Ενα σοβαρό μέρος του προβλήματος είναι ο ανθρωποκεντρισμός που αναφέρθηκε απο τον Santa Claus.
Όσον αφορά το ποιούς θα χτυπήσουν περισσότερο τα αποτελέσματα της έκλυσης αερίων θερμοκηπίου δεν νομίζω οτι είναι σίγουρ τίποτα.
Η ατμόσφαιρα θυμίζει τον οργανισμό. Εάν συνθλιφθεί κάποιο όργανο, το αποτέλεσμα είναι θάνατος για ολόκληρο τον οργανισμό. Και πιθανή προσβολή ενός οργάνου προκαλεί ολικό κίνδυνο για τη ζωή.
Η χωριστικότητα είναι πλάνη, ακόμη και εάν επιβραβεύεται απο νόμπελ ή την δημοτικότητα.
Ο «εκτροχιασμός» των δημόσιων οικονομικών, λόγω των «πακέτων» διάσωσης, «αναγκάζει» τώρα τις κυβερνήσεις να ασκήσουν πολιτικές που οδηγούν στη διεύρυνση του χάσματος βορά - νότου αλλά και της εσωτερικής κοινωνικής ανισότητας. Γ’ αυτό και θεωρείται – από ένα γρήγορα αυξανόμενο αριθμό πολιτών και πολιτικών - έγκλημα κατά της ανθρωπότητας η δημιουργία της χρηματιστηριακής φούσκας που έσκασε τελικά το 2008.
Μια πιθανή αποτυχία της διεθνούς Διάσκεψης της Κοπεγχάγης στο να κατασταλάξει σε μια συμφωνία για ουσιαστικό περιορισμό στην εκπομπή ρύπων αερίων θερμοκηπίου δεν μπορεί παρά να χρεωθεί κατά κύριο λόγο στις πιο πλούσιες και πιο ρυπογόνες χώρες του πλανήτη.
Δεν πέρασε αρκετός καιρός από τότε που ο Ίβο Ντε Μπερ, προϊστάμενος της γραμματείας της Υπηρεσίας του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή δήλωσε: «ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι γνωρίζουμε πως το ζήτημα των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις εξαιτίας των βιομηχανικών χωρών».
Εάν για μερικούς το ζήτημα της ηθικής μομφής προσπερνάται εύκολα, θα ήταν σκόπιμο να αναλογιστούν τις «παράπλευρες απώλειες» αυτής της αρνητικής στάσης από πλευράς Δύσης και η αναφορά γίνεται στην αποτυχία της Δημοκρατίας να προστατέψει το αγαθό της ζωής επικαλούμενη την οικονομική στενότητα.
Η «αδυναμία» εξεύρεσης πόρων από τη Δύση - οι οποίοι θα κατευθύνονταν στις υπό ανάπτυξη χώρες, με σκοπό να αντιμετωπιστούν οι καταστροφικές συνέπειες της υπερβολικής έκλυσης αερίων του θερμοκηπίου από πλευράς των πλούσιων χωρών – την ώρα που επενδύονται «όλα τα λεφτά» στην διάσωση παραγόντων της ακραίας φιλελεύθερης οικονομίας και τζόγου της φούσκας, θα είναι ακατανόητη μετά από μερικά χρόνια, από τους πολίτες της.
Όταν οι καταστρεπτικές επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών θα εντείνουν τα παγκόσμια προβλήματα (όπως αυτά της οικονομίας, της δημόσιας υγείας, της στρατιωτικής ασφάλειας, της έλλειψης τροφής και νερού, της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, κλπ) και οι Δημοκρατίες της Δύσης δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν, τότε πιθανότατα θα προκύψει μια μεγάλη κρίση αξιοπιστίας του πολιτεύματος. Σε περίπτωση αποτυχίας της διάσκεψης της Κοπεγχάγης πιθανότατα μετά από μερικά χρόνια θα πρέπει να απαντηθεί το πώς είναι δυνατόν να επιδεικνύεται τόση σπουδή για τη διάσωση των επενδύσεων «οικονομικών εγκληματιών» και να μην υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι για την προστασία της ζωής; Και οι απαντήσεις μπορεί να μην κληθούν να απαντηθούν σε φιλολογικό επίπεδο αλλά σε διεθνές δικαστήριο. Η εφαρμογή της αρχής της πρόληψης προστατεύει και τους σοφούς όχι μόνο το περιβάλλον και τον άνθρωπο γενικά.
Πολιτική του «ελάχιστου» και κεφάλαιο
Ένα από τα θέματα που προβληματίζουν τους σκεπτόμενους πολίτες είναι το κατά πόσο αυτή η στάση «πολιτικής του ελάχιστου» αποτελεί καταστάλαξη δημοκρατικών διεργασιών, ή αναβίωσης του θρησκευτικού φονταμενταλισμού ή της απόλυτης κυριαρχίας του ολοκληρωτικού ελέγχου των μεγάλων συγκεντρώσεων του κεφαλαίου.
Για την «πίεση» που ασκούν στην χάραξη της πολιτικής οι «συγκεντρώσεις κεφαλαίου», έχει αναφέρει πολλά αποκαλυπτικά ο Πρώην υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Αλ Γκόρ. «Πλούσιοι δεξιοί ιδεολόγοι έχουν συμμαχήσει με τις πιο ανεύθυνες και κυνικές εταιρείες στην βιομηχανία πετρελαίου, άνθρακα και μεταλλευμάτων, με σκοπό να χρηματοδοτούν ψευδοεπιστημονικές επιτροπές βιτρίνας, οι οποίες ειδικεύονται στην δημιουργία παραπλανητικών εντυπώσεων και ασάφειας σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη».
Για την πληρότητα ενημέρωσης των πολιτικών δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας πλέον. Εκτός από την διακυβερνητική επιτροπή του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές και άλλους μικρότερους ερευνητικούς φορείς, αναλύσεις που ενημερώνουν τους πολιτικούς για τον μεγάλο κίνδυνο των κλιματικών αλλαγών διεξάγουν και ανεξάρτητες στρατιωτικές υπηρεσίες.
