Ένα γιεμενίτικο παιδί,
(σσ Που επιστρέφει εκεί που διώξαν τον αληθινό του εαυτό)
Τι λέει όταν κλαίει;
Ίσως ρωτά αυτούς που παρακολουθούν τ’ ανθρώπινα δικαιώματα
Εγώ δεν είμαι άνθρωπος;

Ποίημα του Bahram Sediqi, A Yemeni Child

Είναι ένα από τα λιγότερο φωτισμένα περιστατικά κακοποίησής παιδιών στην ιστορία. Αλλά με αφορμή τον βομβαρδισμό Συναγωγών στο Ιραν με ισραηλινές ευλογίες είναι ευκαιρία να θυμηθούμε την υπόθεση των εξαφανισμένων παιδιών των Γιεμενιτών Εβραίων. Οι Γιεμενίτες εβραϊκού θρησκεύματος ζούσαν αιώνες κυρίως στην Μέση Ανατολή και τη Β. Αφρική.

Ο Yael Tzadok, ένας Ισραηλινός δημοσιογράφος που έχει αφιερώσει 20 χρόνια ερευνώντας υποθέσεις παιδιών που εξαφανίστηκαν, το αποκάλεσε ” το πιο σκοτεινό μυστικό του Ισραήλ. Οι Εβραίοι απήγαγαν άλλους Εβραίους, Εβραίους που έρχονταν σε ένα κράτος που είχε δημιουργηθεί ως καταφύγιο αμέσως μετά το Ολοκαύτωμα.

Αυτό το γεγονός λεει από μόνο του τα πάντα για την αποικιοκρατική νοοτροπία και τον σιωνισμό.

Η Υεμενίτικη κοινότητα ήταν καλά εδραιωμένη στην Οθωμανική αυτοκρατορία και σε αντίθεση με τον αντισημιτισμό της Ευρώπης αν και αντιμετώπιζε ακραία κατά περίπτωση φτώχια όπως συνήθως στα πλαίσια της διατομεακότητας των μειονοτικών ταυτότήτων αντιμετωπίζουν λίγο πιο έντονα οι αλλόθρησκοι παντού όπως γενικά όμως και οι ομόθρησκοι προλετάριοι (καταχρηστικός εδώ ο όρος αφού οι κοινωνίες δεν ήταν εκβιομηχανισμένες) συζούσε εν ειρήνη με τις υπόλοιπες κοινότητες.

Αλλά το Κράτος του Ισραήλ χρειαζόταν επειγόντως πληθυσμιακές ενέσεις, και φθηνό εργατικό δυναμικό και τότε συνέβη το αδιανόητο (σιγά μην υπάρχει αδιανόητο στην ανθρώπινή ιστορία). Η επιχείρηση Ιπτάμενο χαλί κι αργότερα τα Φτερά του Αετού (ένα εμμένον αποικιοκρατικό σύμβολο απροπό) .

Τα μίντια άρχιζαν να τους παρουσιάζουν ως σκλάβους που έπρεπε να μεταναστεύσουν ντε και καλά στο Ισραήλ. Ενώ, σύμφωνα με τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα που έφερε στο φως Ηaaretz το 2016 μετά από δεκαετίες αγώνων των τραγικών γονιών ο Μπεν Γκουριόν απηχώντας τις απόψεις της αποικιοκρατίας τους αποκαλούσε φυλετικά κατώτερους που θα κατέστρεφαν την εικόνα του Ισραήλ, άλλα έγγραφα αποκαλύπτουν την ανάγκη για κατάλληλο αγροτικό εργατικό δυναμικό που ΄τα κατάλληλο γιατί ζητούσε τόσα λίγα.

Χιλιάδες Γιεμενίτες στοιβάχθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσής με φριχτές συνθήκες διαβίωσής και τα λιγοστά υπάρχοντα τους πάρθηκαν ώστε να έχουν απόλυτα ανάγκη από το κράτος, και πιέστηκαν ν αλλάξουν γλώσσες κι ονόματα αφήνοντας βίαια πίσω μια κληρονομιά αιώνων.

Σε μια επιχείρηση που είχε ως αποτέλεσμα περίπου 1 εκατομμύριο νέους μετανάστες από τον μουσουλμανικό κόσμο, ο πληθυσμός του Ισραήλ διπλασιάστηκε μεταξύ 1948 και 1958. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα τρόφιμα, τα ρούχα και τα έπιπλα έπρεπε να διανεμηθούν με δελτίο σε αυτό που έγινε γνωστό ως Περίοδος της Φτώχιας ενώ ζούσαν σε προσωρινά στρατόπεδα γνωστά ως ma’abarot, πολλοί ως τα 1952.

