Κάθε φορά που σε τούτο τον τόπο αρχίζουν τα δύσκολα όλοι μαζεύουμε την ουρά στα σκέλια μας και κάνουμε το πρέπον. Ψηφίζουμε αυτούς που μας ευνουχίζουν καθημερινά, αυτούς που ζητούν την ψήφο μας να έχουν το πάνω χέρι, να κλεβουν, να σπαταλούν, να καμόνωνται ως κάποιοι. Ο Αλμούνια αναγγέλλει σκληρά μέτρα και αδιαπραγμάτευτα για τις 5 Οκτώβρη κια αυτοί το χαβάτους.
Κι εμείς τον δικό μας, ξεσκωνίζουμε τα σσυρτάρια μας να βρούμε τις παλιές ατζέντες από την εποχή του ΠΑΣΟΚ,της ΝΔ, του ΚΚΕ, κλπ. και βούρ για ψήφο.
Εν μέσω τέτοιας κρίσης και τα δυο μεγάλα κόμμτα να παίρνουν τέτοια ποσοστά, όχι μόνο τα θέλει ο κώλος μας μήπως τον έχουμε είδη στήσει;
Το ΚΚΕ παίρνει γύρω στο 8,5% το ΛΑΟΣ 5,5% κι εμείς παλέυουμε για μια αξιοπρεπή ήττα. Μια ήττα που θα μας οδηγίσει σε συνέδριο μετα τιε εκλογές.
Πάλι λόγια στον αέρα, πάλι θεωρίες και μεγαλοσχήμωνες διακηρύξεις.
Κουράγιο σε μας όλο τον χειμώνα και όχι μόνο φίλοι μου.
Τέτοιοι που είμαστε τέτοια μας πρέπουν και χειρότερα.
Μετα τις 5 Οκτώβρη θέλω να δω ποιος θα βρεί το κουράγιο να σηκώσει τον κόσμο από τον καναπέ να ξανακατέβει στους δρόμους, να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί.
Έναν κόσμο που θα απολαμβάνει ένα βιασμό που δεν μπορεί να αποφύγει και που του επιβάλαν.
Σε λίγο καιρό δεν θα μείνει να θυμίζει τίποτα από το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝ από το πολιτικό γίγνεσθαι. Τα λάθη αυτή τη φορά είναι απανωτά και πολύ σοβαρά. Όλα σηματοδωτούν μια κατάστση διάλυσης, μια ητοπάθεια, και την ίδια βλακεία που καυβαλάει αυτός ο χωρος χρόνια τώρα.
Δεν είναι δυνατό να μην γνωρίζουμε τι αριστερά θέλουμε και πρεσβεύουμε.
Διατηρώ τις καλύτερες και τις ποιο ζεστές σχέσεις με αρκετούς φίλους και ελπίζω πραγματικά σε ένα νέο τοπίο της αριστεράς.
Μιας αριστεράς με σοβαρότητα και εννοώ όχι τη μία να λέει “παραιτούμαι” και την άλλη δεν ενωούσα αυτό αλλά κάτι άλλο, από τη μία να καταδικάζει δήθεν τον σταλινισμό και από την άλλη να ζητάει καλά και σώνει συνεργασία με τους εγχώριους εκπροσώπους του. Με σύγχρονο πνεύμα που θα είναι τοποθετημένη ιδεολογικά στις βάσεις του μαρξισμού, αλλά που δεν θα λησμονά πως η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί τότε... Η σκέψη προχώρησε.. Ζούμε τις ραγδαίες αλλαγές της παγκοσμιοποίησης και τα νέα δεδομένα που προκύπτουν καθημερινά, επομένως πορευόμαστε και εμείς παράλληλα με τον 21ο αιώνα... όχι αντίθετα ή κάθετα σε αυτόν. Με ρεαλισμό, να είναι επικεντρωμένη σε θέματα που βασανίζουν αλλά και αγγίζουν τον πολίτη, τον εργαζόμενο, με έναν χρήσιμο, χειροπιαστό στόχο. Δεν πρέπει να συναγωνιζεται επ΄ουδενί το ΚΚΕ από την φύση της και την υπάρξή της η αριστερά είναι κάτι διαφορετικό και ο κόσμος το γνωρίζει αυτό απλά δεν τον άκουσε ποτέ, τα κατάλοιπα που κουβαλά ο καθένας από την «πηγή» που ξεκίνησε δεν προσπερνιούνται τόσο εύκολα όσο στα λόγια και τις συζητήσεις στα διάφορα καφενεία...