Μια πρόσφατη ανάλυση κινδύνου απευθυνόμενη και στην πολιτική ηγεσία καταλήγει μεταξύ άλλων στο συμπέρασμα ότι «θα πληρώσουμε για το φαινόμενο του θερμοκηπίου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο…. θα πληρώσουμε για να μειώσουμε τις εκπομπές ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου σήμερα, ή θα πληρώσουμε το τίμημα αργότερα με στρατιωτικούς όρους … Και στο τίμημα αυτό θα περιληφθούν ανθρώπινες ζωές». Αυτό δήλωσε ο στρατηγός Αντονι Ζίνι, πρώην επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης των αμερικανικών δυνάμεων στον Περσικό Κόλπο, ο οποίος έγραψε πρόσφατα μια αναφορά για το κλίμα, με την ιδιότητα του μέλους του συμβουλευτικού σώματος CNA του στρατού αρμόδιου για το κλίμα και την ενέργεια. Από πού προκύπτει άραγε η «διστακτική» στάση των πολιτικών των πλούσιων χωρών;.
Για την 8ετή προεδρία Μπους που απέκρυπτε από το Κογκρέσο τη Γερουσία και όλο τον κόσμο τα καταγεγραμμένα δορυφορικά δεδομένα των δυσμενών επιπτώσεων των κλιματικών αλλαγών μάθαμε μόλις πρόσφατα[4]. Το αν αυτό ήταν μια πράξη ωθούμενη από θρησκευτικές πεποιθήσεις, τα πετρελαϊκά συμφέροντα ή και τα δύο μαζί μένει στην κρίση του κάθε πολίτη, γιατί η δικαιοσύνη δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Σε αυτή την απάντηση ίσως βοηθήσει και το αν αναλογιστούμε ότι οι ΗΠΑ εναντιώθηκαν στην πράξη στο πρωτόκολλο του Κιότο.
Συνωμοσιολογία και πολιτική
Σύμφωνα με μερικούς αναλυτές της Δύσης υπάρχει μια «έκπτωση» τα τελευταία χρόνια στον οραματικό ορίζοντα των πολιτικών της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ανακήρυξη ως επίσημου δόγματος των ΗΠΑ (επί 8ετούς προεδρίας Μπούς) αυτό του προληπτικού πολέμου! Απόρροια αναγέννησης μιας κουλτούρας που εδράζεται στην πριν την Γαλλική Επανάσταση εποχή και συμπυκνώνεται στην φράση «όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Ανησυχητικά φαινόμενα αποτελούν η ανάδειξη «διάδοχων» ηγετικών φυσιογνωμιών της πολιτικής όπως της Ρεπουμπλικανής Μισέλ Μπάχμαν που δηλώνουν πέραν πάσης επιστημονικής λογικής ότι «το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι βλαβερό αέριο, είναι ακίνδυνο»[5] και του Τσέχου προοέδρου κ. Βάτσλαβ Κλάους που ισχυρίζεται πως όλη η συζήτηση για τις κλιματικές αλλαγές είναι μια συνωμοσία για την επιστροφή σε έναν νέο κομμουνισμό (!)[6].
Αναβλητικότητα ουσιαστικών αποφάσεων και πολιτική
Η περιβαλλοντική και η οικονομική κρίση είναι αλληλένδετες. Η κρίση αυτή αποτελεί, απ’ ότι φαίνεται, καταστάλαξη των χωριστικών και αποσπασματικών επιλογών του ανθρώπου. Επιλογών βασισμένων σε θεμελιωδώς εσφαλμένες παραδοχές και στάσεις ζωής, εμφανώς πλέον ενάντιες στην βιωσιμότητα του πολιτισμού και του οικοσυστήματος.
Θεωρώντας ως δεδομένο ότι από την πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση «αποφεύχθηκε» η πραγματική αποκατάσταση των νόμων της αγοράς, αφήνοντας ανέγγιχτο τον αφανή ολοκληρωτισμό και την απληστία, δίνοντας ραντεβού στην επόμενη μεγάλη οικονομική κρίση, αποτελεί ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη μια άμεση επιτυχή διάσκεψη για τις κλιματικές αλλαγές. Θα ήταν χρήσιμο να αναφέρω μια άποψη του φιλοσόφου Ερβιν Λάσλοου σχετικά με τα σημεία κρίσης τα ορόσημα και τις «μεσοβέζικες» λύσεις: «Η εφαρμογή καλοπροαίρετων πολιτικών αποφάσεων δημιουργεί την εντύπωση ότι η κατάσταση είναι ελεγχόμενη και η κρίση έχει την απαραίτητη διαχείριση, με αποτέλεσμα να λείπει ο καταλύτης της θέλησης για θεμελιώδη μετασχηματισμό. Μια οπισθοδρομική στρατηγική είναι πιο χρήσιμη από αυτήν την άποψη».
Απο την Παγκόσμια Διάσκεψη της Κοπεγχάγης θα έπρεπε να προκύψουν:
Πρώτον, μια ουσιαστική απάντηση στο να μη μετατραπεί η κλιματική αλλαγή και η αντιμετώπισή της σε διπλό περιβαλλοντικό απαρτχάιντ επιβαρύνοντας κι άλλο, τόσο το οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό χάσμα φτωχών-πλούσιων όσο και εκθέτοντας σε βαριές περιβαλλοντικές κρίσεις εκείνες τις περιοχές που είναι ήδη επιβαρυμένες ή περιβαλλοντικά πτωχευμένες.
Δεύτερον, μια ριζική και μακρόπνοη αντιμετώπιση της κλιματικής και περιβαλλοντικής κρίσης, καθώς η Γη και το Κλίμα δεν έχουν Έξοδο Κινδύνου.
Τρίτον, η αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής και κλιματολογικής κρίσης να συνεργεί στην αντιμετώπιση και των άλλων προβλημάτων των ανθρώπων και της ανθρωπότητας στη βάση της λογικής ενότητας και του ολοκληρωμένου δημοκρατικού σχεδιασμού.
Διαφορετικά φοβάμαι οτι η διάσκεψη της Κοπεγχάγης θα μείνει στην ανθρώπινη ιστορία ως μνημείο ανθρώπινης καταστροφικότητας ακόμη και για τον ίδιο της τον εαυτό.
Πολύ καλή η παράθεση απο το βιβλίο "ο πολιτισμός ως πηγή δυστυχίας". Εστιάζεται στα ψυχολογικά αίτια της πολύπλευρης παγκόσμιας κρίσης και όχι απλά στην διαχείριση των αποτελεσμάτων τους με την οποία καταγίνονται οι πολιτικοί. Όπως για παράδειγμα κάνουν στην διάσκεψη της Κοπεγχάγης. Συζητούν για μείωση των ρύπων αλλά "προς θεού" μην τεθεί το θέμα της εσφαλμένης ταύτισης της κατανάλωσης με την ευτυχία!
