Ο «Καθρέφτης» είναι μια ταινία σε σκηνοθεσία Αντρέι Ταρκόφσκι του 1975 με τη Μαργαρίτα Τερέχοβα.

Αργοί ρυθμοί, εικόνες εξαιρετικής αισθητικής και σταθερά απόμακρα πλάνα και μακράς διαρκείας πλάνα, είναι κάποια από τα κύρια χαρακτηριστικά των ταινιών του Ταρκόφκι, που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Στην ταινία η φαντασία συναντά τη μνήμη και τον ρεαλισμό σε μια άκρως αυτοβιογραφική ταινία, που εξωτερικεύει τα βιώματα, τα συναισθήματα και τις σκέψεις του σκηνοθέτη, ο οποίος βασίζεται κυρίως στις παιδικές του αναμνήσεις. Ένας άντρας, γύρω στα σαράντα, ο οποίος καθώς πεθαίνει, θυμάται το παρελθόν του. Την παιδική του ηλικία, τη μητέρα του, τον πόλεμο, προσωπικές του στιγμές αλλά και πράγματα που αφηγούνται την ιστορία του ρωσικού έθνους.

Όταν «Ο Καθρέφτης» προβλήθηκε για πρώτη φορά, στις 7 Μαρτίου του 1975, δίχασε το κοινό και τους κριτικούς. Οι περισσότεροι δεν την κατάλαβαν και την χαρακτήρισαν μπερδεμένη, σκοτεινή και ενοχλητική. Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι οι θεατές οι οποίοι αποχωρούσαν από την αίθουσα πριν την ολοκλήρωσή της. Το φιλμ, κουβαλάει τη φήμη ως μία από τις πιο «δύσκολες» προς ερμηνεία δημιουργίες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, αλλά ο δημιουργός της, αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Δυσκολεύτηκα αφάνταστα να εξηγήσω σε πολλούς ανθρώπους ότι δεν υπάρχει κρυμμένο, κρυπτογραφημένο νόημα στην ταινία, ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από την επιθυμία μου να πω την αλήθεια. Συχνά οι διαβεβαιώσεις μου προκαλούσαν δυσπιστία, ακόμα και απογοήτευση. Προφανώς ορισμένοι ήθελαν περισσότερα, χρειάζονταν μυστικά σύμβολα και κρυφά νοήματα. Δεν ήταν συνηθισμένοι στην ποιητική της κινηματογραφικής εικόνας... Ήθελα να διηγηθώ την ιστορία του πόνου που βασανίζει έναν άνθρωπο όταν νιώθει πως δεν μπορεί να ξεπληρώσει τους δικούς του για όσα του έχουν δώσει. Νιώθει ότι δεν τους αγάπησε αρκετά, κι αυτή η εντύπωση τον βασανίζει.» - Αντρέι Ταρκόφσκι