Μεγάλη προσωπικότητα του αντιαποικιακού αγώνα της Νότιας Αμερικής. Παρακαλώ καταρχήν να διορθωθεί το 1940 σαν πιθανή ημερομηνία γέννησης του Τουπακ Αμάρου Β', προφανέστατα λανθασμένη.
Σχετικά με τους νεότερους "διαδόχους" του, σε Περού και Ουρουγουάη, να σημειώσω να εξής. Οι Περουβιανοί Τουπάκ Αμάρου προήλθαν πραγματικά από μαρξιστική φράξια του Κομμουνιστικού Κόμματος του Περού (το οποίο ίδρυσε τη δεκαετία του 1920 ο σπουδαίος μαρξιστής θεωρητικός Χοσέ Κάρλος Μαριάτεγκι), το οποίο στρατολόγησε και πρώην στελέχη των ενόπλων δυνάμεων επί της στρατιωτικής κυβέρνησης του Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο (1968 - 1975). Αν και το MRTA ήταν βίαιο ως προς τις μεθόδους του, δεν έφτασε την αγριότητα της άλλης ένοπλης οργάνωσης που δρούσε παράλληλα εκείνη την περίοδο, το Φωτεινό Μονοπάτι (Sendero Luminoso), πουείχε προέλθει από μαοϊκή φράξια του ΚΚ τη δεκαετία του '60. Επίσης σχετικά με την κατάληψη της Ιαπωνικής πρεσβείας, έγινε επί προεδρίας Αλμπέρτο Φουτζιμόρι, ο οποίος επικράτησε το 1990 στις εκλογές επί του γνωστού συγγραφέα Μάριο Βάργκας Γιόσα, αλλά εξελίχθηκε σε στιγνό διχτάτορα που κατέλυσε κάθε νομιμότητα και εξαπέλυσε μεγάλο κύμα τρομοκρατίας και διαφθοράς.
Όσο για τους Ουρουγουανούς Τουπαμάρος, με πρώτο ηγέτη τον δικηγόρο Ραούλ Σεντίκ, ήταν οργάνωση με ευρεία λαϊκή υποστήριξη και περιορισμένη χρήση βίας. Χτυπούσε κυρίως στρατιωτικούς στόχους και τράπεζες για την χρηματοδότηση του κινήματος, ενώ προέβαινε και σε καταλήψεις ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών για μετάδοση μηνυμάτων στο λαό. Χαρακτηριστικό είναι πως όταν διέκοψαν τη μετάδοση κάποιου ποδοσφαιρικού αγώνα, μετά ζήτησαν συγγνώμη από τους... φιλάθλους. Κορυφαία στιγμή τους η κατάληψη της πόλης Πάντος το 1969, στην επέτειο 2 χρόνων από την εκτέλεση του Τσε Γκεβάρα. Το 1972 ήταν η χρονιά της ήττας των Τουπαμάρος και τα περισσότερα ηγετικά τους στελέχη συνελλήφθησαν. Από το 1973 και ως το 1985 που έπεσε η χούντα, 9 από τα ηγετικά τους στελέχη μεταβλήθηκαν σε "ομήρους", χωρίς πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα ουσιαστικά, μεταφερόμενοι με δεμένα μάτια σε διάφορες φυλακές και στρατόπεδα και υποβαλλόμενοι σε απάνθρωπα σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια. Ένας από αυτούς και ο νυν πρόεδρος της Ουρουφγουάης, Πέπε Μουχίκα, ο οποίος συμμετείχε μαζί με άλλους βεταράνους αντάρτες στη σύσταση του συνασπισμού κεντροαριστερών κομμάτων Frente Amplio, ο οποίος νίκησε στις εκλογές το 2004 με πρόεδρο τον Ταβαρέ Βάσκες και επανέλαβε τη νίκη του το 2009 με νέο πρόεδρο το Μουχίκα. Τα χρόνια διακυβέρνησης του Frente Amplio η Ουρουγουάη πέτυχε σημαντική οικονομική ανάπτυξη, μεγάλη μείωση της ανεργίας και της ανισότητας και εμπορική και δανειοληπτική απεξάρτηση από τις ΗΠΑ και τις άλλες βιομηχανικές χώρες της Δύσεως, επιλέγοντας μια πορεία προόδου και αξιοπρέπειας μαζί με άλλες χειραφετημένες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Άν κάνω λάθος αυτό ήταν το μπουμπούκι που παραδόθηκε στους Βρετανούς κατά την εισβολή των τελευταίων στις Μαλβίνες - Φώκλαντ. Απίστευτο θράσσος να απειλεί ακόμα και τώρα...
