Δύο περιστατικά επιφανειακά ασύνδετα αποδεικνύουν την κοινωνική παθογένεια που γεννούν τα στερεότυπα, η απομόνωση, ο αποκλεισμός, ανεξάρτητα εάν παγιώνονται στο εσωτερικό του σκληρού πυρήνα της αναπαραγωγής τους, δηλαδή στην οικογένεια, ή στον χώρο του διάχυτου δομικού ρατσισμού που εκφράζεται -και- από τις υπηρεσίες που συνδέονται με το βαθύ κράτος.

Και είναι τραγικά συμβολικό ότι στο χρονολογικά πρώτο θύματα υπήρξαν  ένας συνταξιούχος αστυνομικός κι ο αδερφός του ενώ στο 2^ο θύμα υπήρξε ένα πυροβολημένο  πισώπλατα από αστυνομικούς αυτιστικό παιδί:

Αθήνα, 5 Ιουλίου 2026

Η αστυνομία σπάει την πόρτα διαμερίσματος στο Παγκράτι λόγω ανυπόφορης δυσοσμίας. Βρίσκει σε προχωρημένη σήψη έναν 63χρονο πρώην αστυνομικό νεκρό στο κρεβάτι του, και δίπλα του τον δίδυμο αδελφό του σε κατάσταση πλήρους παραληρήματος.

Η επείγουσα ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη του επιζώντα και η έρευνα αποδεικνύουν ένα κατ’ εξακολούθηση αόρατο έγκλημα που διαπράχθηκε από δυο ακατάλληλους, θρησκόληπτους γονείς που πότιζαν τα δίδυμα αγοράκια τους με έναν ακραίο σκοταδισμό που λοβοτόμησε κάθε φυσιολογική τους λειτουργία, μετατρέποντας την οικία, το πιο ασφαλές θεωρητικά περιβάλλον κι ας επιμένουν τα στατιστικά για το αντίθετο, σε  κολαστήριο.

Η σεξουαλικότητα όπως και κάθε ανθρώπινη επαφή με αμαρτωλούς κρινόταν από ένα απειλητικό πανοπτικό που ως συνοφρυωμένο φρύδι και σηκωμένο δάκτυλο επίκρισης κρεμόταν πάνω α0ό τα κεφάλια των παιδιών. Ένα πανοπτικόν που μετατρεπόταν σε εξορκισμούς για να αποτάξουν τον δαίμονα.

Μια ακραία κακοποίηση της θρησκευτικότητας στο όνομα της αγίας τριάδας που επιπόλασε και δημιούργησε ενδυναμωμένο έναν κύκλο αποκλεισμού στο όνομα της καθαρότητας μετατρέποντας δυο πλάσματα σε γεμάτα ενοχή και φόβο ‘φαντάσματα’ ανίκανα να λειτουργήσουν υπό το φως του ήλιου.

Μονάχα μέσα από τον ‘καθαγιασμό’ μιας στολής συνδεδεμένης -καλώς ή κακώς για την υπερσυντηρητική πλευρά της κοινωνίας με μια αρχή που είναι πάντοτε ‘θεϊκή’, μια στολή που ήταν αμφίβολο εάν μπορούσε να σηκώσει καθώς συνδέεται έτσι κι αλλιώς με τον δομικό ρατσισμό, μπόρεσε το ένα διδυμάκι ‘να βγει έξω’ ενώ το άλλο το περίμενε στο σκοτάδι.

Δεν μεγάλωσαν, ακρωτηριάστηκαν και δολοφονήθηκαν ψυχικά με μόνα σημάδια ζωής τις κραυγές των εξορκισμών ενώσω η γειτονιά έβλεπε και άκουγε, αλλά δεν μιλούσε. Ενώσω η τοπική εκκλησία γνώριζε και ουσιαστικά επιβράβευε. Ενώσω οι αρχές πιθανότατα θα αδιαφορούσαν αφού οι ένοχοι ανήκαν στο χριστεπώνυμο πλήθος και είχαν βγάλει γιο αστυνομικό.

Ώσπου η σιωπή τους επεστράφη ως μυρωδιά θανάτου, πρόσκαιρη στα ρουθούνια, μα αιώνια στις κρυφές ψυχικές αμυχές των αδιάφορων, αιώνια και στις υποφωτισμένες μα στέρεές  γωνιές της κοινωνίας, εκεί που η αδιαφορία βαφτίζεται και δοξάζεται ως νοικοκυροσύνη και η αναπαραγωγή της κτηνωδίας αποδρά από το οικείο για να δαγκάσει, στο πρόσωπο των απόκληρων αρχικά, στο πρόσωπο ολονών στο τέλος, το συλλογικό ακόμη κι αν δεν νιώσεις ποτέ το δάγκαμα άμεσα, ακόμη κι αν το καταναλώσεις3 ως κατουρημένο στη θάλασσα αλάτι.