Αν εστιαστεί με ορθό τρόπο η προσοχή μας στην ελευθερία απο την έμφυτη καταστροφικότητα και τον υποσυνείδητο - αλλά καθοριστικό ρυθμιστή της καθημερινότητάς μας - φόβο θανάτου, θα αλλάξει εντελώς και ο πολιτισμός μας, διευθετώντας μεταξύ άλλων και το ζήτημα των κλιματικών αλλαγών.
Η Παγκόσμια Διάσκεψη για τις κλιματικές αλλαγές που θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη αποτελεί ένα οριακό σημείο παγκόσμιας, περιφερειακής και τοπικής ευθύνης και ευκαιρίας των Διεθνών Οργανισμών, Κρατών, οικονομιών και κοινωνιών, για την προσέγγιση του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής κρίσης, με όλες τις άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις σε όλους τους άλλους τομείς, όπως στον τομέα υγείας, στη βιοποικιλότητα, στην οικονομία, την μετανάστευση, τις περιφερειακές συγκρούσεις κτλ.
Η Διάσκεψη της Κοπεγχάγης δεν πρέπει να σταθεί ένα άλλοθι για μια συμφωνία του λιγότερου, που θα προβλέπει το μίνιμουμ ανάληψης ευθύνης δράσης. Το όποιο αποτέλεσμά της δε δεσμεύει κανέναν να μην επιχειρήσει περισσότερα στην κατεύθυνση μιας δραστικής αλλαγής. Η συζήτηση για το περισσότερο πρέπει να ξεκινήσει άμεσα και στη χώρα μας όπως και διεθνώς, στοχεύοντας σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση του ζητήματος της Πράσινης Ανάπτυξης.
Προτείνουμε μια σειρά οκτώ σημείων για τη σφαιρικά ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του προβλήματος της Κλιματικής Αλλαγής και της Περιβαλλοντικής Κρίσης, υπονοώντας την εκ των προτέρων συμφωνία μας για κάθε τι γενικό ή ειδικό που απηχεί και εναρμονίζεται σε αυτό το πλαίσιο και το οποίο μπορεί να αναλυθεί διεξοδικά.
Τα σημεία αυτά είναι:
1.-Αποσύνδεση και ελαχιστοποίηση της ζήτησης και της παραγωγής, περιβαλλοντικά και κοινωνικά, δίκαιη και προσανατολισμένη, η οποία θα είναι αποτελεσματική σε όλα τα αίτια, τις πηγές και τις ρίζες της μεγέθυνσης της ζήτησης και της παραγωγής.
Η αποσύνδεση αποτελεί ένα ποιοτικό εγχείρημα που θα ελαχιστοποιήσει τη σχέση ευημερίας και προϊόντος, όπως επίσης παραγωγής και κατανάλωσης από τις υλικές ροές και τις υπολειμματικότητές τους.
Η ελαχιστοποίηση κρίνεται ως αναγκαία, καθώς θα φανεί σε μήκος χρόνου η ασυμβατότητα της οικονομικής και της δημογραφικής μεγέθυνσης με την περιβαλλοντική και κλιματική αειφορία. Αυτό σημαίνει ανάγκη αλλαγής προτύπου-μοντέλου της οικονομίας και της ευημερίας.
Η αποσύνδεση είναι ένα θετικό και ουσιαστικά πολλαπλά χρήσιμο και κρίσιμο ζητούμενο, που όμως από μόνο του όλο και πιο πολύ δεν θα είναι ικανό.
2.-Προώθηση της Περιβαλλοντικής Ενεργειακής όπως και Παραγωγικής για αγαθά Συνδυαστικής Έρευνας, Καινοτομίας και Τεχνολογίας για την Εξοικονόμηση Ενέργειας πόρων και προϊόντων και για την μείωση στην παραγωγή υπολειμμάτων, στα δίκτυα διανομής και στην κατανάλωση. Αυτό σημαίνει πράσινη ποιότητα, έρευνα, καινοτομία, τεχνολογία και οικονομία. Αυτό σημαίνει ολοκλήρωση του Πράσινου Κύκλου Ζωής
Οι δύο πρώτοι τομείς αποτελούν το πεδίο άμεσης οικολογικοποίησης της οικονομίας.
3.-Ανάπτυξη σχεδιασμένων και κεϋνσιανών οικονομικών πολιτικών απασχόλησης και στήριξης, όπως και για ανάπτυξη μερισμού και δικαιοσύνης στην κατανομή του περιβαλλοντικού και κοινωνικού κόστος και στην περιβαλλοντική και κοινωνική ανακατεύθυνση και προσαρμογή των οικονομιών, οικουμενικά φεντεραλιστικά, κρατικά και τοπικά. Αυτό σημαίνει δικαιοσύνη, αναλογικότητα, αλληλεγγύη και μερισμό.
Αυτός ο τομέας αφορά τον άμεσα κρατικό ρόλο για προσαρμογή με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος στις αλλαγές. Πρόκειται για την Πράσινη Πολιτική Απασχόλησης Αλληλεγγύης και Σχεδιασμού.
4.-Λήψη άμεσων οικονομικών διεθνών και κρατικών μέτρων για τις εξωτερικές επιδράσεις και για την καθαρή ενσωμάτωση του κοινωνικού και περιβαλλοντικού κόστους στις αγοραίες σχέσεις και τιμές.
Εδώ αντιμετωπίζεται η ανάγκη για δίκαιη αποτελεσματική ιδιωτικοποίηση του κόστους όπως και για ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των εξωτερικών επιδράσεων τόσο με δημόσιες όσο και με αγοραίες δράσεις, ώστε να έχουμε πράσινη ολοκλήρωση των αγορών.
5.-Λήψη ολοκληρωμένων θεσμικών, νομικών και διοικητικών μέτρων ισχυροποίησης της κλιματικής και περιβαλλοντικής διακυβέρνησης.
Είναι προφανές ότι η περιβαλλοντική διακυβέρνηση πρέπει να ενισχυθεί για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως πράσινη ολοκλήρωση του δημόσιου τομέα.
Αυτονόητα στους όρους της περιβαλλοντικής διακυβέρνησης είναι η δημοκρατική ολοκλήρωση της πολιτικής στο σύνολό της και η διαμόρφωση ενός σχεδίου ολοκληρωμένης κοινωνικής, οικονομικής, περιβαλλοντικής και πολιτιστικής ανάπτυξης.
