Στους αρχαίους Έλληνες η λέξη επέκεινα ταυτιζόταν με την μεταθανάτια ζωή.  Επέκεινα είναι το μετά από αυτό το σημείο.

Απορία προκαλεί γιατί σε αυτό το σημείο η κυβέρνηση επιλέγει να νομοθετήσει για τις “Δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις” και ουσιαστικά να βάλει μπλόκο στις διαδηλώσεις. Η κυβέρνηση με πρωτοστάτη έναν «κεντροαριστερό» υπουργό βρίσκεται σε δεξιό παροξυσμό και προσπαθεί να εμποδίσει και να ελέγξει τις διαδηλώσεις. Η Αστυνομία μπορεί να απαγορεύει πλέον τις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις με ποινή φυλάκισης σε όσους συμμετέχουν παρά την απαγόρευση. «Ο οργανωτής θεωρείται υπεύθυνος για την ομαλή πραγματοποίηση μιας συνάθροισης και υπόλογος για τυχόν ζημιές» είναι ένα από τα σαφή αντικίνητρα. Η  διαδήλωση ακόμα μπορεί να διαλυθεί όποτε το κρίνει σκόπιμο η ΕΛ.ΑΣ. Σφοδρή ήταν η αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης  η οποία, μέσω δήλωσης του Γιάννη Ραγκούση, αναφέρει τα εξής: “Στην Ελλάδα, τελευταία φορά που υπήρξε νόμος για τις συγκεντρώσεις και τις πορείες ήταν επί Χούντας το 1971. Ένας νόμος που παρέμεινε νεκρός σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης αλλά αναβιώνει τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη-Χρυσοχοΐδη”.

Η κυβέρνηση θεωρητικά θα έπρεπε να έχει πρώτη προτεραιότητα την επανεκκίνηση της οικονομίας με ένα ισχυρό δίχτυ προστασίας για τους εργαζομένους και για την κοινωνία εν συνόλω.    Να επιθυμεί να προστατεύσει τους εργαζομένους από ενδεχόμενες απολύσεις και στους αδύναμους να προσφέρει χείρα βοηθείας. Εξαρχής όμως βάδισε λάθος, επιδότησε την ανεργία, αντί για την εργασία, με ποσά που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των νοικοκυριών και με συνεχείς αναβολές και καθυστερήσεις. Ο τουρισμός αδυνατεί να καλύψει το κομμάτι του πληθυσμού που μετά την μνημονιακή δοκιμασία βρήκε ένα αποκούμπι σε αυτόν.

Μετά το μνημόνιο κάποιος θα περίμενε ότι οι περισσότεροι θα είχαν αποκομίσει το μάθημα τους ως προς το τι αποτελεί το οικονομικό δηλητήριο που εξαντλεί την κοινωνία αργά και βασανιστικά.  Η νεοδεξιά διακυβέρνηση το μόνο που ανακαλεί στην μνήμη της  και τρομάζει, φαίνεται να είναι οι αντιδράσεις του κόσμου. Για αυτό και ρυθμίζει τις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις και προσπαθεί να τις περιορίσει, καθώς περιμένει διαδηλώσεις από τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα και από την αδράνεια που επιδεικνύει στην κοινωνική προστασία, που δεν οφείλεται αποκλειστικά σε ανικανότητα, αλλά σε συνειδητή επιλογή, καθώς χρήματα για ημετέρους πάντα υπάρχουν (βλ. ΜΜΕ , Μεγάλο Περίγελο κτλ).

Οι άνθρωποι που προετοιμάζονται για την μεταθανάτιο ζωή είναι συνήθως αυτοί που οδεύουν με  σιγουριά προς τον θάνατο. Η κυβέρνηση φαίνεται να προοικονομεί τις συνέπειες των πράξεων της .

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον Θάνατο και τον Ύπνο, αδέλφια -και μάλιστα δίδυμα. Οπότε δεν δικαιολογείται η απραξία σε αυτό που δρομολογείται. Ο ύπνος του δικαίου περισσότερο με θάνατο θυμίζει…

ΥΓ. Ο συνδικαλισμός είναι η επί του πρακτέου άσκηση πολιτικής και υπεράσπιση των εργαζομένων. Μπορούμε να επικρίνουμε τα συνδικάτα και τις παρατάξεις για πολλά και να επιθυμούμε την εκ βάθρων αλλαγή της δομής εκπροσώπησης, ώστε να υπάρξει ξανά εργατικό κίνημα και όχι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Να επιθυμούμε την αμεσότερη συμμετοχή και την μείωση τη έμμεσης εκπροσώπησης που έχει ταυτιστεί με την διαφθορά και την υπονόμευση των εργατικών αγώνων. Μην ξεχνάμε όμως ότι τα συνδικάτα είναι ταυτισμένα με την δημοκρατία και οι αγώνες τους διαφυλάττουν την κοινωνία. Η στοχοποίηση τους γίνεται από αυτούς που επιθυμούν  εργοδοτικά σωματεία  και λεκτικές αντιδράσεις.  Όσο πιο διαφανής είσαι στα πιστεύω σου τόσο πιο τίμιο για αυτούς που θα εκπροσωπήσεις. Αυτοί που πρόδωσαν τον συνδικαλισμό, πρόδωσαν και τα συλλογικά τους πιστεύω για χάρη του προσωπικού οφέλους. Δεν ευθύνονται τα συνδικάτα αλλά ο ατομικισμός που συναντάται παντού. Άρα επείγει η αλλαγή φιλοσοφίας και  συστημάτων και όχι η ισοπέδωση τους.