Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του μεγάλου «ποιητή της Ρωμιοσύνης» Γιάννη Ρίτσου (1909 - 1990).

Έζησε μια ζωή σπάνια: ασκητική και λυρική συνάμα, ερωτική και βαθιά πολιτική. Παρακολουθούμε μια επιτόπια αναδρομή στα παιδικά χρόνια στη Μονεμβασιά (γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1909), όπου η αθωότητα έληξε πρόωρα όταν κατέρρευσε οικονομικά η αρχοντική του οικογένεια, για να ακολουθήσει ο θάνατος της μητέρας του και του μεγάλου αδελφού του από φυματίωση.

Σε ηλικία μόλις 18 ετών προσβάλλεται και ο ίδιος από φυματίωση και νοσηλεύεται ως άπορος σε διάφορα σανατόρια. Ο πατέρας και η μικρή αδελφή του εγκλείονται στο Δαφνί με ψυχικές διαταραχές. Μέσα σε αυτό το κλίμα του ζόφου δημιουργεί ακατάπαυστα και αντιπαλεύει τον θάνατο, ενώ δηλώνει με τις πράξεις του ενεργός πολίτης. Κατά τη γερμανική κατοχή μετέχει στην Εθνική Αντίσταση, πράγμα που του στοιχίζει κατόπιν εξορίες στο Κοντοπούλι της Λήμνου, στη Μακρόνησο και στον Αϊ-Στράτη. Δεύτερη σειρά εξοριών έρχεται με την απριλιανή χούντα (Γυάρος, Παρθένι Λέρου και κατ' οίκον περιορισμός στη Σάμο, στο σπίτι της συζύγου του).

Οι μνήμες από τη ζωή του ποιητή της Ρωμιοσύνης ξεδιπλώνονται με ποιητικό λόγο συνοψίζοντας μια ζωή φτώχειας, βιοποριστικού μόχθου, κομμουνιστικής ιδεολογίας, εξορίας, αγάπης και Τέχνης. Το αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ είναι το ξεχωριστό επίτευγμα του δημιουργικού «δίδυμου» Γιώργου και Ηρώς Σγουράκη. Γυρίστηκε το 1984, με τον Ρίτσο να αυτοβιογραφείται στους τόπους όπου έζησε καθώς και στις εξορίες.

Διαβάστε επίσης: Γιάννης Ρίτσος: ο ποιητής των εργατικών αγώνων