Σωστά, οι φυλακισμένοι δεν προσμετρώνται στους δείκτες ανεργίας ούτε επιβαρύνουν προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας. Επιπλέον τα τελευταία χρόνια που αυξάνονται οι... ιδιωτικές φυλακές, είναι ευνόητο να αναζητούνται νέοι "πελάτες"!
Από την εποχή των Τευτόνων ιπποτών οι Βαλτικοί ήταν γερμανόφιλοι, αντισημίτες και αντισλάβοι. Η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ήταν μια καλή ευκαιρία να δείξουν τα "πατριωτικά" τους αισθήματα. Σκελετούς βέβαια έχουν και οι μεν και οι δε στα ντουλάπια τους. Αυτό που άλλαξε τα τελευταία χρόνια είναι το ξαναγράψιμο της ιστορίας, με αποτέλεσμα οι πρώην προδότες να γίνονται ήρωες και αντιστρόφως.
Ενδιαφέρον και το κείμενο του Αργεντίνου Ατίλιο Μπορόν, που ξεσκεπάζει το δόλιο ρόλο της ισπανικής El Pais στην προσπάθεια εκμετάλλευσης του θανάτου του Σαπάτα για την αποσταθεροποίηση της Κούβας.
Σύμφωνα με το Cubadebate, ο Σαπάτα είχε ποινικό μητρώο από το 1988 που περιλαμβάνει διάφορα αδικήματα όπως βίαιη επίθεση και τραυματισμός συμπολίτη του, απάτη, διατάραξη δημόσιας τάξης κ.α. – όλα ποινικά και κανένα ποινικό. Το 2003 καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλάκιση και η ποινή του αυξήθηκε λόγω κακής συμπεριφοράς στη φυλακή. Τελευταία άρχισε να υποδύεται τον “πολιτικό κρατούμενο” για να ελαφρύνει τη θέση του, προφανώς κατόπιν συμβουλών μεντόρων του δυσφημιστών της Κούβας. Κουβανοί γιατροί προσπάθησαν μάταια να τον κρατήσουν στη ζωή, ενώ ήταν ενήμερη η οικογένεια του κρατούμενου.
Προφανώς ο θάνατος ενός ανθρώπου στη φυλακή είναι λυπηρό γεγονός, ανεξάρτητα από τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκε. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω λεπτομέρειες της δικογραφίας του. Για όλους ισχύει το τεκμήριο αθωότητας και υπάρχει η πιθανότητα δικαστικής πλάνης. Το γεγονός όμως είναι πως εδώ και πολλά χρόνια λαμβάνει χώρα μεθοδευμένη προσπάθεια δυσφήμισης του καθεστώτος της Κούβας, με κύριο επιχείρημα την έλλειψη σεβασμού στα ανθρώπινα και τα πολιτικά δικαιώματα. Φορέας αυτής της δυσφημιστικής προπαγάνδας είναι η κυβέρνηση των ΗΠΑ και ΜΚΟ οργανώσεις υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων που ελέγχονται και χρηματοδοτούνται από την πολιτική ελίτ και τα επιχειρηματικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Αυτές οι οργανώσεις, όπως η Human Rights Watch με έδρα τη Νέα Υόρκη, υποστηρίζουν ότι στην Κούβα κρατούνται σήμερα περίπου 200 πολιτικοί κρατούμενοι. Η κυβέρνηση της Κούβας απαντά πως οι περισσότεροι από αυτούς έχουν κατηγορηθεί και καταδικαστεί για συνεργασία και χρηματισμό από ξένες μυστικές υπηρεσίες που υπονομεύουν την ασφάλεια της Κούβας και είναι υπεύθυνες για τρομοκρατικές ενέργειες με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες εδώ και 50 χρόνια. Οι ίδιες οργανώσεις κάνουν πολύ περιορισμένη αναφορά στην εκτεταμένη αστυνομική και στρατιωτική βία στην Κολομβία (τον καλύτερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην Νότιο Αμερική επί προεδρίας Ουρίβε), ενώ για τη ναυτική βάση του Γκουαντάναμο, η μόνη αναφορά τους ήταν στην τελευταία τους έκθεση ότι… ο πρόεδρος Ομπάμα έχει δεσμευτεί εκ νέου να την κλείσει! Παραθέτω διαφωτιστικό άρθρο για αυτό το θέμα.
