Αναλύοντας ιδίως τον πολιτικοκοινωνικό μεταπολεμικό κόσμο, οι κοινωνικές επιστήμες και η πολιτική θεωρία έχουν μιλήσει για το φαινόμενο της silk repression, της συστηματικής προσπάθειας για επιβολή ή για συστημική καταπίεσης που σε προσεγγίζει ως «Δαναός» με μη αυταρχικό τρόπο.

Η τεράστια αύξηση των ήδη μεγάλων μισθών των Μητροπολιτών, και του Αρχιεπισκόπου, δηλαδή αυτών που μοιράζουν την τράπουλα κι εντός εκκλησίας ελέγχοντας τους απλούς ιερείς, είναι ιδιαίτερα στοχευμένη και ανήκει στις στρατηγικές τις δικές της.

Η εκκλησιαστική εξουσία, βασικότατο στοιχείο μαζικής επιρροής υπέρ ‘της Δεξιάς του Κυρίου’ από αρχής του ελληνικού παρα-κράτους, έχει ισόποση δύναμη με πολιτικούς, αν όχι μεγαλύτερη, αφού μπορεί και διορίζει σε οργανισμούς, στο Πανεπιστήμιο στην Βουλή κλπ. Οπότε η αύξηση, προσδοκώντας την συναίρεση προθέσεων και πρακτικών, για ακόμη μια φορά μέσω της συνεργίας Εκκλησίας και Πολιτικής, χειρίζεται τα συναισθήματα των ανθρώπων…

Στόχος δεν είναι να στηριχθούν με δημόσιο χρήμα δημόσιοι τομείς ανάγκης, εδώ καταρρέει η Εγνατία, εδώ δεν έχεις τρένα, εδώ έχεις εξαντλημένους/ες γιατρούς και εκπαιδευτικούς. Στόχος είναι να ξαναβγεί και θα κάνει τα πάντα γι’ αυτό δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο στις συναιρούσες με την εξουσία του βαθέος κράτους ομάδες… κι αυτό με τον πλούτο που παράγει το σύνολο αποστραγκιζόμενο.

Ερε Κόλιν Κράουτς πόσο δίκιο είχες για τα χαρακτηριστικά της μετα-δημοκρατίας ως εσμό που πίσω από τα χρώματα εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα και τσακίζει συλλογικές νοοτροπίες…

Καλός φίλος μου έλεγε για απλό παπά που πληρώνει δεκαετίες τώρα από την τσέπη του έξοδα χαμηλοσυνταξιούχων υπερηλίκων της ενορίας του, αυτός -χαλώντας το παράδειγμα- πολύ δύσκολα θα πάει στα ανώτερα κλιμάκια ή έστω σε μεγάλη πόλη, όπως κι έξω έτσι κι εντός εκκλησίας η ιεραρχία και το πλασάρισμα σε αυτήν έχει τα δικά της χυδαία κριτήρια.

Ρωτήθηκε ποτέ ο κόσμος τι προτεραιοποιεί για την ζωή του; Γιατί να ρωτηθεί; Τους δίνεις και 40 ευρώ αύξηση που ήδη απορροφώνται από την ακρίβεια ή τους κρατάς σε μια θέση ενώ μπορεί ν’ αξίζουν κάτι καλύτερο και έχει μάθει να σου φυλάει το χέρι… Αυτό αποτελεί και ένδειξη της λεγόμενης silk repression, αυτό που οι κοινωνικές επιστήμες και η πολιτική θεωρία έχουν περιγράψει με την καθιερωμένη πια στην σχετική βιβλιογραφία έκφραση ‘fist in a velvet glove’, βασικό στοιχείο της οποίας η επιβολή ελέγχου ή εξουσίας με τρόπο έμμεσο, ευγενικό και χωρίς εμφανή βία, η οποία όμως κρύβει ισχυρή και αδιαπραγμάτευτη χειραγώγηση. Πρόκειται για μια τακτική ήπιας ισχύος και ελέγχου της συμπεριφοράς, η οποία περιλαμβάνει και τους.

Μηχανισμούς της εξουσίας που περιορίζουν τις αντιδράσεις όχι με ωμή βία, αλλά με εναλλακτικούς, πλάγιους τρόπους και τον έλεγχο μέσω θεσμών. ‘ Προσδοκούνε Ανάστασην Μισθών…’ αυτοί και προσδοκούμε Ανάσταση ‘νεκρών’ εμείς…