Δεν είναι λογικό να καμαρώνεις που ξέφυγες από το παραδοσιακό ΚΚε και μέσα σου να το έχεις σαν πρότυπο.
Κανείς δεν λέει όχι σε μία αριστερά μαχόμενη, μαχητική, ασυμβίβαστη... αλλά όχι με γραφικές κραυγές... Με καταγγελίες και διαγγέλματα δεν νικιέται ο καπιταλισμός. Ούτε όμως μόνη της θα τον ρίξει. Είναι απαραίτητο να έχει σαφές αριστερό πρόγραμμα. Όσοι πλησιάζουν ή συζητούν έστω και λίγο με όλα αυτα ενδεχομένως μπορούν να γίνουν οι σύμμαχοί της. Γίνεται πλέον σαφες ότι με το σημερινό ΠΑΣΟΚ και το σημερινό (μάλλον πάντοτε έτσι ήταν) ΚΚΕ πολύ λίγα πράγματα μπορείς να συζητήσεις... Καθαρό και ξεκάθαρο ΟΧΙ στον παλαιοκομμουνισμό και στην σοσιαλδημοκρατία της αφομείωσης, (που κατασπαράσει τους πάντες και αφομοιώνει τα πάντα) και δεν συζητά επ’ ουδενί το ενδεχόμενο συνεργασιών.
Οι τάσεις δεν φέραν το αποτέλεσμα που περίμενε... απλά έχουν “γκετοποιηθεί”. Ρεύματα, τάσεις, “κύματα”, κινήματα, συνιστώσες, πλέον κανέναν, εκτός οργανωμένων οπαδών, δεν απασχολούν. Εκεί έξω είναι η ζωή, η αλήθεια, στο μεροκάματο, στην εκπαίδευση των παιδιών μας, στην υγεία και την πρόνοια, στο περιβάλλον, στους απλούς ανθρώπους που την πλησίασαν με λαχτάρα να παλέψουν μαζί της για κάτι καλύτερο κι εκείνη τους γύρισε την πλάτη. Ανίκανη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να ορθώσει ανάστημα και να εξεληχθεί σε μια υπολογίσιμη αριστερά, μια αριστερά μεγάλη! Συγγνώμη, αλλά δεν της πρέπει το 3%. Δεν είναι σαν τους τροτσκιστές, τους μαοϊκούς, τους αναρχικούς, τους αριστεριστές. Είναι ένας δημοκρατικός χώρος, με προοδευτικούς, αριστερούς, σύγχρονους ψηφοφόρους πολίτες που πιστεύουν μεν στον σοσιαλισμό αλλά δεν μπορούν και δεν περιμένουν να λυθούν βασικά προβλήματα από την έλευσή του (όποτε κι αν αυτή πραγματοποιηθεί)... ποτέ.
Θέλω να υπολογίζουν την αριστερα να μην γελούν με μαζί της. Να ακούγεται στην κοινωνία με προσοχή σαν ο ποιο σοβαρός και μοναδικός ο λόγος και οι προτάσεις της.
Μα καλά όλοι όσοι ανήκουν σε Πολιτικέ γραμματείες, κεντρικές επιτροπές , πολιτικά συμβούλια κλπ, όλοι τα ίδια χάπια παίρνουν.
Δούλεια μας υπ΄σψ=χεται η κυβέρνηση, δουλειά η αντιπολήτευση, δουλειά η οικονομική κρίση, δουλειά δουλειά, δουλειά....