Anderson: Human Rights Watch and Cuba
Επαναλαμβάνω ότι δεν έχω στοιχεία για να πάρω θέση για την υπόθεση Σαπάτα. Μην πέφτουμε όμως στην παγίδα των πολυεθνικών μιντιακών κολοσών που διαφημίζουν τις ΗΠΑ και ττους συμμάχους τους ως υποδείγματα δημοκρατίας ενώ παρουσιάζουν χώρες όπως η Κούβα και η Βενεζουέλα ως καταπιεστικές δικτατορίες και κολαστήρια ανθρώπινων δικαιωμάτων! Ενώ η αλήθεια είναι ότι η ΗΠΑ είναι η χώρα με τις περισσότερες θανατικές καταδίκες – μετά την Κίνα -, με μυστικές φυλακές στις οποίες γίνονται συστηματικά βασανιστήρια στην Αφρική, την Ασία και την Ανατολική Ευρώπη και ο μεγαλύτερος φορέας κρατικής τρομοκρατίας σε όλο το κόσμο, με επεμβάσεις στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία (για να θυμηθούμε κατά τα τελευταία 20 μόνο χρόνια), ο μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων και υποκινητής συνομοσιών και αναταραχών σε πέντε ηπείρους!
ΥΓ: Με ανησυχία βλέπω άρθρα σε εφημερίδες και blogs και του ευρύτερου αριστερού χώρου να καταδικάζουν την Κούβα γι' αυτή την υπόθεση, προφανώς χωρίς να έχουν διευρευνήσει πρώτα και την "άλλη" πλευρά, ή για την ακρίβεια "αυτή" την πλευρά. Η Κούβα έχει την ιδιαιτερότητα οι απόψεις των "διαφωνούντων" να αποκτούν περισσότερη δημοσιότητα από αυτές της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας του λαού.
Είναι προφανές ότι δεν μπορεί ο ένας να αλλάξει γνώμη στον άλλον, δεν είναι άλλωστε αυτό το ζητούμενο. Η διαφορά μας είναι πως εγώ στις θέσεις μου είναι συνεπής ως μαρξιστής και φίλος της κουβανικής επανάστασης, ενώ εσύ ως "αντικειμενικός" δηλώνεις πότε συμπαθών του αναρχοσυνδικαλισμού και υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων και πότε προσπαθείς να μας πείσεις πως οι ΗΠΑ δεν είναι αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική δήλαμη και πως ο κομμουνισμός (τον οποίον ταυτίζεις μονίμως με το σταλινισμό) ήταν το πιο ανελεύθερο και καταπιεστικό καθεστώς της ιστορίας, ακόμα και από το ναζισμό! Σε άλλα σχολιά σου είδα επίσης πως έχεις εμμονή κατά διαννοούμενων όπως ο Τσόμσκυ και ο Ζιν για τις μαοϊκές καταβολές τους! Και το πιο κραυγαλαίο, αναπαράγεις την αντικομμουνιστική προπαγάνδα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου με κύρια πηγή το... wikipedia και εφημερίδες και περιοδικά της Β. Αμερικής. Ας κρίνει ο καθένας μια τέτοια αντικειμενικότητά.