6.-Ανάπτυξη με διαφάνεια και ανοικτή διαδικασία, ολοκληρωμένων καινοτόμων και συνεργατικών συστημάτων, δομών, δικτύων και λειτουργιών κοινωνικής ευθύνης, οικονομίας, ανάπτυξης, επιχειρηματικότητας, πρωτοβουλίας και ηθικής για την κλιματική αλλαγή και το περιβάλλον με κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη.
Χρειάζεται δηλαδή σε συνδυασμό με τα εθελοντικά Συστήματα, η πράσινη ολοκλήρωση του Τρίτου ή Κοινωνικού Τομέα της Οικονομίας.
7.-Δημιουργία Παγκόσμιας Ανοικτής Τράπεζας Καλών Πολιτικών, προτύπων, παραδειγμάτων και πρακτικών καθώς και Ενίσχυση της Κλιματικής και Ολιστικής Περιβαλλοντικής Έρευνας.
Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται η ανάγκη για ένα Παγκόσμιο Δίκτυο και Μητρώο Παραδειγμάτων, Προτάσεων και στήριξης Αλληλέγγυων Ιδεών.
8.-Δημιουργία αποτελεσματικών Πλαισίων και Οργανισμών Διαχείρισης Κλιματικών και Περιβαλλοντικών Κινδύνων και Κρίσεων με αξιολόγηση, πρόληψη, ελαχιστοποίηση και έλεγχο κοινωνικού και περιβαλλοντικού κόστους και κινδύνου στο τοπικό, κρατικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, με ισχυρή διεθνή και κοινωνική αλληλεγγύη.
Στο φάσμα αυτών των οκτώ σημείων ή τομέων δράσης τους επιδιώκονται τρεις στόχοι:
Πρώτον, μια ουσιαστική απάντηση στο να μη μετατραπεί η κλιματική αλλαγή και η αντιμετώπισή της σε διπλό περιβαλλοντικό απαρτχάιντ επιβαρύνοντας κι άλλο, τόσο το οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό χάσμα φτωχών-πλούσιων όσο και εκθέτοντας σε βαριές περιβαλλοντικές κρίσεις εκείνες τις περιοχές που είναι ήδη επιβαρυμένες ή περιβαλλοντικά πτωχευμένες.
Δεύτερον, μια ριζική και μακρόπνοη αντιμετώπιση της κλιματικής και περιβαλλοντικής κρίσης, καθώς η Γη και το Κλίμα δεν έχουν Έξοδο Κινδύνου.
Τρίτον, η αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής και κλιματολογικής κρίσης να συνεργεί στην αντιμετώπιση και των άλλων προβλημάτων των ανθρώπων και της ανθρωπότητας στη βάση της λογικής ενότητας και του ολοκληρωμένου δημοκρατικού σχεδιασμού.
Προφανώς και τα οχτώ σημεία απαιτούν ολοκληρωμένη εξειδίκευση όπως και ο τρόπος εφαρμογής τους ώστε να εξυπηρετηθούν οι τρεις προηγούμενοι στόχοι. Γι’ αυτό πάνω από όλα χρειάζεται ανοικτός, γρήγορος διεξοδικός και ουσιαστικός διάλογος με στόχο τη συμφωνία για δράση.
Σημειώνουμε ακόμη ότι πρέπει να γίνει άμεση νέας κατεύθυνσης αντιμετώπιση των Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και από τους Διεθνείς Οικονομικούς Οργανισμούς και Πόρους όλων των προβλημάτων στη βάση της δίκαιης και αλληλέγγυας περιβαλλοντικής προσέγγισης.
"ΟΠΟΙΟΣ Δεν Θελει να αφησει τις Πολυεθνικες να οριζουν τις τυχες των Λαων και του Πλανητη κανει το ΜΟΝΟ "Αυτονοητο" που υπαρχει εδω και πολλα χρονια τωρα.."
Συμφωνώ, ο καταναλωτής έχει την δική του ευθύνη να επιλέγει τι και απο που θα αγοράσει!!
Η λογική οτι για όλα φταίνε οι Πολυεθνικές και οι ...υπάλληλοί τους ρέπει στον λαικισμό.
Όλα μπορεί να λειτουργήσουν ως άλλοθι αυτό είναι αλήθεια. Τόσο για τους πολίτες όσο και για τα κράτη ή τις εταιρίες. Η Σύνοδος της Κοπεγχάγης μπορεί να μετατραπεί σε άλλοθι για τους πολιτικούς.
Όσον αφορά τα "αντιπεριβαλλοντικά" βραβεία, ο βαθμός ενδιαφέροντος του κόσμου σε αυτά ενισχύει ορισμένες φωνές που αποκαλύπτουν "μεταμφιέσεις" διαφόρων εταιριών. Καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη.
Είναι να μην απορεί κανείς γιατί σχεδόν κανενας δεν κάνει λόγο για μια "αποσύνδεση και ελαχιστοποίηση της ζήτησης και της παραγωγής, περιβαλλοντικά και κοινωνικά, δίκαιης και προσανατολισμένης, η οποία θα είναι αποτελεσματική σε όλα τα αίτια, τις πηγές και τις ρίζες της μεγέθυνσης της ζήτησης και της παραγωγής".
Χωρίς εθελοντική ελαχιστοποίηση της κατανάλωσης ενέργειας - και ενέργεια είναι τα πάντα - θα φανεί σε μήκος χρόνου η ασυμβατότητα της οικονομικής και της δημογραφικής μεγέθυνσης με την περιβαλλοντική και κλιματική αειφορία. Αυτό σημαίνει ανάγκη αλλαγής προτύπου-μοντέλου της οικονομίας και της ευημερίας.
Είναι καλό να ελπίζουν οι άνθρωποι και ταυτόχρονα να μην είναι αφελείς. Είμαστε πιο ώριμοι απο τα προηγούμενα χρόνια. Δεν "χαύτουμε" τα πάντα, η διεθνής κρίση είναι ισχυρή και ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων συνειδητοποιούν οτι εξωτερικές αλλαγές χωρίς συνειδησιακές αλλαγές δεν οδηγούν σε πραγματική πρόοδο την εξέλιξη του πολιτισμού, αλλά μόνο σε αλλαγή ρόλων.
Υπάρχει πάντα ελπίδα για το καλύτερο όταν συμβαίνουν κρίσεις όπως και η πιθανότητα του πισωγυρίσματος σε πιο ακραίες μορφές ολοκληρωτισμού.
Τα σχόλια του χρήστη
Ενα σοβαρό μέρος του προβλήματος είναι ο ανθρωποκεντρισμός που αναφέρθηκε απο τον Santa Claus.
