«Δεν είναι κανένας σοβαρός θεσμός» — αποφάνθηκε ο Άδωνις Γεωργιάδης για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, κατηγορώντας την για πολιτικά παιχνίδια και εκβιασμούς γύρω από τις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κρίνει, προφανώς, εξ ιδίων τα αλλότρια.

Οι ίδιοι που ούρλιαζαν «Μένουμε Ευρώπη» το 2015, διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους για το ευρωπαϊκό μέλλον της πατρίδας. Προφανώς εννοούσαν κάτι άλλο. Δεν τους ενδιέφεραν ούτε οι ευρωπαϊκές αξίες, ούτε οι θεσμοί — μόνο τα ευρωπαϊκά κονδύλια.

Η ελληνική δεξιά, εθισμένη από το Σχέδιο Marshall και μετά, ταυτίστηκε με τη Δύση επειδή βρήκε εκεί χρήματα για να συντηρεί το παρασιτικό κρατικο-πελατειακό της σύστημα. Το παραγωγικό κεφάλαιο ποτέ δεν ευνοήθηκε πραγματικά. Οι αγρότες στενάζουν, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις επιβιώνουν με το ζόρι, ακόμα και οι βιομήχανοι παρακαλάνε για ανακούφιση από την ενεργειακή ακρίβεια.

Τα σκάνδαλα όμως ανθούν. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ μας υπενθυμίζει διαρκώς ότι λεφτά για Ferrari πάντα υπάρχουν — αρκεί να ξέρεις πώς να τα «κατευθύνεις».

Με αυτόν τον τρόπο, μια ολόκληρη γενιά έγινε όμηρος. Από τα μνημόνια και μετά, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και καταρτισμένοι Έλληνες (κυρίως 25-44 ετών) εγκατέλειψαν τη χώρα αναζητώντας αξιοπρεπείς μισθούς, προοπτικές και αξιοκρατία. Το brain drain κόστισε δισεκατομμύρια σε δημόσιες επενδύσεις στην εκπαίδευσή τους, σε χαμένα φορολογικά έσοδα και σε παραγωγικό δυναμικό που θα μπορούσε να είχε μείνει και να είχε χτίσει εδώ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η απώλεια ξεπέρασε τα 600.000-1 εκατομμύριο άτομα σε ηλικία εργασίας, με αποτέλεσμα γήρανση του πληθυσμού, έλλειψη εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού και μια «χαμένη γενιά» που πνίγηκε στην επισφάλεια. Πολλοί επέλεξαν τον δρόμο της ξενιτιάς, για να γυρίσουν μετά τα σαράντα «καταξιωμένοι», αποφεύγοντας την αναξιοκρατία. Στους περισσότερους όμως έκλεψαν τα όνειρα και τους καταδίκασαν να παραμένουν «αιώνιοι νέοι». Ακούγεται ιδανικό, αλλά δεν είναι. Οι ρυτίδες έρχονται, η επισφάλεια μένει.

Δεν πνίγονται μόνο οι εικοσάρηδες. Πνίγεται ολόκληρη η γενιά που από τα μνημόνια και μετά δεν πήρε ποτέ ανάσα. Και αυτοί οι «αιώνιοι νέοι» έχουν χάσει πια ακόμα και τη συμπάθεια των άλλων, γιατί στα μάτια τους δεν είναι πια νέοι.

Πρόσφατα, ένας φίλος από αυτή τη γενιά — στα σαράντα του — έθεσε ακριβώς αυτό το πρόβλημα. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να τον πειράξω για τον ορισμό του «νέος». Μου απάντησε ήρεμα: «Δεν με καταλαβαίνεις, γιατί εσύ δεν είσαι επισφαλής». Είχε δίκιο.

Η ελληνική δεξιά (και όχι μόνο) δεν κλέβει απλώς ευρωπαϊκά κονδύλια. Κλέβει το μέλλον μας και τα όνειρά μας.

ΥΓ. Ποια είναι η απάντηση; Ο Zohran Mamdani, δήμαρχος πλέον της Νέας Υόρκης, μαζί με την κυβερνήτρια Kathy Hochul, ανακοίνωσαν πρόταση για ετήσια φορολογική επιβάρυνση (pied-à-terre tax) σε ακίνητα άνω των 5 εκατομμυρίων δολαρίων που λειτουργούν ως «αποθήκη πλούτου» για υπερπλούσιους μη κατοίκους. Τα έσοδα (εκτιμώμενα πάνω από 500 εκατ. δολάρια ετησίως) θα διατεθούν για δημόσιες υπηρεσίες, όπως δωρεάν παιδική φροντίδα!