Δέχομαι την κριτική ότι κανένα καθεστώς δεν είναι ιδανικό και πεφωτισμένο. Η κριτική και η αυτοκριτική άλλωστε είναι πρωτεύουσας σημασίας καθήκον κάθε αριστερού. Έχει διαφορά όμως η έντιμη καλοπροαίρετη κριτική από την μονοδιάστατη καταδίκη. Δε θέλω να γίνει ανακύκλωση στα προηγούμενα γι' αυτό θα αναφερθώ σε τέσσερα σημεία των τελευταίων σχολίων σου και θα κλείσω τη συμμετοχή μου σε αυτό διάλογο.
1. Μεταναστευτική εκροή κούβας. Γράφεις για 125.000 και 25.000 στα δύο μεγαλύτερα κύματα. Τα πραγματικά νούμερα μπορεί να είναι και μεγαλύτερα. Από ποια χώρα όμως δε φεύγουν πολίτες; Η ιδιομορφία της Κούβας είναι ότι επειδή εδώ και 50 χρόνια είναι με την πλάτη στον τοίχο δεν μπορεί να φεύγει κανείς τόσο εύκολα όπως να περνά τα σύνορα... Ελβετίας και Αυστρίας. Προφανώς θα υπάρχει και στην Κούβα ένα ποσοστό δυσαρεστημένων ανθρώπων, το οποίο έγινε μεγαλύτερο κατά τη διάρκεια της "ειδικής περιόδου σε καιρό ειρήνης" (όταν η Κούβα ήταν αποκλεισμένη τόσο από τις καπιταλιστικές ΗΠΑ και τους συμμάχους της όσο και από το καταρρέον σοσιαλιστικό μπλοκ) και κορυφώθηκε με το Μαλεκονάσο το 1994. Ωστόσο δεν είναι όλοι οι Κουβανοί εξόριστοι, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν συγκεντρωθεί στο Μαϊάμι, πολιτικοί πρόσφυγες όπως αυτοπροβάλονται. Πολλοί λίγοι έχουν φύγει για γνήσια πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι δελεάστηκαν από τις "σειρήνες" της Δύσης και το Αμερικάνικο Όνειρο. Ένα μεγάλο μέρος έχει στρατολογηθεί δε στον υπόκοσμο και το οργανωμένο έγκλημα, όπως ο Τόνυ Μοντάνα και τα φιλαράκια του στην ταινία ο Σημαδεμένος (εκτός αν θεωρούνται ο Όλιβερ Στόουν που έγραψε το σενάριο και ο Ντε Πάλμα που σκηνοθέτησε την ταινία ... σταλινιστές). Και τέλος να μην ξεχνάμε πως έχουν μείνει 11 εκατομύρια Κουβανοί στη νησί που πιστεύουν σην Επανάσταση και εργάζονται σκληρά για το σοσιαλισμό.
2. Δεν είναι αλήθεια ότι στην Κούβα δε γίνονται εκλογές. Από το 1976 γίνονται εθνικές (κοινοβουλευτικές) εκλογές κάθε 5 χρόνια και τοπικές κάθε 2 1/2. Είχα γράψει ένα μεγάλο σχόλιο για το εκλογικό σύστημα της Κούβας σε παλιότερο θέμα του TVXS αλλά δεν μπορώ να το βρω τώρα.
3. Οι απόψεις μου περί στροφής της Κούβας προς τον σοβιετικού τύπου κομμουνισμό λόγω της εχθρότητας των ΗΠΑ δεν είναι μόνο προσωπικές. Τις έχουν εκφράσει καταξιωμένοι διανοούμενοι της Αριστεράς, όπως ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, ο Τάρικ Άλι και ο δικής μας Βασίλης Ραφαηλίδης. Η Κουβανική ήταν η πρώτη Επανάσταση που έγινε κομμουνιστική στην πορεία της και από ανάγκη. Και αυτό της προσθέτει αντί να της αφαιρεί αξίας και κύρος, αφού είναι και συνεπέστατα μαρξικό.
