Ο Τούρκος Πρόεδρος θέλει να αντισταθεί στην αποδυνάμωση και στην απομόνωση του καθεστώτος του, αλλά δεν ξέρει ακριβώς με ποιους συμμάχους: τους Κούρδους, τους Τούρκους εθνικιστές ή τους ισλαμιστές κάθε λογής;

Δεν υπάρχουν διακοπές στην πολιτική. Δηλώσεις ηγετών, επισκέψεις στις φυλακές, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, περίεργες δικαστικές αποφάσεις… Ενώ τα δάση καίγονται, οι πολίτες που φεύγουν για διακοπές έχουν κολλήσει στους αυτοκινητόδρομους και ολόκληρος ο πληθυσμός συνεχίζει να υποφέρει από τις αυξανόμενες τιμές και την κολασμένη ζέστη.

Ο Άνδρας στο Παλάτι έχει έναν και μόνο στόχο: να διατηρήσει τον θρόνο του με κάθε κόστος. Και αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο καθώς συνεχίζει να χάνει πόντους κάθε μέρα. Οι δημοσκοπήσεις, ακόμη και αυτές που έγιναν από τις δικές του υπηρεσίες, δείχνουν ότι το χάσμα μεταξύ του κυβερνώντος κόμματός του και της αξιωματικής αντιπολίτευσης (CHP, Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα) είναι τουλάχιστον 10 μονάδες. Επιπλέον, ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, που είναι φυλακισμένος από τον Μάρτιο του 2025, κ. Εκρέμ Ιμάμογλου, υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας, προηγείται αρκετά από τον Ερντογάν σύμφωνα με τις ίδιες μετρήσεις.

Εισαγγελείς και δικαστές στη μισθοδοσία του Μεγάρου συνεχίζουν τις δραστηριότητές τους εναντίον εκλεγμένων δημάρχων και αρχηγών της αντιπολίτευσης. Σε εξέλιξη βρίσκονται δεκάδες δικαστικές έρευνες, ενώ περισσότεροι από 40 δήμαρχοι και στελέχη του CHP έχουν συλληφθεί.

Οι πρωτοβουλίες του καθεστώτος να διχάσει την αντιπολίτευση, δηλαδή να προσπαθήσει να συμμαχήσει με τους Κούρδους, μέσω διαπραγματεύσεων με τον ηγέτη του PKK, κ. Αμπντουλάχ Οτσαλάν, στη φυλακή από το 1999, δεν έχουν ακόμη καρποφορήσει. Το PKK έχει ήδη εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που απαιτεί η κυβέρνηση (αυτοδιάλυση του Κόμματος και συμβολική τελετή κατάθεσης των όπλων), αλλά το καθεστώς δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα. Η δημιουργία μιας κοινοβουλευτικής επιτροπής που θα δημιουργήσει τη νομική βάση για τις ειρηνευτικές συνομιλίες (ή για μια Τουρκία χωρίς τρομοκρατία), η βελτίωση των συνθηκών στις φυλακές του Οτσαλάν, η απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, ηλικιωμένων και άρρωστων κρατουμένων δεν είναι ακόμη στην ατζέντα του Παλατιού.

Η σημερινή ηγεσία του PKK έχει προειδοποιήσει τον Ερντογάν: «Εάν το καθεστώς δεν πράξει τα συμφωνημένα, θα είναι αδύνατο να σημειωθεί πρόοδος».

Παρόλα αυτά, ο Ερντογάν δήλωσε στις 13 Ιουλίου ότι «τώρα το AKP (στην εξουσία), το MHP (ακροδεξιός σύμμαχος του AKP) και το DEM (Κούρδοι και αριστερά) αποφάσισαν να προχωρήσουν μαζί». Το DEM διόρθωσε αμέσως τη δήλωση: «Δεν πρόκειται για συνασπισμό, είναι απλώς ένα συλλογικό συγκυριακό έργο για την ειρήνη».

Ο Ερντογάν μίλησε επίσης για «ενότητα της μουσουλμανικής κοινότητας», διευκρινίζοντας ότι αυτό αναφέρεται σε Τούρκους, Άραβες και Κούρδους. Αυτά τα σχόλια έχουν επικριθεί σφοδρά από κύκλους κατά του Ερντογάν:

– Η Δημοκρατία δεν βασίζεται σε θρησκευτικές κοινότητες αλλά στην ιθαγένεια.

– Το σχέδιο του Ερντογάν, που ήδη υποστηρίζεται από την Ουάσιγκτον, θα ήταν η επιστροφή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, άρα η άρνηση της Κεμαλικής Δημοκρατίας.

– Ο Ερντογάν πιστεύει ότι η Συρία μπορεί επίσης να είναι μέρος αυτής της νέας περιφερειακής οντότητας επειδή η Άγκυρα βασίζεται στις «καλές σχέσεις» της με τη νέα ηγεσία στη Δαμασκό και πιστεύει ότι ο Οτσαλάν μπορεί να πείσει τους Κούρδους της Συρίας. Δύο σενάρια που «δεν είναι πολύ ρεαλιστικά» σύμφωνα με όλους τους ειδικούς.

Τελικά, ο Ερντογάν βρίσκεται σε αδιέξοδο:

• Η πλειοψηφία του τουρκικού πληθυσμού δεν υποστηρίζει τη «συμμαχία του Παλατιού με τους αυτονομιστές τρομοκράτες». Ένα τμήμα των Κούρδων διαφωνεί και με τον Οτσαλάν, «ο οποίος έχει υιοθετήσει τη γραμμή του τουρκικού κράτους».
• Οι Τούρκοι ισλαμιστές θεωρούν το PKK και την πλειοψηφία των Κούρδων κοσμική ή και άθεη κοινότητα.
• Οι Τούρκοι εθνικιστές, καταρχήν ενάντια των Κούρδων και υποστηρικτές της ανεξιθρησκίας, δεν θέλουν να συνεργαστούν με τους ισλαμιστές.

Όταν λοιπόν ο Ερντογάν συμμαχεί με τους ισλαμιστές, χάνει τους εθνικιστές και το αντίστροφο. Κατά συνέπεια, ο Ένας Άνδρας κινδυνεύει να γίνει Μονάχος Άνδρας.