ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΠΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟΚΡΙΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ YOUTUBE. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΤΟ ΞΑΝΑ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

http://www.youtube.com/watch?v=vtY_nKad-do

«Ο Μαρξ και ο Λένιν έχουν αναφερθεί σε αυτό και φυσικά δεν εντοπίζουν το πρόβλημα των δινών του κόσμου μόνο στις τράπεζες, σε αντίθεση με το zeitgeist.»

ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ZEITGEIST ΑΛΛΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΑΓΕΙΣ ΓΝΩΜΕΣ ΑΛΛΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΙΘΑΝΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΘΙΓΟΝΤΑΙ ΕΜΕΣΣΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ZEITGEIST ΚΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ.

Το zeitgeist ουσιαστικά δεν λέει κάτι καινούργιο. Το πιστωτικό("πλασματικό") χρήμα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του χρηματο-πιστωτικού συστήματος. Ο Μαρξ και ο Λένιν έχουν αναφερθεί σε αυτό και φυσικά δεν εντοπίζουν το πρόβλημα των δινών του κόσμου μόνο στις τράπεζες, σε αντίθεση με το zeitgeist.

«Το δημόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούλημα του κράτους - αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος - βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους Το δημόσιο χρέος γίνεται το πιστεύω του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.

Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν σε μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νάναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα.

Άσχετα όμως κι από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ' αυτόν τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και στο έθνος - καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τους προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό - το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία.

Οι στολισμένες με εθνικούς τίτλους μεγάλες τράπεζες ήταν από τη γέννησή τους απλώς εταιρίες ιδιωτών σπεκουλάντηδων, που στάθηκαν στο πλευρό των κυβερνήσεων και που, χάρη στα προνόμια που πήραν, ήταν σε θέση να δανείζουν σ' αυτές χρήματα. Γι' αυτό η διόγκωση του δημόσιου χρέους δεν έχει άλλον πιο αλάθητο μετρητή από την προοδευτική άνοδο των μετοχών αυτών των τραπεζών, που η πλέρια ανάπτυξή τους χρονολογείται από την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας (1694).