Όσον αφορά το ποιούς θα χτυπήσουν περισσότερο τα αποτελέσματα της έκλυσης αερίων θερμοκηπίου δεν νομίζω οτι είναι σίγουρ τίποτα.
Η ατμόσφαιρα θυμίζει τον οργανισμό. Εάν συνθλιφθεί κάποιο όργανο, το αποτέλεσμα είναι θάνατος για ολόκληρο τον οργανισμό. Και πιθανή προσβολή ενός οργάνου προκαλεί ολικό κίνδυνο για τη ζωή.
Η χωριστικότητα είναι πλάνη, ακόμη και εάν επιβραβεύεται απο νόμπελ ή την δημοτικότητα.
Ο «εκτροχιασμός» των δημόσιων οικονομικών, λόγω των «πακέτων» διάσωσης, «αναγκάζει» τώρα τις κυβερνήσεις να ασκήσουν πολιτικές που οδηγούν στη διεύρυνση του χάσματος βορά - νότου αλλά και της εσωτερικής κοινωνικής ανισότητας. Γ’ αυτό και θεωρείται – από ένα γρήγορα αυξανόμενο αριθμό πολιτών και πολιτικών - έγκλημα κατά της ανθρωπότητας η δημιουργία της χρηματιστηριακής φούσκας που έσκασε τελικά το 2008.
http://www.solon.org.gr/index.php/ergatiko-kinima-oikonomia/120-ergatiko...
Μια πιθανή αποτυχία της διεθνούς Διάσκεψης της Κοπεγχάγης στο να κατασταλάξει σε μια συμφωνία για ουσιαστικό περιορισμό στην εκπομπή ρύπων αερίων θερμοκηπίου δεν μπορεί παρά να χρεωθεί κατά κύριο λόγο στις πιο πλούσιες και πιο ρυπογόνες χώρες του πλανήτη.
Δεν πέρασε αρκετός καιρός από τότε που ο Ίβο Ντε Μπερ, προϊστάμενος της γραμματείας της Υπηρεσίας του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή δήλωσε: «ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι γνωρίζουμε πως το ζήτημα των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις εξαιτίας των βιομηχανικών χωρών».
Εάν για μερικούς το ζήτημα της ηθικής μομφής προσπερνάται εύκολα, θα ήταν σκόπιμο να αναλογιστούν τις «παράπλευρες απώλειες» αυτής της αρνητικής στάσης από πλευράς Δύσης και η αναφορά γίνεται στην αποτυχία της Δημοκρατίας να προστατέψει το αγαθό της ζωής επικαλούμενη την οικονομική στενότητα.
Η «αδυναμία» εξεύρεσης πόρων από τη Δύση - οι οποίοι θα κατευθύνονταν στις υπό ανάπτυξη χώρες, με σκοπό να αντιμετωπιστούν οι καταστροφικές συνέπειες της υπερβολικής έκλυσης αερίων του θερμοκηπίου από πλευράς των πλούσιων χωρών – την ώρα που επενδύονται «όλα τα λεφτά» στην διάσωση παραγόντων της ακραίας φιλελεύθερης οικονομίας και τζόγου της φούσκας, θα είναι ακατανόητη μετά από μερικά χρόνια, από τους πολίτες της.
Όταν οι καταστρεπτικές επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών θα εντείνουν τα παγκόσμια προβλήματα (όπως αυτά της οικονομίας, της δημόσιας υγείας, της στρατιωτικής ασφάλειας, της έλλειψης τροφής και νερού, της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, κλπ) και οι Δημοκρατίες της Δύσης δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν, τότε πιθανότατα θα προκύψει μια μεγάλη κρίση αξιοπιστίας του πολιτεύματος. Σε περίπτωση αποτυχίας της διάσκεψης της Κοπεγχάγης πιθανότατα μετά από μερικά χρόνια θα πρέπει να απαντηθεί το πώς είναι δυνατόν να επιδεικνύεται τόση σπουδή για τη διάσωση των επενδύσεων «οικονομικών εγκληματιών» και να μην υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι για την προστασία της ζωής; Και οι απαντήσεις μπορεί να μην κληθούν να απαντηθούν σε φιλολογικό επίπεδο αλλά σε διεθνές δικαστήριο. Η εφαρμογή της αρχής της πρόληψης προστατεύει και τους σοφούς όχι μόνο το περιβάλλον και τον άνθρωπο γενικά.
Πολιτική του «ελάχιστου» και κεφάλαιο
Ένα από τα θέματα που προβληματίζουν τους σκεπτόμενους πολίτες είναι το κατά πόσο αυτή η στάση «πολιτικής του ελάχιστου» αποτελεί καταστάλαξη δημοκρατικών διεργασιών, ή αναβίωσης του θρησκευτικού φονταμενταλισμού ή της απόλυτης κυριαρχίας του ολοκληρωτικού ελέγχου των μεγάλων συγκεντρώσεων του κεφαλαίου.
Για την «πίεση» που ασκούν στην χάραξη της πολιτικής οι «συγκεντρώσεις κεφαλαίου», έχει αναφέρει πολλά αποκαλυπτικά ο Πρώην υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Αλ Γκόρ. «Πλούσιοι δεξιοί ιδεολόγοι έχουν συμμαχήσει με τις πιο ανεύθυνες και κυνικές εταιρείες στην βιομηχανία πετρελαίου, άνθρακα και μεταλλευμάτων, με σκοπό να χρηματοδοτούν ψευδοεπιστημονικές επιτροπές βιτρίνας, οι οποίες ειδικεύονται στην δημιουργία παραπλανητικών εντυπώσεων και ασάφειας σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη».
Για την πληρότητα ενημέρωσης των πολιτικών δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας πλέον. Εκτός από την διακυβερνητική επιτροπή του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές και άλλους μικρότερους ερευνητικούς φορείς, αναλύσεις που ενημερώνουν τους πολιτικούς για τον μεγάλο κίνδυνο των κλιματικών αλλαγών διεξάγουν και ανεξάρτητες στρατιωτικές υπηρεσίες.