4. Η εμπλοκή της Κούβας με απελευθερωτικά αντιαποικιακά κινήματα του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου είναι από τις πιο λαμπρές σελίδες διεθνιστικής επαναστατικής αλληλεγγύης. Ιδιαίτερα στον απελευθερωτικό αγώνα της Αγκόλας ενάντια στους μισθοφόρους εθνικιστές και τους στρατούς του απαρτχάιντ, αλλά και στην Μοζαμβίκη, το Κογκό και αλλού. Για την Αιθιοπία έχω κι εγώ επιφυλάξεις και δεν είμαι καλά ενημερωμένος. Επίσης η πολιτική στήριξη στο αντιστεκόμενο Βιετνάμ ("να κάνουμε δύο, τρία, πολυάριθμα Βιετνάμ!" - Τσε) ήταν σημαντική.
Τα σχόλια του χρήστη
Μεγάλη προσωπικότητα του αντιαποικιακού αγώνα της Νότιας Αμερικής. Παρακαλώ καταρχήν να διορθωθεί το 1940 σαν πιθανή ημερομηνία γέννησης του Τουπακ Αμάρου Β', προφανέστατα λανθασμένη.
Σχετικά με τους νεότερους "διαδόχους" του, σε Περού και Ουρουγουάη, να σημειώσω να εξής. Οι Περουβιανοί Τουπάκ Αμάρου προήλθαν πραγματικά από μαρξιστική φράξια του Κομμουνιστικού Κόμματος του Περού (το οποίο ίδρυσε τη δεκαετία του 1920 ο σπουδαίος μαρξιστής θεωρητικός Χοσέ Κάρλος Μαριάτεγκι), το οποίο στρατολόγησε και πρώην στελέχη των ενόπλων δυνάμεων επί της στρατιωτικής κυβέρνησης του Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο (1968 - 1975). Αν και το MRTA ήταν βίαιο ως προς τις μεθόδους του, δεν έφτασε την αγριότητα της άλλης ένοπλης οργάνωσης που δρούσε παράλληλα εκείνη την περίοδο, το Φωτεινό Μονοπάτι (Sendero Luminoso), πουείχε προέλθει από μαοϊκή φράξια του ΚΚ τη δεκαετία του '60. Επίσης σχετικά με την κατάληψη της Ιαπωνικής πρεσβείας, έγινε επί προεδρίας Αλμπέρτο Φουτζιμόρι, ο οποίος επικράτησε το 1990 στις εκλογές επί του γνωστού συγγραφέα Μάριο Βάργκας Γιόσα, αλλά εξελίχθηκε σε στιγνό διχτάτορα που κατέλυσε κάθε νομιμότητα και εξαπέλυσε μεγάλο κύμα τρομοκρατίας και διαφθοράς.
Όσο για τους Ουρουγουανούς Τουπαμάρος, με πρώτο ηγέτη τον δικηγόρο Ραούλ Σεντίκ, ήταν οργάνωση με ευρεία λαϊκή υποστήριξη και περιορισμένη χρήση βίας. Χτυπούσε κυρίως στρατιωτικούς στόχους και τράπεζες για την χρηματοδότηση του κινήματος, ενώ προέβαινε και σε καταλήψεις ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών για μετάδοση μηνυμάτων στο λαό. Χαρακτηριστικό είναι πως όταν διέκοψαν τη μετάδοση κάποιου ποδοσφαιρικού αγώνα, μετά ζήτησαν συγγνώμη από τους... φιλάθλους. Κορυφαία στιγμή τους η κατάληψη της πόλης Πάντος το 1969, στην επέτειο 2 χρόνων από την εκτέλεση του Τσε Γκεβάρα. Το 1972 ήταν η χρονιά της ήττας των Τουπαμάρος και τα περισσότερα ηγετικά τους στελέχη συνελλήφθησαν. Από το 1973 και ως το 1985 που έπεσε η χούντα, 9 από τα ηγετικά τους στελέχη μεταβλήθηκαν σε "ομήρους", χωρίς πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα ουσιαστικά, μεταφερόμενοι με δεμένα μάτια σε διάφορες φυλακές και στρατόπεδα και υποβαλλόμενοι σε απάνθρωπα σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια. Ένας από αυτούς και ο νυν πρόεδρος της Ουρουφγουάης, Πέπε Μουχίκα, ο οποίος συμμετείχε μαζί με άλλους βεταράνους αντάρτες στη σύσταση του συνασπισμού κεντροαριστερών κομμάτων Frente Amplio, ο οποίος νίκησε στις εκλογές το 2004 με πρόεδρο τον Ταβαρέ Βάσκες και επανέλαβε τη νίκη του το 2009 με νέο πρόεδρο το Μουχίκα. Τα χρόνια διακυβέρνησης του Frente Amplio η Ουρουγουάη πέτυχε σημαντική οικονομική ανάπτυξη, μεγάλη μείωση της ανεργίας και της ανισότητας και εμπορική και δανειοληπτική απεξάρτηση από τις ΗΠΑ και τις άλλες βιομηχανικές χώρες της Δύσεως, επιλέγοντας μια πορεία προόδου και αξιοπρέπειας μαζί με άλλες χειραφετημένες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Άν κάνω λάθος αυτό ήταν το μπουμπούκι που παραδόθηκε στους Βρετανούς κατά την εισβολή των τελευταίων στις Μαλβίνες - Φώκλαντ. Απίστευτο θράσσος να απειλεί ακόμα και τώρα...