Η Τράπεζα της Αγγλίας άρχισε τη δράση της δανείζοντας στην κυβέρνηση τα χρήματά της με τόκο 8%. (...) Δεν πέρασε πολύς καιρός και το πιστωτικό αυτό χρήμα, που δημιούργησε η ίδια, έγινε το νόμισμα, με το όποιο η Τράπεζα της Αγγλίας έδινε δάνεια στο κράτος και πλήρωνε για λογαριασμό του κράτους τους τόκους του δημοσίου χρέους. Και σα να μην ήταν αρκετό ότι έδινε με το ένα χέρι για να εισπράττει περισσότερα με τ' άλλο, έμενε, ακόμα και τη στιγμή που εισέπραττε, αιώνιος πιστωτής του έθνους ως την τελευταία πεντάρα που είχε δώσει. Σιγά - σιγά έγινε ο αναπόφευχτος φύλακας του μεταλλικού θησαυρού της χώρας και το κέντρο έλξης όλης της εμπορικής πίστης. Τον ίδιο καιρό που έπαψαν στην Αγγλία να καίνε μάγισσες, άρχισαν να κρεμούν παραχαράκτες τραπεζογραμματίων. Ποια είναι η εντύπωση που προκάλεσε στους συγχρόνους τους η ξαφνική εμφάνιση αυτής της φάρας των τραπεζοκρατών, χρηματιστών, εισοδηματιών, μεσιτών, σπεκουλάντηδων και σκυλόψαρων του χρηματιστηρίου, το δείχνουν τα γραφτά του καιρού εκείνου, λ.χ. του Μπόλινμπροκ.
*
Μαζί με τα δημόσια χρέη δημιουργήθηκε ένα διεθνές πιστωτικό σύστημα, που συχνά για τούτον ή για κείνον το λαό αποτελεί μιαν από τις κρυφές πηγές της πρωταρχικής συσσώρευσης. Ετσι, οι προστυχιές του βενετσιάνικου ληστρικού συστήματος αποτελούν μια τέτοια κρυφή βάση του κεφαλαιϊκού πλούτου της Ολλανδίας, που η Βενετία της παρακμής της δάνειζε μεγάλα χρηματικά ποσά. Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις Ολλανδίας και Αγγλίας. Στις αρχές κιόλας του 18ου αιώνα έχουν υπερφαλαγγιστεί κατά πολύ οι μανουφακτούρες της Ολλανδίας, που έχει παύσει να είναι κυρίαρχο εμπορικό και βιομηχανικό έθνος. Γι' αυτό από το 1701 έως το 1776 μια από τις κύριες επιχειρήσεις της Ολλανδίας είναι να δανείζει τεράστια κεφάλαια, ειδικά στον ισχυρό ανταγωνιστή της, την Αγγλία. Κάτι παρόμοιο γίνεται σήμερα και ανάμεσα στην Αγγλία και τις Ενωμένες Πολιτείες. Πολλά κεφάλαια, που εμφανίζονται σήμερα στις Ενωμένες Πολιτείες χωρίς πιστοποιητικό γέννησης, είναι, αίμα παιδιών που μόλις χτες έχει κεφαλαιοποιηθεί στην Αγγλία.
*
Επειδή το δημόσιο χρέος στηρίζεται στα κρατικά έσοδα, που οφείλουν να καλύπτουν τις χρονιάτικες τοκοχρεολυτικές κλπ. πληρωμές, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα έγινε αναγκαίο συμπλήρωμα του συστήματος των εθνικών δανείων. Τα δάνεια δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση ν' αντεπεξέρχεται σε έκτακτα έξοδα, χωρίς να γίνεται αυτό αμέσως αισθητό στον φορολογούμενο, μετά όμως απαιτούν αυξημένους φόρους. Από την άλλη μεριά, η αύξηση των φόρων, που προκλήθηκε με τη συσσώρευση απανωτών δανείων, αναγκάζει την κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση καινούργιων εκτάκτων εξόδων να καταφεύγει διαρκώς σε καινούργια δάνεια. Ετσι, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα, - που άξονάς του είναι οι φόροι στα πιο αναγκαία μέσα συντήρησης (επομένως και το ακρίβαιμά τους), κρύβει μέσα του το σπέρμα της αυτόματης προοδευτικής αύξησης. Η υπερφορολόγηση δεν είναι επεισόδιο, αλλά μάλλον αρχή (...).
ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΑΡΞ.

Υπάρχει και δεύτερο μέρος
Money As Debt II - Promises Unleashed

http://www.youtube.com/watch?v=_doYllBk5No&feature=related

Γνωρίζει κανεις τι πραγματικά ισχύει;
Υπάρχει κάποια εγκυρη ιστοσελίδα ή βιβλιογραφία που αναλύει την δημιουργία του χρήματος.
Εγώ γνωρίζω ότι υπάρχει ακάλυπτο χρήμα από μέταλο άλλα με την εγγύηση της βιομηχανικής παραγωγής (την εμπυστοσύνη που δημιουργεί η ύπαρξη εμπορευματων που καλύπτουν την αξία του ακάλυπτου από μεταλο χρήμα).
Το ότι και αυτό έχει ψεγάδια το καταλαβαίνω άλλα το εντελός ακάλυπτο χρήμα νομίζω συμαίνει υποτίμηση του νομίσματος (Αυτό γίνται οργανωμένα από όλα τα νομισματα ώστε να μην αναγνωρίζεται από τον καταναλωτή άλλα με μέτρο).
Θα καταλάβαινα την δημιουργεία χρήματος από το δάνειο ενός βιομηχάνου από μια κεντρική τράπεζα (με εγγυηση την παραγωγή του) άλλα η δημιουργία χρήματος από το στεγαστικό δάνειο ενός καρμίρη στερείται λογικής... νομίζω.