Άργος, δυο ημέρες αργότερα, 7 Ιούλη 2026

Ένα νευροδιαφορετικό άτομο, ένα αυτιστικό παιδί, ένας ΄τουρκαλάς που βρίσκεται κάτω’ κατά τους αστυνομικούς, πέφτει εγκεφαλικά νεκρό μετά από πισώπλατους πυροβολισμούς αστυνομικών. Έχουν περάσει 2,3 χρόνια από την δολοφονία του Αντώνη ο οποίος χαρακτηριζόταν ουσιαστικά γνωστός ενοχλητικός τρελάκιας στο ηχητικό των λιμενικών.

Υπάρχουν πλάσματα ακατάταχτα σε έναν κόσμο που πριμοδοτεί για λόγους χειραγώγησης ή ισχύος μια φυσιολογικότητα ξεκομμένη από την βιοποικιλότητα της φύσης. Κι ανάμεσα τους μια σειρά ‘άγριων παιδιών’, με ποιο διάσημο ίσως τον Βίκτωρ της Αβινιόν που μπορούσαν να επικοινωνήσουν με το φυσικό ή τεχνολογικό περιβάλλον αλλά αποσύρονταν ή πανικοβάλλονταν μπροστά στην αλληλεπίδραση με το είδος τους.

• Διαβάστε: Άργος / Από ευθεία βολή η σφαίρα στο κεφάλι του 20χρονου, λέει η δικηγόρος της οικογένειας – Τι δείχνει η μαγνητική

Ένα τέτοιο παιδί ήταν κι ο Μόργκαν, γιος του συγγραφέα Πολ Κόλλινς. Στην ηλικία των δύο χρόνων μπορούσε να διαβάσει, να κάνει πολλαπλασιασμό και να λειτουργήσει έναν υπολογιστή, αδυνατούσε όμως να επικοινωνήσει, χαμένος σε έναν κόσμο δικό του. Ο Μόργκαν, όπως και μερικοί/ες από τους σημαντικότερους εφευρέτες του κόσμου ήταν αυτιστικός. Οι τρόποι επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, που εμείς οι νευροτυπικοί έχουμε ως δεδομένους, για τον Μόργκαν ήταν ένα δύσβατο βουνό που μπορούσε να τον οδηγήσει σε κινήσεις πανικού.

Υπάρχουν και γεγονότα, όπως φόνοι πέρα από κάθε περιγραφή: Ακολουθώντας μια τραυματική διαδρομή αιώνων κατά την οποία αντιμετωπίστηκαν με τους χειρότερους τρόπους ως ‘σημάδια αμαρτίας’ και σπανιότερα με οίκτο ως κομμάτια μιας χαμένης ‘παιδικότητας’ τα άτομα με νοητικές και γνωστικές αναπηρίες γίνονται και σήμερα δυσανάλογα στόχος βίαιων εγκλημάτων, σε ποσοστά σχεδόν τέσσερις φορές υψηλότερα από τα άτομα ‘χωρίς αναπηρίες’.

Μεταξύ 2015-2020, το ένα τέταρτο όλων των θανατηφόρων πυροβολισμών από αστυνομικούς αφορούσε άνθρωπο με ψυχική ασθένεια. Φυσικά η επίκληση της απειλής’ δύσκολα ευσταθεί σε περιστατικά όπως του Άργους στο οποίο 20 και πάνω πυροβολισμοί έπεσαν πισώπλατα, δλδ με τον δολοφονημένο σε φυγή, παρά την αναφορά σε αεροβόλο είτε φυτεύτηκε είτε όχι.

Τα στατιστικά δείχνουν ότι τα άτομα με ψυχική ασθένεια έχουν αναλογικά πάνω από δέκα φορές περισσότερες πιθανότητες να βιώσουν χρήση βίας στις αλληλεπιδράσεις τους με τις ‘αρχές’ και αυτή η εμφανής δυσαναλογία οφείλεται όχι μόνο στην έννοια του ‘αναξιοβίωτου’ που τολμά να μην υπακούει σε ένα συχνά μεγεθυσμένο λόγω στολής ‘εγώ’, αλλά εν και μέρει στον τρόπο με τον οποίο ανεκπαίδευτοι αστυνομικοί ερμηνεύουν τα συμπτώματα.

Η κατοχή του δημόσιου χώρου στον οποίον οι μειονοτικές ομάδες πρέπει πάντα να είναι αποκρυμμένες ώστε να μην διαταράσσεται η αναπαραστατική και μέσω αυτής η κοινωνική ‘τάξη’ επιδρά και στο τι κάνουμε και τι όχι.