ΘΑ βγούμε στους δρόμουε 8θα συγκροστούμε, θα ανταλλάξουμε απόψεις μα όλα αυτά για ποιον λόγο, να διατυμπαζούν τα στελέχη μας κια να προαναγγέλουν σιασπάσεις και διάλυση,
Θεωρώ πως λίγο πολύ το βασικότερο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΣΥΝ κατ΄επέκταη είναι ότι ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να απαγκυστρωθεί από του κατάλοιπα του χώρου από τον οποίο προέρχεται. Ως βασική συνέπεια όλων αυτών είναι να βλέπουν μοιρολατρικά και πεσημιστηκά την όποια εξέλιξη ή και απήχηση που μπορεί να έχει αυτή η προσπάθεια ο αγώναςε χιλιάδων ψηφοφόρων και του κόσμου που είναι πλήρως απογοητευμένο από τα πολιτικά δεδομένα και που έχει άμεση ανάγκη να ακούσει ένα πρωτοποριακό λόγο, όχι ξύλινο που να τον αγγίζει και να τον νοιώθει κοντά του, δίπλα στα προβλήματά του και στις ανησυχίες.
Την άνοιξη λοιπόν του 2008 ο κόσμος τον πλησίασε αλλά δυστηχώς η αριστερά, αυτή η αριστερά που κοκορεύονται όλοι αυτοί στα παράθυρα και στα πάνελ τους γύρισε την πλάτη. Αποδείχτηκε μικρή και ανίκανη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Αποδείχυηκε λίγη να διαχειρηστεί την έστω και δημοσκοπική επιτυχία. Ήρθαν πολοί και συστρατεύτηκαν στην κοινή πρπσπάθεια μα δεν έμεινε κανείς. μείναν οι λίγοι οι ίδιοι να μετρούν συντρήμια.
Εύλογα λοιπόν είρθε το τραγικό αποτέλεσμα των ευροεκλογών και ακόμα ποιο εύλογα με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα μεγά=λο ποσοστό των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ να επιμένει να μην ψηφίσει στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.
Η αποχή θα θριαμβεύσει στο χώρο για μια ακόμη φορά και μετά θα αρχίσουν ππάλι συνέδρια, πολιτικά συμβούλια, θεωρίες θεωρίες, θεωρίες.
Τα σχόλια του χρήστη
Κάθε φορά που σε τούτο τον τόπο αρχίζουν τα δύσκολα όλοι μαζεύουμε την ουρά στα σκέλια μας και κάνουμε το πρέπον. Ψηφίζουμε αυτούς που μας ευνουχίζουν καθημερινά, αυτούς που ζητούν την ψήφο μας να έχουν το πάνω χέρι, να κλεβουν, να σπαταλούν, να καμόνωνται ως κάποιοι. Ο Αλμούνια αναγγέλλει σκληρά μέτρα και αδιαπραγμάτευτα για τις 5 Οκτώβρη κια αυτοί το χαβάτους.
Κι εμείς τον δικό μας, ξεσκωνίζουμε τα σσυρτάρια μας να βρούμε τις παλιές ατζέντες από την εποχή του ΠΑΣΟΚ,της ΝΔ, του ΚΚΕ, κλπ. και βούρ για ψήφο.
Εν μέσω τέτοιας κρίσης και τα δυο μεγάλα κόμμτα να παίρνουν τέτοια ποσοστά, όχι μόνο τα θέλει ο κώλος μας μήπως τον έχουμε είδη στήσει;
Το ΚΚΕ παίρνει γύρω στο 8,5% το ΛΑΟΣ 5,5% κι εμείς παλέυουμε για μια αξιοπρεπή ήττα. Μια ήττα που θα μας οδηγίσει σε συνέδριο μετα τιε εκλογές.
Πάλι λόγια στον αέρα, πάλι θεωρίες και μεγαλοσχήμωνες διακηρύξεις.
Κουράγιο σε μας όλο τον χειμώνα και όχι μόνο φίλοι μου.
Τέτοιοι που είμαστε τέτοια μας πρέπουν και χειρότερα.
Μετα τις 5 Οκτώβρη θέλω να δω ποιος θα βρεί το κουράγιο να σηκώσει τον κόσμο από τον καναπέ να ξανακατέβει στους δρόμους, να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί.
Έναν κόσμο που θα απολαμβάνει ένα βιασμό που δεν μπορεί να αποφύγει και που του επιβάλαν.