Μια πρόσφατη ανάλυση κινδύνου απευθυνόμενη και στην πολιτική ηγεσία καταλήγει μεταξύ άλλων στο συμπέρασμα ότι «θα πληρώσουμε για το φαινόμενο του θερμοκηπίου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο…. θα πληρώσουμε για να μειώσουμε τις εκπομπές ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου σήμερα, ή θα πληρώσουμε το τίμημα αργότερα με στρατιωτικούς όρους … Και στο τίμημα αυτό θα περιληφθούν ανθρώπινες ζωές». Αυτό δήλωσε ο στρατηγός Αντονι Ζίνι, πρώην επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης των αμερικανικών δυνάμεων στον Περσικό Κόλπο, ο οποίος έγραψε πρόσφατα μια αναφορά για το κλίμα, με την ιδιότητα του μέλους του συμβουλευτικού σώματος CNA του στρατού αρμόδιου για το κλίμα και την ενέργεια. Από πού προκύπτει άραγε η «διστακτική» στάση των πολιτικών των πλούσιων χωρών;.
Για την 8ετή προεδρία Μπους που απέκρυπτε από το Κογκρέσο τη Γερουσία και όλο τον κόσμο τα καταγεγραμμένα δορυφορικά δεδομένα των δυσμενών επιπτώσεων των κλιματικών αλλαγών μάθαμε μόλις πρόσφατα[4]. Το αν αυτό ήταν μια πράξη ωθούμενη από θρησκευτικές πεποιθήσεις, τα πετρελαϊκά συμφέροντα ή και τα δύο μαζί μένει στην κρίση του κάθε πολίτη, γιατί η δικαιοσύνη δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Σε αυτή την απάντηση ίσως βοηθήσει και το αν αναλογιστούμε ότι οι ΗΠΑ εναντιώθηκαν στην πράξη στο πρωτόκολλο του Κιότο.
Συνωμοσιολογία και πολιτική
Σύμφωνα με μερικούς αναλυτές της Δύσης υπάρχει μια «έκπτωση» τα τελευταία χρόνια στον οραματικό ορίζοντα των πολιτικών της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ανακήρυξη ως επίσημου δόγματος των ΗΠΑ (επί 8ετούς προεδρίας Μπούς) αυτό του προληπτικού πολέμου! Απόρροια αναγέννησης μιας κουλτούρας που εδράζεται στην πριν την Γαλλική Επανάσταση εποχή και συμπυκνώνεται στην φράση «όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Ανησυχητικά φαινόμενα αποτελούν η ανάδειξη «διάδοχων» ηγετικών φυσιογνωμιών της πολιτικής όπως της Ρεπουμπλικανής Μισέλ Μπάχμαν που δηλώνουν πέραν πάσης επιστημονικής λογικής ότι «το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι βλαβερό αέριο, είναι ακίνδυνο»[5] και του Τσέχου προοέδρου κ. Βάτσλαβ Κλάους που ισχυρίζεται πως όλη η συζήτηση για τις κλιματικές αλλαγές είναι μια συνωμοσία για την επιστροφή σε έναν νέο κομμουνισμό (!)[6].
Αναβλητικότητα ουσιαστικών αποφάσεων και πολιτική
Η περιβαλλοντική και η οικονομική κρίση είναι αλληλένδετες. Η κρίση αυτή αποτελεί, απ’ ότι φαίνεται, καταστάλαξη των χωριστικών και αποσπασματικών επιλογών του ανθρώπου. Επιλογών βασισμένων σε θεμελιωδώς εσφαλμένες παραδοχές και στάσεις ζωής, εμφανώς πλέον ενάντιες στην βιωσιμότητα του πολιτισμού και του οικοσυστήματος.
Θεωρώντας ως δεδομένο ότι από την πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση «αποφεύχθηκε» η πραγματική αποκατάσταση των νόμων της αγοράς, αφήνοντας ανέγγιχτο τον αφανή ολοκληρωτισμό και την απληστία, δίνοντας ραντεβού στην επόμενη μεγάλη οικονομική κρίση, αποτελεί ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη μια άμεση επιτυχή διάσκεψη για τις κλιματικές αλλαγές. Θα ήταν χρήσιμο να αναφέρω μια άποψη του φιλοσόφου Ερβιν Λάσλοου σχετικά με τα σημεία κρίσης τα ορόσημα και τις «μεσοβέζικες» λύσεις: «Η εφαρμογή καλοπροαίρετων πολιτικών αποφάσεων δημιουργεί την εντύπωση ότι η κατάσταση είναι ελεγχόμενη και η κρίση έχει την απαραίτητη διαχείριση, με αποτέλεσμα να λείπει ο καταλύτης της θέλησης για θεμελιώδη μετασχηματισμό. Μια οπισθοδρομική στρατηγική είναι πιο χρήσιμη από αυτήν την άποψη».
Μια άποψη με πολλαπλούς παραλήπτες.
Απο την Παγκόσμια Διάσκεψη της Κοπεγχάγης θα έπρεπε να προκύψουν:
Πρώτον, μια ουσιαστική απάντηση στο να μη μετατραπεί η κλιματική αλλαγή και η αντιμετώπισή της σε διπλό περιβαλλοντικό απαρτχάιντ επιβαρύνοντας κι άλλο, τόσο το οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό χάσμα φτωχών-πλούσιων όσο και εκθέτοντας σε βαριές περιβαλλοντικές κρίσεις εκείνες τις περιοχές που είναι ήδη επιβαρυμένες ή περιβαλλοντικά πτωχευμένες.
Δεύτερον, μια ριζική και μακρόπνοη αντιμετώπιση της κλιματικής και περιβαλλοντικής κρίσης, καθώς η Γη και το Κλίμα δεν έχουν Έξοδο Κινδύνου.
Τρίτον, η αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής και κλιματολογικής κρίσης να συνεργεί στην αντιμετώπιση και των άλλων προβλημάτων των ανθρώπων και της ανθρωπότητας στη βάση της λογικής ενότητας και του ολοκληρωμένου δημοκρατικού σχεδιασμού.
Διαφορετικά φοβάμαι οτι η διάσκεψη της Κοπεγχάγης θα μείνει στην ανθρώπινη ιστορία ως μνημείο ανθρώπινης καταστροφικότητας ακόμη και για τον ίδιο της τον εαυτό.
Πολύ καλή η παράθεση απο το βιβλίο "ο πολιτισμός ως πηγή δυστυχίας". Εστιάζεται στα ψυχολογικά αίτια της πολύπλευρης παγκόσμιας κρίσης και όχι απλά στην διαχείριση των αποτελεσμάτων τους με την οποία καταγίνονται οι πολιτικοί. Όπως για παράδειγμα κάνουν στην διάσκεψη της Κοπεγχάγης. Συζητούν για μείωση των ρύπων αλλά "προς θεού" μην τεθεί το θέμα της εσφαλμένης ταύτισης της κατανάλωσης με την ευτυχία!
