Πρέπει κάποιος να είναι πολύ αποκομμένος από την πραγματικότητα για να μην βλέπει την τραγική εικόνα της χώρας μας ιδιαίτερα στα θέματα που αγγίζουν τους τομείς της υγείας σε όλο της το φάσμα.

Το τελευταίο διάστημα ακούγεται μια κραυγή αγωνίας από ανθρώπους που χρήζουν μετάγγισης αίματος, επακόλουθο νόσων που το επιβάλλουν καθώς παρατηρούνται σημαντικές ελλείψεις, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να υπομένουν την αναβολή των προγραμματισμένων μεταγγίσεων τους και να υπομεταγγίζονται συστηματικά.

Το καθεστώς αυτό, διατηρείται εδώ και τρία χρόνια με τους τελευταίους μήνες να γίνονται ανυπόφοροι. Η κατάσταση έχει ξεπεράσει κάθε όριο από την στιγμή που μετακινούνται με σκοπό να πραγματοποιήσουν την μετάγγιση η οποία αναβάλλεται ξανά και ξανά.

Καταλαβαίνει κανείς τι μπορεί να σημαίνει για έναν καταβεβλημένο άνθρωπο να ταξιδέψει με σκοπό να εξασφαλίσει την ποσότητα αίματος, να περιμένει ώρες ολόκληρες και τελικά η διαδικασία αυτή να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα το οποίο στην συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί ανάσα ζωής.

Ταυτόχρονα οι άνθρωποι αυτοί είναι υποχρεωμένοι να βρουν οι ίδιοι εθελοντές αιμοδότες με σκοπό την εξασφάλιση της ποσότητας του αίματος γεγονός που διευρύνει τις ανισότητες καθώς δεν έχουν όλοι τον ίδιο κύκλο ούτε και την ίδια αφετηρία.

Η επάρκεια του αίματος αλλά και η σωστή διανομή του ανάλογα με τις ανάγκες, δεν μπορεί να πραγματοποιείται μέσω έκκλησης των ατόμων που νοσούν.

Απαιτεί πολιτική βούληση η οποία θα εστιάζει, με σύμμαχο τα ψηφιακά εργαλεία της εποχής μας, στην εκπαίδευση, την ενημέρωση αλλά και σε ένα κεντρικό, οργανωμένο σύστημα το οποίο φυσικά θα αναγνωρίζει τις ανάγκες, θα τις καταγράφει και στην συνέχεια θα διανέμει το αίμα ακριβώς εκεί που χρειάζεται. Ισότιμα, δίκαια και με σεβασμό.

Ενώ λοιπόν το σύστημα έχει καταρρεύσει ακούμε από τα χείλη του αρμόδιου υπουργού πως η κατάσταση θα εξομαλυνθεί. Πρόκειται για μία ακόμη επικοινωνιακή θρασύτητα από αναξιόπιστα πλέον για τους ίδιους τους πολίτες χείλη και μάλιστα την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι καταρρέουν βιολογικά.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο όρος ανικανότητα είναι μικρός από την στιγμή που πρόκειται για κυνική αναλγησία και η χαλαρή προσέγγιση ότι δήθεν πρόκειται για προσωρινή αρρυθμία είναι απλώς επικίνδυνη.

Στο σημείο αυτό αναρωτιέται κανείς με ποιο δικαίωμα γίνονται όλα αυτά και ποιος μπορεί να παίζει κορώνα γράμματα με την αυτονόητη αγωνία και την καθημερινότητα των ανθρώπων αυτών.

Το κομμάτι της υγείας δεν αποτελεί πεδίο ερασιτεχνισμών και φυσικά η ανευθυνότητα δεν μπορεί να βαφτίζεται σχεδιασμός. Ως κοινωνία οφείλουμε να σταθούμε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους και απέναντι σε αυτές τις καταστροφικές πολιτικές.