Σωστά, οι φυλακισμένοι δεν προσμετρώνται στους δείκτες ανεργίας ούτε επιβαρύνουν προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας. Επιπλέον τα τελευταία χρόνια που αυξάνονται οι... ιδιωτικές φυλακές, είναι ευνόητο να αναζητούνται νέοι "πελάτες"!
Από την εποχή των Τευτόνων ιπποτών οι Βαλτικοί ήταν γερμανόφιλοι, αντισημίτες και αντισλάβοι. Η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ήταν μια καλή ευκαιρία να δείξουν τα "πατριωτικά" τους αισθήματα. Σκελετούς βέβαια έχουν και οι μεν και οι δε στα ντουλάπια τους. Αυτό που άλλαξε τα τελευταία χρόνια είναι το ξαναγράψιμο της ιστορίας, με αποτέλεσμα οι πρώην προδότες να γίνονται ήρωες και αντιστρόφως.
Ένας ενδιαφέρων και εμπεριστατωμένος αντίλογος:
http://www.zcommunications.org/the-crisis-of-global-governance-greece-eu...
Ενδιαφέρον και το κείμενο του Αργεντίνου Ατίλιο Μπορόν, που ξεσκεπάζει το δόλιο ρόλο της ισπανικής El Pais στην προσπάθεια εκμετάλλευσης του θανάτου του Σαπάτα για την αποσταθεροποίηση της Κούβας.
http://www.atilioboron.com/
Ο Ενρίκε Ουβιέτα Γκόμες είναι γνωστός Κουβανός αρθρογράφος και δοκιμιογράφος. Γράφει και στο προσωπικό του blog.
http://la-isla-desconocida.blogspot.com/
Συγχαρητήρια στο TVXS που μετέφρασε το κείμενο από τα ισπανικά. Αυτή είναι αντικειμενική ενημέρωση, να παρουσιάζεις και τις δύο πλευρές.
http://www.cubadebate.cu/opinion/2010/02/26/orlando-zapata-tamayo-la-mue...
Σύμφωνα με το Cubadebate, ο Σαπάτα είχε ποινικό μητρώο από το 1988 που περιλαμβάνει διάφορα αδικήματα όπως βίαιη επίθεση και τραυματισμός συμπολίτη του, απάτη, διατάραξη δημόσιας τάξης κ.α. – όλα ποινικά και κανένα ποινικό. Το 2003 καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλάκιση και η ποινή του αυξήθηκε λόγω κακής συμπεριφοράς στη φυλακή. Τελευταία άρχισε να υποδύεται τον “πολιτικό κρατούμενο” για να ελαφρύνει τη θέση του, προφανώς κατόπιν συμβουλών μεντόρων του δυσφημιστών της Κούβας. Κουβανοί γιατροί προσπάθησαν μάταια να τον κρατήσουν στη ζωή, ενώ ήταν ενήμερη η οικογένεια του κρατούμενου.