Σε λίγο καιρό δεν θα μείνει να θυμίζει τίποτα από το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝ από το πολιτικό γίγνεσθαι. Τα λάθη αυτή τη φορά είναι απανωτά και πολύ σοβαρά. Όλα σηματοδωτούν μια κατάστση διάλυσης, μια ητοπάθεια, και την ίδια βλακεία που καυβαλάει αυτός ο χωρος χρόνια τώρα.
Δεν είναι δυνατό να μην γνωρίζουμε τι αριστερά θέλουμε και πρεσβεύουμε.
Διατηρώ τις καλύτερες και τις ποιο ζεστές σχέσεις με αρκετούς φίλους και ελπίζω πραγματικά σε ένα νέο τοπίο της αριστεράς.
Μιας αριστεράς με σοβαρότητα και εννοώ όχι τη μία να λέει “παραιτούμαι” και την άλλη δεν ενωούσα αυτό αλλά κάτι άλλο, από τη μία να καταδικάζει δήθεν τον σταλινισμό και από την άλλη να ζητάει καλά και σώνει συνεργασία με τους εγχώριους εκπροσώπους του. Με σύγχρονο πνεύμα που θα είναι τοποθετημένη ιδεολογικά στις βάσεις του μαρξισμού, αλλά που δεν θα λησμονά πως η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί τότε... Η σκέψη προχώρησε.. Ζούμε τις ραγδαίες αλλαγές της παγκοσμιοποίησης και τα νέα δεδομένα που προκύπτουν καθημερινά, επομένως πορευόμαστε και εμείς παράλληλα με τον 21ο αιώνα... όχι αντίθετα ή κάθετα σε αυτόν. Με ρεαλισμό, να είναι επικεντρωμένη σε θέματα που βασανίζουν αλλά και αγγίζουν τον πολίτη, τον εργαζόμενο, με έναν χρήσιμο, χειροπιαστό στόχο. Δεν πρέπει να συναγωνιζεται επ΄ουδενί το ΚΚΕ από την φύση της και την υπάρξή της η αριστερά είναι κάτι διαφορετικό και ο κόσμος το γνωρίζει αυτό απλά δεν τον άκουσε ποτέ, τα κατάλοιπα που κουβαλά ο καθένας από την «πηγή» που ξεκίνησε δεν προσπερνιούνται τόσο εύκολα όσο στα λόγια και τις συζητήσεις στα διάφορα καφενεία...
Δεν είναι λογικό να καμαρώνεις που ξέφυγες από το παραδοσιακό ΚΚε και μέσα σου να το έχεις σαν πρότυπο.
Κανείς δεν λέει όχι σε μία αριστερά μαχόμενη, μαχητική, ασυμβίβαστη... αλλά όχι με γραφικές κραυγές... Με καταγγελίες και διαγγέλματα δεν νικιέται ο καπιταλισμός. Ούτε όμως μόνη της θα τον ρίξει. Είναι απαραίτητο να έχει σαφές αριστερό πρόγραμμα. Όσοι πλησιάζουν ή συζητούν έστω και λίγο με όλα αυτα ενδεχομένως μπορούν να γίνουν οι σύμμαχοί της. Γίνεται πλέον σαφες ότι με το σημερινό ΠΑΣΟΚ και το σημερινό (μάλλον πάντοτε έτσι ήταν) ΚΚΕ πολύ λίγα πράγματα μπορείς να συζητήσεις... Καθαρό και ξεκάθαρο ΟΧΙ στον παλαιοκομμουνισμό και στην σοσιαλδημοκρατία της αφομείωσης, (που κατασπαράσει τους πάντες και αφομοιώνει τα πάντα) και δεν συζητά επ’ ουδενί το ενδεχόμενο συνεργασιών.