Αλλά τα πιο πολύτιμα υπάρχοντα ήταν τα παιδιά. Χιλιάδες τεκμηριωμένες δηλώσεις που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια από τους γονείς αυτών των βρεφών υποστηρίζουν ότι τα παιδιά τους απομακρύνθηκαν από αυτά. Όπως ιστορικοί έχουν επισμάνει πολλές από τις καταγγελίες έχουν κοινά χαρακτηριστικά:

• Σχεδόν όλα τα αγνοούμενα παιδιά ήταν κάτω των τριών ετών, ήταν παιδιά νέων μεταναστών που ήταν λιγότερο από ένα χρόνο στο Ισραήλ και που έφτασαν στη νεοσύστατη χώρα κατά τα κύματα μετανάστευσης εκείνων των ετών και σχεδόν όλα ήταν απόγονοι Εβραίων Μιζράχι – ειδικά απόγονοι μεταναστών από την Υεμένη.• Σχεδόν όλα εξαφανίστηκαν ενώ βρίσκονταν σε νοσοκομεία ή όταν φέρεται να μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία.
• Σχεδόν όλοι οι γονείς έλαβαν μόνο μια προφορική εξήγηση ότι τα παιδιά τους είχαν πεθάνει. Το προφορικό μήνυμα δόθηκε στους γονείς μόνο όταν ρώτησαν για την αιτία της εξαφάνισης των παιδιών τους και στις περισσότερες περιπτώσεις ενημερώθηκαν για τον ξαφνικό θάνατο του παιδιού τους μόνο μετά την κηδεία (ή την υποτιθέμενη κηδεία) που τελέστηκε απουσία τους, μια απίστευτή σκληρότητα. Επιπλέον, τα αρχεία θανάτου ήταν ελλιπή.
• Μερικοί από τους γονείς των παιδιών που εξαφανίστηκαν έλαβαν εντολή στρατολόγησης από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις λίγο πριν τις εξαφανίσεις

Παρόλο που υπεύθυνοι στα Κρατικά Αρχεία του Ισραήλ όπως, ο Yaacov Lozowick, υποστηρίζει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις τα παιδιά πέθαναν, και ενώ οι κυβερνήσεις υπό πίεση άνοιγαν επιτροπές στυλ Τεμπών,χιλιάδες στοιχεία έδειχναν ότι τα βρέφη δόθηκαν ή πουλήθηκαν σε άτεκνους Εσκενάζι ώστε να εκδυτικιστούν σε μια μυστική συστηματική επιχείρηση.

Μετά την συνάντηση μια Γιεμενίτισσας μητερας με τον γιο τα στα 2016 με το dna επιβεβαιωμένο, και αφού επανήλθε το ζήτημα, μια έρευνα της Haaretz διαπίστωσε ότι δεκάδες παιδιά Ασκενάζι εξαφανίστηκαν με τρόπο παρόμοιο με τον τρόπο που εξαφανίστηκαν τα παιδιά της Υεμένης.

Τον Δεκέμβριο του 2021, η Haaretz αποκάλυψε ένα προσχέδιο έκθεσης για την υπόθεση, η δημοσίευση του οποίου αποσιωπήθηκε από το Υπουργείο Υγείας.

Γραμμένο από τον απερχόμενο αναπληρωτή γενικό διευθυντή και δύο άλλους, η έκθεση «αποκαλύπτει την εμπλοκή γιατρών, νοσηλευτών και φροντιστών στην παραλαβή των παιδιών και ενεργώντας ως μεσάζοντες στις υιοθεσίες τους.

Η έκθεση καταγράφει τις ρατσιστικές αντιλήψεις εκείνη την εποχή για τους «οπισθοδρομικούς μετανάστες» από χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, χρησιμοποιώντας το πρόσχημα ότι ήταν προς το «καλύτερο συμφέρον των παιδιών» για να δικαιολογήσουν την απομάκρυνσή τους από τους βιολογικούς τους γονείς». Αυτή θεωρήθηκε η πρώτη επίσημη αναφορά στην εμπλοκή ενός υπουργείου στην υπόθεση.

Τα παιδιά «επανεκπαιδεύτηκαν στον πολιτισμό’ μια στανταρ πρακτική της αποικιοκρατίας που απηχεί την λευκή/ευρωπαϊκή ανωτερότητα και την πολιτιστική γενοκτονία των άλλων, πολλά επάνδρωσαν επίλεκτες θέσεις στην μηχανή του κράτους και του στρατού αγνοώντας τον καθρέφτη τους και μισώντας το ίδιο τους το χρώμα, ενώ οι βιολογικοί γονείς τους έγιναν το πιο αναλώσιμο εργατικό δυναμικό που έχτισε το νέο κράτος. Ένα γιεμενίτικο παιδί,/Τι λέει όταν κλαίει;