Προφανώς ο θάνατος ενός ανθρώπου στη φυλακή είναι λυπηρό γεγονός, ανεξάρτητα από τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκε. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω λεπτομέρειες της δικογραφίας του. Για όλους ισχύει το τεκμήριο αθωότητας και υπάρχει η πιθανότητα δικαστικής πλάνης. Το γεγονός όμως είναι πως εδώ και πολλά χρόνια λαμβάνει χώρα μεθοδευμένη προσπάθεια δυσφήμισης του καθεστώτος της Κούβας, με κύριο επιχείρημα την έλλειψη σεβασμού στα ανθρώπινα και τα πολιτικά δικαιώματα. Φορέας αυτής της δυσφημιστικής προπαγάνδας είναι η κυβέρνηση των ΗΠΑ και ΜΚΟ οργανώσεις υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων που ελέγχονται και χρηματοδοτούνται από την πολιτική ελίτ και τα επιχειρηματικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Αυτές οι οργανώσεις, όπως η Human Rights Watch με έδρα τη Νέα Υόρκη, υποστηρίζουν ότι στην Κούβα κρατούνται σήμερα περίπου 200 πολιτικοί κρατούμενοι. Η κυβέρνηση της Κούβας απαντά πως οι περισσότεροι από αυτούς έχουν κατηγορηθεί και καταδικαστεί για συνεργασία και χρηματισμό από ξένες μυστικές υπηρεσίες που υπονομεύουν την ασφάλεια της Κούβας και είναι υπεύθυνες για τρομοκρατικές ενέργειες με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες εδώ και 50 χρόνια. Οι ίδιες οργανώσεις κάνουν πολύ περιορισμένη αναφορά στην εκτεταμένη αστυνομική και στρατιωτική βία στην Κολομβία (τον καλύτερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην Νότιο Αμερική επί προεδρίας Ουρίβε), ενώ για τη ναυτική βάση του Γκουαντάναμο, η μόνη αναφορά τους ήταν στην τελευταία τους έκθεση ότι… ο πρόεδρος Ομπάμα έχει δεσμευτεί εκ νέου να την κλείσει! Παραθέτω διαφωτιστικό άρθρο για αυτό το θέμα.
Anderson: Human Rights Watch and Cuba
Επαναλαμβάνω ότι δεν έχω στοιχεία για να πάρω θέση για την υπόθεση Σαπάτα. Μην πέφτουμε όμως στην παγίδα των πολυεθνικών μιντιακών κολοσών που διαφημίζουν τις ΗΠΑ και ττους συμμάχους τους ως υποδείγματα δημοκρατίας ενώ παρουσιάζουν χώρες όπως η Κούβα και η Βενεζουέλα ως καταπιεστικές δικτατορίες και κολαστήρια ανθρώπινων δικαιωμάτων! Ενώ η αλήθεια είναι ότι η ΗΠΑ είναι η χώρα με τις περισσότερες θανατικές καταδίκες – μετά την Κίνα -, με μυστικές φυλακές στις οποίες γίνονται συστηματικά βασανιστήρια στην Αφρική, την Ασία και την Ανατολική Ευρώπη και ο μεγαλύτερος φορέας κρατικής τρομοκρατίας σε όλο το κόσμο, με επεμβάσεις στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία (για να θυμηθούμε κατά τα τελευταία 20 μόνο χρόνια), ο μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων και υποκινητής συνομοσιών και αναταραχών σε πέντε ηπείρους!
ΥΓ: Με ανησυχία βλέπω άρθρα σε εφημερίδες και blogs και του ευρύτερου αριστερού χώρου να καταδικάζουν την Κούβα γι' αυτή την υπόθεση, προφανώς χωρίς να έχουν διευρευνήσει πρώτα και την "άλλη" πλευρά, ή για την ακρίβεια "αυτή" την πλευρά. Η Κούβα έχει την ιδιαιτερότητα οι απόψεις των "διαφωνούντων" να αποκτούν περισσότερη δημοσιότητα από αυτές της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας του λαού.
http://www.cubadebate.cu/noticias/2010/03/02/orlando-zapata-tamayo-un-ca...