Αν εστιαστεί με ορθό τρόπο η προσοχή μας στην ελευθερία απο την έμφυτη καταστροφικότητα και τον υποσυνείδητο - αλλά καθοριστικό ρυθμιστή της καθημερινότητάς μας - φόβο θανάτου, θα αλλάξει εντελώς και ο πολιτισμός μας, διευθετώντας μεταξύ άλλων και το ζήτημα των κλιματικών αλλαγών.
Η Παγκόσμια Διάσκεψη για τις κλιματικές αλλαγές που θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη αποτελεί ένα οριακό σημείο παγκόσμιας, περιφερειακής και τοπικής ευθύνης και ευκαιρίας των Διεθνών Οργανισμών, Κρατών, οικονομιών και κοινωνιών, για την προσέγγιση του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής κρίσης, με όλες τις άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις σε όλους τους άλλους τομείς, όπως στον τομέα υγείας, στη βιοποικιλότητα, στην οικονομία, την μετανάστευση, τις περιφερειακές συγκρούσεις κτλ.
Η Διάσκεψη της Κοπεγχάγης δεν πρέπει να σταθεί ένα άλλοθι για μια συμφωνία του λιγότερου, που θα προβλέπει το μίνιμουμ ανάληψης ευθύνης δράσης. Το όποιο αποτέλεσμά της δε δεσμεύει κανέναν να μην επιχειρήσει περισσότερα στην κατεύθυνση μιας δραστικής αλλαγής. Η συζήτηση για το περισσότερο πρέπει να ξεκινήσει άμεσα και στη χώρα μας όπως και διεθνώς, στοχεύοντας σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση του ζητήματος της Πράσινης Ανάπτυξης.
Προτείνουμε μια σειρά οκτώ σημείων για τη σφαιρικά ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του προβλήματος της Κλιματικής Αλλαγής και της Περιβαλλοντικής Κρίσης, υπονοώντας την εκ των προτέρων συμφωνία μας για κάθε τι γενικό ή ειδικό που απηχεί και εναρμονίζεται σε αυτό το πλαίσιο και το οποίο μπορεί να αναλυθεί διεξοδικά.
Τα σημεία αυτά είναι:
1.-Αποσύνδεση και ελαχιστοποίηση της ζήτησης και της παραγωγής, περιβαλλοντικά και κοινωνικά, δίκαιη και προσανατολισμένη, η οποία θα είναι αποτελεσματική σε όλα τα αίτια, τις πηγές και τις ρίζες της μεγέθυνσης της ζήτησης και της παραγωγής.
Η αποσύνδεση αποτελεί ένα ποιοτικό εγχείρημα που θα ελαχιστοποιήσει τη σχέση ευημερίας και προϊόντος, όπως επίσης παραγωγής και κατανάλωσης από τις υλικές ροές και τις υπολειμματικότητές τους.
Η ελαχιστοποίηση κρίνεται ως αναγκαία, καθώς θα φανεί σε μήκος χρόνου η ασυμβατότητα της οικονομικής και της δημογραφικής μεγέθυνσης με την περιβαλλοντική και κλιματική αειφορία. Αυτό σημαίνει ανάγκη αλλαγής προτύπου-μοντέλου της οικονομίας και της ευημερίας.
Η αποσύνδεση είναι ένα θετικό και ουσιαστικά πολλαπλά χρήσιμο και κρίσιμο ζητούμενο, που όμως από μόνο του όλο και πιο πολύ δεν θα είναι ικανό.
2.-Προώθηση της Περιβαλλοντικής Ενεργειακής όπως και Παραγωγικής για αγαθά Συνδυαστικής Έρευνας, Καινοτομίας και Τεχνολογίας για την Εξοικονόμηση Ενέργειας πόρων και προϊόντων και για την μείωση στην παραγωγή υπολειμμάτων, στα δίκτυα διανομής και στην κατανάλωση. Αυτό σημαίνει πράσινη ποιότητα, έρευνα, καινοτομία, τεχνολογία και οικονομία. Αυτό σημαίνει ολοκλήρωση του Πράσινου Κύκλου Ζωής
Οι δύο πρώτοι τομείς αποτελούν το πεδίο άμεσης οικολογικοποίησης της οικονομίας.
3.-Ανάπτυξη σχεδιασμένων και κεϋνσιανών οικονομικών πολιτικών απασχόλησης και στήριξης, όπως και για ανάπτυξη μερισμού και δικαιοσύνης στην κατανομή του περιβαλλοντικού και κοινωνικού κόστος και στην περιβαλλοντική και κοινωνική ανακατεύθυνση και προσαρμογή των οικονομιών, οικουμενικά φεντεραλιστικά, κρατικά και τοπικά. Αυτό σημαίνει δικαιοσύνη, αναλογικότητα, αλληλεγγύη και μερισμό.
Αυτός ο τομέας αφορά τον άμεσα κρατικό ρόλο για προσαρμογή με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος στις αλλαγές. Πρόκειται για την Πράσινη Πολιτική Απασχόλησης Αλληλεγγύης και Σχεδιασμού.
4.-Λήψη άμεσων οικονομικών διεθνών και κρατικών μέτρων για τις εξωτερικές επιδράσεις και για την καθαρή ενσωμάτωση του κοινωνικού και περιβαλλοντικού κόστους στις αγοραίες σχέσεις και τιμές.
Εδώ αντιμετωπίζεται η ανάγκη για δίκαιη αποτελεσματική ιδιωτικοποίηση του κόστους όπως και για ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των εξωτερικών επιδράσεων τόσο με δημόσιες όσο και με αγοραίες δράσεις, ώστε να έχουμε πράσινη ολοκλήρωση των αγορών.
5.-Λήψη ολοκληρωμένων θεσμικών, νομικών και διοικητικών μέτρων ισχυροποίησης της κλιματικής και περιβαλλοντικής διακυβέρνησης.
Είναι προφανές ότι η περιβαλλοντική διακυβέρνηση πρέπει να ενισχυθεί για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως πράσινη ολοκλήρωση του δημόσιου τομέα.
Αυτονόητα στους όρους της περιβαλλοντικής διακυβέρνησης είναι η δημοκρατική ολοκλήρωση της πολιτικής στο σύνολό της και η διαμόρφωση ενός σχεδίου ολοκληρωμένης κοινωνικής, οικονομικής, περιβαλλοντικής και πολιτιστικής ανάπτυξης.