• Διαβάστε: Σφαίρες και μάνικες για ανάπηρους / Η νέα ευγονική από τις ΗΠΑ έως την Ελλάδα

Την εποχή του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα εμφανίστηκαν φεμινιστικές προσεγγίσεις και προσεγγίσεις για την αναπηρία στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του χωρικού διαχωρισμού. Οι ακτιβίστριες/τες υποστήριξαν ότι τα απρόσιτα δομημένα περιβάλλοντα -όπως χωριστοί πάγκοι μεσημεριανού γεύματος, χώροι εργασίας χωρίς μέριμνα για παιδική φροντίδα, μονοκατοικίες σε περίκλειστα προάστια και κτίρια με σκάλες και δίχως ράμπες- καθιστούν τους καταπιεσμένους ανθρώπους λιγότερο ορατούς και, επομένως, λιγότερο πιθανό να λάβουν νομοθετική προστασία (Steinfeld και Maisel 2012, 2015).

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 70, οι ακτιβιστές/τριες αναπηρίας κατέλαβαν σημαντικά δημόσια κτίρια για να αποδείξουν ότι ο νόμος και η κοινωνία δεν τους είχαν συμπεριλάβει (Nielsen 2012, σελ. 168)».

Η δύσκολη σχέση των μειονοτήτων με τον κοινωνικό κι επαγγελματικό καταμερισμό, (Αθανασίου, 2006), η επί αιώνες απαγόρευση όσον αφορά την μάθηση και την κατάρτιση, η απόσυρση από τον δημόσιο χώρο, που δημιουργεί και εσωτερικευμένα στερεότυπα σχετικά με το ‘θεμιτό’ και το όχι, είναι μια μακρά και ιδιαίτερα πικρή  ιστορία που κρατά από την αρχαιότητα ακόμη.

Είναι χαρακτηριστική η σύνοψη της κοινωνικής στάσης σε σχέση με τον χώρο που επεσήμανε ο αρχιτέκτονας  Ray Lifchez όταν έγραψε ότι η αρχιτεκτονική διάσταση και οι δομικές μορφές του δημόσιου -και προφανώς όχι μόνο- χώρου, οι διαθέσεις να επιδράσουμε πάνω του ή όχι, ο διαχωρισμός του οικείου και του δημόσιου που δημιουργεί ή ενδυναμώνει την σιωπή, την ιδιοτέλεια του ιδιωτικού βίου, το φως που πέφτει ή δεν πέφτει από την ‘πραγματικότητα’ που δημιουργούν τα αναπαραστατικά μέσα, «αντικατοπτρίζουν το πώς αισθάνεται μια κοινωνία για τον εαυτό της και τον κόσμο που κατοικεί. … Πολύτιμοι πόροι δίνονται σε ό,τι θεωρούμε πολύτιμο/…/, και ‘ανεκτά’ σύμβολα καλύπτουν ό,τι θεωρούμε απαράδεκτο» (1987, σελ. 1) ενοχλητικό, αναξιοβίωτο, βάρος, ‘λάθος’.

Ώστε, η μη συνεχής ενημέρωση κι εκπαίδευση για αλλαγή στάσεων αλλά και η μη θεσμοθέτηση υποχρεωτικού σήματος σε αυτοκίνητα που οδηγούν αυτιστικοί, δείχνει τι προτεραιοποιείται και τι όχι, θυμίζοντας την διάσημη φράση του Wolfgang Pauli όταν ήρθε αντιμέτωπος με κάτι που ξεπερνούσε κάθε όριο: ούτε καν λάθος!

Κι ανάμεσα στο αποσιωπημένο οικείο και στο δομικά αναπαραγόμενο μια κοινωνία που το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της έχει εκπαιδευτεί να αδιαφορεί, να αποσύρεται φοβισμένη μην την ψέξουν εαν αντιδράσει, να αποδέχεται τον τρόμο μην την χαρακτηρίσουν θιασώτη του τρόμου. Και να χειροκροτεί μεγάλο μέρος της την βαρβαρότητα ώστε ν ανήκει στον βαθύ κορμό, μην νιώσει αποκομμένη από το ‘φυσιολογικό σώμα. Να μην πεπαιδεύεται πολιτικά ώστε να γίνει, όποτε χρειάζεται ‘σώμα’ ένα σώμα που θα σέβεται τα μέλη του. Κι ας τον ανέχεται, κι ας τον δυναμώνει, κι ας τον ζει.

Στην ασταθή, απρόβλεπτη ανάδυση ενός διαφορετικού κόσμου., για να χρησιμοποιήσω μια φραση των NYTimes όταν εκλέχθηκε ο Τραμπ, που σηματοδοτεί την -νέα- εποχή των τεράτων, τα τέρατα αργά και διαβρωτικά γινόμαστε ξανά εμείς.