Στο Μακόντο της πολιτικής μας ζωής, η οικογένεια Μητσοτάκη χτίζει εδώ και εκατό χρόνια το ίδιο ατελείωτο σπίτι της εξουσίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ο «μεταρρυθμιστής» που ήρθε να σπάσει τον κύκλο. Είναι ο τελευταίος απόγονος μιας γενεαλογίας που, σαν τους Μπουενδία, καταδικάζει τον τόπο σε μια αέναη μοναξιά: μοναξιά των φτωχών, των νέων, των αποκλεισμένων.

Η παλαιά ΝΔ φέρει, λέει, την ευθύνη για όλα. Κι όμως, ο ίδιος προέρχεται από μια οικογένεια που μας ταλαιπωρεί πολιτικά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Με μια διαφορά: στο μυθιστόρημα του Μάρκες η μοναξιά είναι τραγική και ρομαντική. Εδώ είναι κυνική και υπολογισμένη. Δεν υπάρχει μαγεία, μόνο στατιστικά που δεν ψεύδονται.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι απλώς ταξική – είναι κυρίως επικίνδυνη. Αντιμετωπίζει τους φτωχούς ως παρίες, ανεξάρτητα από καταγωγή: Έλληνες ή ξένοι, όλοι στο ίδιο κάδρο της εγκατάλειψης. Ταυτόχρονα προσπαθεί να πείσει τη φτωχοποιημένη μεσαία τάξη ότι ανήκει ακόμα στον «πολιτισμένο» κόσμο.

Τα νούμερα όμως μαρτυρούν την αλήθεια. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ μάς κρατάει στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το 66% του ευρωπαϊκού μέσου όρου το 2019, φτάσαμε σήμερα μόλις στο 68% – δύο μονάδες σε έξι χρόνια. Το πλουσιότερο 25% των Ελλήνων συγκεντρώνει το 45,5% του εθνικού πλούτου. Είμαστε στις πέντε πιο άνισες χώρες της Ευρώπης, και ενώ μέχρι το 2019 η ανισότητα μειωνόταν, από τότε ξαναφούντωσε σαν επιδημία.

Τα πανεπιστήμια αδειάζουν – όχι από την απομάκρυνση των αιώνιων φοιτητών, αλλά από μια ολόκληρη γενιά που το καλοκαίρι φεύγει «σεζόν» και τον χειμώνα γυρίζει με άδειες τσέπες. Μια γενιά που έμαθε τις άδειες ως ρεπό, που δουλεύει δεκάωρα για να βιοποριστεί και αναγκάζεται να σερβίρει καφέδες για να «ζήσει». Είναι η μοναξιά αυτών των παιδιών που βαραίνει πάνω μας.

Ο Μητσοτάκης εισηγείται ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού – μια ακόμα επικοινωνιακή κίνηση για να προστατευτεί το αφήγημα του «νέου» και «άφθαρτου». Προσπαθεί να μας πείσει ότι διαφέρει από το παρελθόν; Όχι. Απλώς δίνει άλλοθι σε όσους λένε «όλοι ίδιοι είναι». Δεν είναι όλοι ίδιοι. Αρκεί μια γρήγορη αναζήτηση στα νέα εργαλεία AI.

«Τσίπρας διαφθορά» επιστρέφει μηδενικά αποτελέσματα.

«Μητσοτάκης διαφθορά» , συγγνώμη για την καθυστέρηση, ακόμα ταξινομείται…

ΥΓ. Η παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας ήδη συμβαίνει – και θάβει τον μικρομεσαίο για χάρη των «μεγάλων», ακολουθώντας πιστά τη νεοφιλελεύθερη έκθεση Πισσαρίδη. Στη γεωπολιτική δίνη που έχουμε μπει, όμως, η αυτάρκεια δεν είναι ιδεολογία. Είναι πατριωτικό καθήκον. Αλλιώς, τα Εκατό Χρόνια Μοναξιάς θα συνεχιστούν, και το Μακόντο μας θα παραμείνει μια πόλη-φάντασμα γεμάτη απούσες ελπίδες.