Οι τάσεις δεν φέραν το αποτέλεσμα που περίμενε... απλά έχουν “γκετοποιηθεί”. Ρεύματα, τάσεις, “κύματα”, κινήματα, συνιστώσες, πλέον κανέναν, εκτός οργανωμένων οπαδών, δεν απασχολούν. Εκεί έξω είναι η ζωή, η αλήθεια, στο μεροκάματο, στην εκπαίδευση των παιδιών μας, στην υγεία και την πρόνοια, στο περιβάλλον, στους απλούς ανθρώπους που την πλησίασαν με λαχτάρα να παλέψουν μαζί της για κάτι καλύτερο κι εκείνη τους γύρισε την πλάτη. Ανίκανη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να ορθώσει ανάστημα και να εξεληχθεί σε μια υπολογίσιμη αριστερά, μια αριστερά μεγάλη! Συγγνώμη, αλλά δεν της πρέπει το 3%. Δεν είναι σαν τους τροτσκιστές, τους μαοϊκούς, τους αναρχικούς, τους αριστεριστές. Είναι ένας δημοκρατικός χώρος, με προοδευτικούς, αριστερούς, σύγχρονους ψηφοφόρους πολίτες που πιστεύουν μεν στον σοσιαλισμό αλλά δεν μπορούν και δεν περιμένουν να λυθούν βασικά προβλήματα από την έλευσή του (όποτε κι αν αυτή πραγματοποιηθεί)... ποτέ.
Θέλω να υπολογίζουν την αριστερα να μην γελούν με μαζί της. Να ακούγεται στην κοινωνία με προσοχή σαν ο ποιο σοβαρός και μοναδικός ο λόγος και οι προτάσεις της.
Άντε και καλή τύχη μάγκες…
Μα καλά όλοι όσοι ανήκουν σε Πολιτικέ γραμματείες, κεντρικές επιτροπές , πολιτικά συμβούλια κλπ, όλοι τα ίδια χάπια παίρνουν.
Δούλεια μας υπ΄σψ=χεται η κυβέρνηση, δουλειά η αντιπολήτευση, δουλειά η οικονομική κρίση, δουλειά δουλειά, δουλειά....
ΘΑ βγούμε στους δρόμουε 8θα συγκροστούμε, θα ανταλλάξουμε απόψεις μα όλα αυτά για ποιον λόγο, να διατυμπαζούν τα στελέχη μας κια να προαναγγέλουν σιασπάσεις και διάλυση,
ΔΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΑΙ ΝΟΜΙΖΩ για τα καλά!
Θεωρώ πως λίγο πολύ το βασικότερο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΣΥΝ κατ΄επέκταη είναι ότι ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να απαγκυστρωθεί από του κατάλοιπα του χώρου από τον οποίο προέρχεται. Ως βασική συνέπεια όλων αυτών είναι να βλέπουν μοιρολατρικά και πεσημιστηκά την όποια εξέλιξη ή και απήχηση που μπορεί να έχει αυτή η προσπάθεια ο αγώναςε χιλιάδων ψηφοφόρων και του κόσμου που είναι πλήρως απογοητευμένο από τα πολιτικά δεδομένα και που έχει άμεση ανάγκη να ακούσει ένα πρωτοποριακό λόγο, όχι ξύλινο που να τον αγγίζει και να τον νοιώθει κοντά του, δίπλα στα προβλήματά του και στις ανησυχίες.
Την άνοιξη λοιπόν του 2008 ο κόσμος τον πλησίασε αλλά δυστηχώς η αριστερά, αυτή η αριστερά που κοκορεύονται όλοι αυτοί στα παράθυρα και στα πάνελ τους γύρισε την πλάτη. Αποδείχτηκε μικρή και ανίκανη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Αποδείχυηκε λίγη να διαχειρηστεί την έστω και δημοσκοπική επιτυχία. Ήρθαν πολοί και συστρατεύτηκαν στην κοινή πρπσπάθεια μα δεν έμεινε κανείς. μείναν οι λίγοι οι ίδιοι να μετρούν συντρήμια.
Εύλογα λοιπόν είρθε το τραγικό αποτέλεσμα των ευροεκλογών και ακόμα ποιο εύλογα με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα μεγά=λο ποσοστό των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ να επιμένει να μην ψηφίσει στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.
Η αποχή θα θριαμβεύσει στο χώρο για μια ακόμη φορά και μετά θα αρχίσουν ππάλι συνέδρια, πολιτικά συμβούλια, θεωρίες θεωρίες, θεωρίες.