Η Βολιβία, η πιο φτωχή χώρα της Λατινικής Αμερικής, αποτέλεσε για περισσότερο από 20 χρόνια το πειραματόζωα της Ουάσιγκτον. Κάτω από τις προτροπές και τις πιέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ιδιωτικοποιήθηκαν τα πάντα, όπως η δημόσια ύδρευση και το νερό των πηγαδιών. Οι φτωχοί Βολιβιανοί εξηγούν στην κάμερα της εκπομπής ότι επειδή δεν είχαν να πληρώσουν τον λογαριασμό του νερού έχαναν τα σπίτια τους.

Θα ακολουθήσουν από τις αρχές της δεκαετίας διαδοχικές εξεγέρσεις του πληθυσμού που θα καταλήξουν το 2005 στην εκλογή του Έβο Μοράλες, του πρώτου προέδρου της Λατινικής Αμερικής που ανήκει στην ινδιάνικη πλειοψηφία. Ο νέος πρόεδρος της χώρας, αγρότης ο ίδιος και καλλιεργητής του φυτού της κόκας, ακυρώνει τα συμβόλαια με τις πολυεθνικές εταιρείες που εκμεταλλεύονται τα πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου της χώρας του, μοιράζει τη γη σε ακτήμονες και εμφανίζεται στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ κρατώντας ένα φύλλο κόκας.

Η Ουάσιγκτον, που εδώ και χρόνια έχει ξεκινήσει τον πόλεμο εναντίον της "ναρκο-τρομοκρατίας" είναι ριζικά αντίθετη με την πολιτική του νέου προέδρου, ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει και τις αντιδράσεις της πλούσιας βολιβιάνικης λευκής ελίτ που δεν θέλει να χάσει τα προνόμιά της.

Το ΡΧΣ παρακολούθησε το συγκινητικά προγράμματα εναντίον του αναλφαβητισμού που ξεκίνησε ο Μοράλες. Συναντά τον ίδιο στο Προεδρικό Μέγαρο, τον συνδικαλιστή αδερφό του στη γενέτειρά τους και τη μεγάλη τους αδερφή σε ένα πάρκο της Λα Παζ . Το σπίτι της είναι τόσο φτωχικό που ντρεπόταν να το χρησιμοποιήσει ως χώρο συνέντευξης…