Όποιος/α διαβάσει τις αντιδράσεις μερίδας Ελλήνων κι Ελληνίδων (και προσέξτε όχι μόνο Ελλήνων μα και μελών άλλων βαλκανικών εθνικοτήτων που προηγήθηκαν ως μετανάστες/τριες) για την τραγωδία της Χίου κατανοεί το εύρος του ρατσισμού και του μισανθρωπισμού.

Ακροβατώντας μέσα στο πλέγμα της υπαρκτής ανάγκης για ασφάλεια, που τόσο χειραγωγείται από ανύπαρκτα επιχειρήματα πολιτικών ρητορικών, και στην φαύλη ανάγκη να αποδείξουμε μια ανωτερότητα που ως σημάδι προκαθορισμού θα μας σώσει θαρρούμε από τον θάνατο, επιχαίρουμε για τον θάνατο άλλων. Κι ανάμεσά τους παιδιών.

Δεν ξέρω αν ο Κρισναμούρτι είχε δίκιο όταν (σε ελεύθερη απόδοση) είχε γράψει «δεν είναι άνθρωπος αυτός που δεν αγαπά το παιδί του αλλά και δεν είναι άνθρωπος αυτός που αγαπά το παιδί του άλλου, αλλά όλο το φως και το σκοτάδι που σημαδεύουν την φύση μας και μέσα από αυτήν την ιστορία του τόπου και του κόσμου αιώνες -ανεξάρτητα ποιος/α ήταν ο άλλος κάθε φορά, εσωτερικός ή εξωτερικός- ξαναβγήκαν στην επιφάνεια.

Έτσι δεν ήρθε ως έκπληξη η είδηση για την Βαγγελιώ. Η Βαγγελιώ ήταν ένα άκακο πλάσμα, ίσως από ανάγκη, ίσως από επιλογή. Βοηθούσε όλον τον κόσμο ενώ είχε ζήσει μια τόσο δύσκολη ζωή που θα έπρεπε να την γεμίζει μίσος. Όταν η Βαγγελιώ, παιδάκι ακόμη,  αποκάλυψε στον πατέρα της την ταυτότητα φύλου της στην βαθιά ελληνική επαρχία την κρέμασε ανάποδα από το δένδρο. Και η θεία αντέδρασε. Αλλά με τον εξής τρόπο: τι την κρεμάς μονάχα; Βάλε και ξύλα να τον κάψεις από κάτω που μας κάνει ρεζίλι σε όλο το χωριό.

Ελάχιστοι άνθρωποι πήγαν στην κηδεία της Βαγγελιώς, κυρίως της ομάδας της, κανείς από την οικογένεια,  κι ο καλός παπάς την έθαψε με το όνομα που είχε εκείνη, όταν βρήκε καταφύγιο στην Αττική, εν ζωή επιλέξει. Ίσως γιατί ήξερε πως δεν μπορούσε να είναι αυτός ο κριτής.

Η βαθιά απέχθεια που νιώθει μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας για τα άτομα με άλλη ταυτότητα φύλου, ένα παλίμψηστο με διαφορετικές εντάσεις ανά ομάδα κι εποχή, όμως ένα παλίμψηστο διαρκώς παρόν, κορυφώνεται ίσως στην περίπτωση των τρανς και των «σκούρων εισβολέων».

Και οι δυο εκπροσωπούν μια απόμακρη ετερότητα με κύριο χαρακτηριστικό την αδυναμία. (Και αν το σκεφτεί κανείς και καμιά είναι εντυπωσιακό το κίνημα κατά της ICE στις ΗΠΑ όπου καλοενταγμένοι λευκοί νοιάζονται τόσο μαζικά και κινδυνεύουν για τους μετανάστες. Φυσικά υπάρχουν αιτίες που δεν είναι της ώρας, αλλά δεν υπάρχουν για την έλλειψη του σε άλλες χώρες, ή μάλλον τη μη μαζική παρουσία του, επαρκείς  δικαιολογίες).

Δεν μας πειράζει που ο τόπος ξεπουλιέται σε εθνικά και θρησκευτικά άλλους (πασών των θρησκειών) με την γκόλντεν βίζα και τις εταιρείες που τσακίζουν βουνά, δεν μας πειράζει που οι μόνιμοι κλέφτες και διαπλεκόμενοι είναι οικογενειάρχες και δικοί μας, μας πειράζει πολύ το τι ήταν η Βαγγελιώ, αποσυνάγωγη στη ζωή, μόνη στον θάνατο.

Κι όμως αυτό που άφησε πίσω, δηλαδή οι πράξεις καλοσύνης, θυμίζουν πως η αξιοσύνη ενός πλάσματος δεν έχει να κάνει με το πώς ή που γεννιέται, αλλά με το πώς επιλέγει να ζει.