6.-Ανάπτυξη με διαφάνεια και ανοικτή διαδικασία, ολοκληρωμένων καινοτόμων και συνεργατικών συστημάτων, δομών, δικτύων και λειτουργιών κοινωνικής ευθύνης, οικονομίας, ανάπτυξης, επιχειρηματικότητας, πρωτοβουλίας και ηθικής για την κλιματική αλλαγή και το περιβάλλον με κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη.
Χρειάζεται δηλαδή σε συνδυασμό με τα εθελοντικά Συστήματα, η πράσινη ολοκλήρωση του Τρίτου ή Κοινωνικού Τομέα της Οικονομίας.
7.-Δημιουργία Παγκόσμιας Ανοικτής Τράπεζας Καλών Πολιτικών, προτύπων, παραδειγμάτων και πρακτικών καθώς και Ενίσχυση της Κλιματικής και Ολιστικής Περιβαλλοντικής Έρευνας.
Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται η ανάγκη για ένα Παγκόσμιο Δίκτυο και Μητρώο Παραδειγμάτων, Προτάσεων και στήριξης Αλληλέγγυων Ιδεών.
8.-Δημιουργία αποτελεσματικών Πλαισίων και Οργανισμών Διαχείρισης Κλιματικών και Περιβαλλοντικών Κινδύνων και Κρίσεων με αξιολόγηση, πρόληψη, ελαχιστοποίηση και έλεγχο κοινωνικού και περιβαλλοντικού κόστους και κινδύνου στο τοπικό, κρατικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, με ισχυρή διεθνή και κοινωνική αλληλεγγύη.
Στο φάσμα αυτών των οκτώ σημείων ή τομέων δράσης τους επιδιώκονται τρεις στόχοι:
Πρώτον, μια ουσιαστική απάντηση στο να μη μετατραπεί η κλιματική αλλαγή και η αντιμετώπισή της σε διπλό περιβαλλοντικό απαρτχάιντ επιβαρύνοντας κι άλλο, τόσο το οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό χάσμα φτωχών-πλούσιων όσο και εκθέτοντας σε βαριές περιβαλλοντικές κρίσεις εκείνες τις περιοχές που είναι ήδη επιβαρυμένες ή περιβαλλοντικά πτωχευμένες.
Δεύτερον, μια ριζική και μακρόπνοη αντιμετώπιση της κλιματικής και περιβαλλοντικής κρίσης, καθώς η Γη και το Κλίμα δεν έχουν Έξοδο Κινδύνου.
Τρίτον, η αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής και κλιματολογικής κρίσης να συνεργεί στην αντιμετώπιση και των άλλων προβλημάτων των ανθρώπων και της ανθρωπότητας στη βάση της λογικής ενότητας και του ολοκληρωμένου δημοκρατικού σχεδιασμού.
Προφανώς και τα οχτώ σημεία απαιτούν ολοκληρωμένη εξειδίκευση όπως και ο τρόπος εφαρμογής τους ώστε να εξυπηρετηθούν οι τρεις προηγούμενοι στόχοι. Γι’ αυτό πάνω από όλα χρειάζεται ανοικτός, γρήγορος διεξοδικός και ουσιαστικός διάλογος με στόχο τη συμφωνία για δράση.
Σημειώνουμε ακόμη ότι πρέπει να γίνει άμεση νέας κατεύθυνσης αντιμετώπιση των Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και από τους Διεθνείς Οικονομικούς Οργανισμούς και Πόρους όλων των προβλημάτων στη βάση της δίκαιης και αλληλέγγυας περιβαλλοντικής προσέγγισης.
Γιάννης Ζήσης, Δημοσιογράφος – Συγγραφέας
ΜΚΟ ΣΟΛΩΝ
"ΟΠΟΙΟΣ Δεν Θελει να αφησει τις Πολυεθνικες να οριζουν τις τυχες των Λαων και του Πλανητη κανει το ΜΟΝΟ "Αυτονοητο" που υπαρχει εδω και πολλα χρονια τωρα.."
Συμφωνώ, ο καταναλωτής έχει την δική του ευθύνη να επιλέγει τι και απο που θα αγοράσει!!
Η λογική οτι για όλα φταίνε οι Πολυεθνικές και οι ...υπάλληλοί τους ρέπει στον λαικισμό.
Όλα μπορεί να λειτουργήσουν ως άλλοθι αυτό είναι αλήθεια. Τόσο για τους πολίτες όσο και για τα κράτη ή τις εταιρίες. Η Σύνοδος της Κοπεγχάγης μπορεί να μετατραπεί σε άλλοθι για τους πολιτικούς.
Όσον αφορά τα "αντιπεριβαλλοντικά" βραβεία, ο βαθμός ενδιαφέροντος του κόσμου σε αυτά ενισχύει ορισμένες φωνές που αποκαλύπτουν "μεταμφιέσεις" διαφόρων εταιριών. Καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη.
Η αδράνεια είναι η χειρότερη επιλογή.
Είναι να μην απορεί κανείς γιατί σχεδόν κανενας δεν κάνει λόγο για μια "αποσύνδεση και ελαχιστοποίηση της ζήτησης και της παραγωγής, περιβαλλοντικά και κοινωνικά, δίκαιης και προσανατολισμένης, η οποία θα είναι αποτελεσματική σε όλα τα αίτια, τις πηγές και τις ρίζες της μεγέθυνσης της ζήτησης και της παραγωγής".
Χωρίς εθελοντική ελαχιστοποίηση της κατανάλωσης ενέργειας - και ενέργεια είναι τα πάντα - θα φανεί σε μήκος χρόνου η ασυμβατότητα της οικονομικής και της δημογραφικής μεγέθυνσης με την περιβαλλοντική και κλιματική αειφορία. Αυτό σημαίνει ανάγκη αλλαγής προτύπου-μοντέλου της οικονομίας και της ευημερίας.
Είναι καλό να ελπίζουν οι άνθρωποι και ταυτόχρονα να μην είναι αφελείς. Είμαστε πιο ώριμοι απο τα προηγούμενα χρόνια. Δεν "χαύτουμε" τα πάντα, η διεθνής κρίση είναι ισχυρή και ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων συνειδητοποιούν οτι εξωτερικές αλλαγές χωρίς συνειδησιακές αλλαγές δεν οδηγούν σε πραγματική πρόοδο την εξέλιξη του πολιτισμού, αλλά μόνο σε αλλαγή ρόλων.
Υπάρχει πάντα ελπίδα για το καλύτερο όταν συμβαίνουν κρίσεις όπως και η πιθανότητα του πισωγυρίσματος σε πιο ακραίες μορφές ολοκληρωτισμού.