεί λογοκρισία επειδή στήριζα τη Νέα Αριστερά και εγώ αρνήθηκα να υποκύψω στη λογοκρισία αυτή, ο Τσίπρας δεν είχε φύγει ακόμα από τον ΣυΡιζΑ, πήγαινε και στις συγκεντρώσεις πήγαινε και στην Κεντρική Επιτροπή.

Αλλά δεν κούνησε ούτε το μικρό του δαχτυλάκι για να ανατρέψει αυτή την απόφαση ή για να με υπερασπιστεί όταν με ξεσκίζανε στο διαδίκτυο τα τρολ του Κασσελάκη.

Φυσικά εγώ δεν του ζήτησα ποτέ τίποτα. Και φυσικά εγώ ποτέ δεν είχα “θέσεις”, είτε συμβούλου είτε παρατρεχάμενου, είτε βουλευτή, είτε ο,τιδήποτε. Δεν ήμουνα καν μέλος του ΣυΡιζΑ ποτέ.

Στήριξα την Εφη και το Νάσο και τη Σία και τον Χαρίτση, στήριξα τους καλύτερους, στήριξα τη Νέα Αριστερά, εν μέσω όχι απλώς πυροβολισμών αλλά κανονιοβολισμών, γιατί δεν άντεχα τον εξευτελισμό made in USA.

Έτσι διατηρώ ακέραιο το δικαίωμα μου να μιλάω χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.

Αν λοιπόν ισχύουν όλα τα παραπάνω, θα είχα κάθε λόγο προσωπικά, να θάβω σε εικοσιτετράωρη βάση τον Τσίπρα.

Με τη διαφορά ότι εγώ δεν τον ήθελα για γκόμενο, ούτε για λατρεμένο ηγέτη μου, για να νιώθω έτσι.

Με τη διαφορά ότι εγώ σκέφτομαι πολιτικά, ζω μέσα σε πραγματικούς ανθρώπους, με πραγματικές αγωνίες και με πραγματικές ανάγκες.

Με τη διαφορά ότι είμαι και εγώ ένας άνθρωπος με τρομερές αγωνίες, ένας άνθρωπος που ξενυχτάει για να σκεφτεί πως θα πληρώσει τη ΔΕΗ, πως θα πληρώσει το σουπερμάρκετ και σε τί κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά του.

Λέω καμιά φορά και ίσως να ακούγεται υπερβολικό, ότι όποιος δεν έχει ξενυχτήσει έτσι, δεν δικαιούται να μας μιλάει από αριστερό άμβωνα.

Αλλά το νιώθω, το νιώθω και γίνομαι έξαλλη και δεν μπορώ να το κρύψω, όταν κατηγορούν τον Τσίπρα άνθρωποι περίπου πορφυρογέννητοι, ή άλλοι “επαγγελματίες επαναστάτες” δηλαδή μια ζωή επαγγελματικά στελέχη στο Δημόσιο της αριστεράς πως γνωστόν είναι το καλύτερο Δημόσιο, γιατί δεν απολύει ποτέ.

Εκτός κι αν σε λένε Ευγενία και βγάζεις γλώσσα.

Για να επανέλθω στην χθεσινή συνέντευξη να μη σας κουράζω: Ο Τσίπρας είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε αυτή τη στιγμή να αντιτάξουμε στην λαίλαπα της ακροδεξιάς χυδαιότητας, της επιθετικής αμορφωσιάς, του κυνικού αμοραλισμού -πλεονασμός το ξέρω- της καταστροφικής αδηφαγίας που μασουλάει ο,τιδήποτε τρυφερό έχει απομείνει σ’ αυτό τον τόπο.

Και οι απαντήσεις που έδωσε χθες στον Χατζηνικολάου μπορεί να μην ήταν οι απαντήσεις που θα ‘θελα γιατί δεν έγιναν και οι ερωτήσεις που θα ‘θελα. Αλλά θα σας ομολογήσω ότι ακόμα και εγώ να ήμουνα στη θέση του Χατζηνικολάου δεν θα τον ρώταγα σ’ αυτή την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη μετά από τόσο καιρό, αν σκοπεύει πχ να εθνικοποιήσει την ΔΕΗ, ούτε γιατί έλεγε εκείνα τα χαζά με τον Τραμπ.

Ούτε θα τον ρώταγα αν σκοπεύει να κλείσει τη Σούδα παρά το γεγονός ότι έχω υπογράψει σε ένα κάλεσμα για το κλείσιμο της. Δεν θα τον ρώταγα όχι για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση, αλλά γιατί για μένα προέχει να ξεκουμπιστούν να φύγουν, με πίσσα και πούπουλα ει δυνατόν, αυτοί που μας κατσικώθηκαν εξαγοράζοντας ψήφους και συνειδήσεις.

Τα πεντοχίλιαρα μέσα σε φακέλους ψηφοδελτίων τα γνωρίζουν καλά οι κάτοικοι των Χανίων. Τόσο απλά τόσο κυνικά, χωρίς καν τη βοήθεια του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και μην ακούσω τίποτα για συλλογικές ηγεσίες, ειδικά από αυτούς που στα προφίλ τους έχουν το τον Τσε Γκεβάρα… άλλωστε για συλλογική διεργασία για δημιουργία κόμματος καλεί ο Τσίπρας, από ότι κατάλαβα τουλάχιστον και όχι για ευκαιριακή συγκόλληση υπαρχόντων και ξεπερασμένων εδώ που τα λέμε, φορέων.

Αλλά και οι επαναστάσεις ακόμα, οι αληθινές εννοώ επαναστάσεις, αυτές που ανέτρεψαν καθεστώτα, είχαν αρχηγό. Ο ρόλος της προσωπικότητας στην ιστορία είναι κεντρικός, δεν είναι περιφερειακός, δεν είναι δευτερεύων. Και ο Τσίπρας έχει κάτι που δεν έχει κανένας άλλος και είναι αυτό το κάτι, υποστηρίζω, που του στέρησε την επανεκλογή: έχει μια γνήσια λαϊκότητα είναι ένας από μας, ένας που δεν ξιπάστηκε, δεν μετακόμισε στα βόρεια προάστια, δεν κάνει σκι ντυμένος στα γκρίζα μαζί με τα γκρίζα παιδιά του, αλλά αράζει με τη βερμούδα στην πλατεία στα Λιβάδια στην Τήλο και βλέπει το ματς.

Αυτό το κάτι για τους αριστερούς θεωρητικά είναι προτέρημα- για μένα σίγουρα.

Αυτό το κάτι για την Ελλάδα του πούλ μουρ και της φιγούρας, την Ελλάδα που πιστεύει ότι το να ξέρεις αγγλικά είναι τρομερό κατόρθωμα, αυτό το κάτι είναι μειονέκτημα τρομερό. Αυτό το κάτι όμως είναι που τον κάνει αγαπητό σε πλατιές μάζες ανθρώπων, αυτό το κάτι είναι από τον κάνει να είναι σαν ψάρι μέσα στο νερό όταν βρίσκεται σε κόσμο, αυτό το κάτι είναι που σε εμποδίζει να κάνεις ένα καυγά της προκοπής μαζί του, κι ας ξέρεις ότι φταίει.

Ελπίζω η αναγκαιότητα της συγκυρίας να υπερισχύσει από μικρο- εγωισμούς και μικροσκοπιμότητες. Το γεγονός ότι έχω φτάσει να μου λένε ταξιτζήδες “άντε τι θα κάνει επιτέλους ο Τσίπρας;” είναι νομιζω μπούσουλας, για να στρίψει πρόσω ολοταχώς το καράβι.