chricol,
Είναι προφανές ότι δεν μπορεί ο ένας να αλλάξει γνώμη στον άλλον, δεν είναι άλλωστε αυτό το ζητούμενο. Η διαφορά μας είναι πως εγώ στις θέσεις μου είναι συνεπής ως μαρξιστής και φίλος της κουβανικής επανάστασης, ενώ εσύ ως "αντικειμενικός" δηλώνεις πότε συμπαθών του αναρχοσυνδικαλισμού και υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων και πότε προσπαθείς να μας πείσεις πως οι ΗΠΑ δεν είναι αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική δήλαμη και πως ο κομμουνισμός (τον οποίον ταυτίζεις μονίμως με το σταλινισμό) ήταν το πιο ανελεύθερο και καταπιεστικό καθεστώς της ιστορίας, ακόμα και από το ναζισμό! Σε άλλα σχολιά σου είδα επίσης πως έχεις εμμονή κατά διαννοούμενων όπως ο Τσόμσκυ και ο Ζιν για τις μαοϊκές καταβολές τους! Και το πιο κραυγαλαίο, αναπαράγεις την αντικομμουνιστική προπαγάνδα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου με κύρια πηγή το... wikipedia και εφημερίδες και περιοδικά της Β. Αμερικής. Ας κρίνει ο καθένας μια τέτοια αντικειμενικότητά.
Δέχομαι την κριτική ότι κανένα καθεστώς δεν είναι ιδανικό και πεφωτισμένο. Η κριτική και η αυτοκριτική άλλωστε είναι πρωτεύουσας σημασίας καθήκον κάθε αριστερού. Έχει διαφορά όμως η έντιμη καλοπροαίρετη κριτική από την μονοδιάστατη καταδίκη. Δε θέλω να γίνει ανακύκλωση στα προηγούμενα γι' αυτό θα αναφερθώ σε τέσσερα σημεία των τελευταίων σχολίων σου και θα κλείσω τη συμμετοχή μου σε αυτό διάλογο.
1. Μεταναστευτική εκροή κούβας. Γράφεις για 125.000 και 25.000 στα δύο μεγαλύτερα κύματα. Τα πραγματικά νούμερα μπορεί να είναι και μεγαλύτερα. Από ποια χώρα όμως δε φεύγουν πολίτες; Η ιδιομορφία της Κούβας είναι ότι επειδή εδώ και 50 χρόνια είναι με την πλάτη στον τοίχο δεν μπορεί να φεύγει κανείς τόσο εύκολα όπως να περνά τα σύνορα... Ελβετίας και Αυστρίας. Προφανώς θα υπάρχει και στην Κούβα ένα ποσοστό δυσαρεστημένων ανθρώπων, το οποίο έγινε μεγαλύτερο κατά τη διάρκεια της "ειδικής περιόδου σε καιρό ειρήνης" (όταν η Κούβα ήταν αποκλεισμένη τόσο από τις καπιταλιστικές ΗΠΑ και τους συμμάχους της όσο και από το καταρρέον σοσιαλιστικό μπλοκ) και κορυφώθηκε με το Μαλεκονάσο το 1994. Ωστόσο δεν είναι όλοι οι Κουβανοί εξόριστοι, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν συγκεντρωθεί στο Μαϊάμι, πολιτικοί πρόσφυγες όπως αυτοπροβάλονται. Πολλοί λίγοι έχουν φύγει για γνήσια πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι δελεάστηκαν από τις "σειρήνες" της Δύσης και το Αμερικάνικο Όνειρο. Ένα μεγάλο μέρος έχει στρατολογηθεί δε στον υπόκοσμο και το οργανωμένο έγκλημα, όπως ο Τόνυ Μοντάνα και τα φιλαράκια του στην ταινία ο Σημαδεμένος (εκτός αν θεωρούνται ο Όλιβερ Στόουν που έγραψε το σενάριο και ο Ντε Πάλμα που σκηνοθέτησε την ταινία ... σταλινιστές). Και τέλος να μην ξεχνάμε πως έχουν μείνει 11 εκατομύρια Κουβανοί στη νησί που πιστεύουν σην Επανάσταση και εργάζονται σκληρά για το σοσιαλισμό.
2. Δεν είναι αλήθεια ότι στην Κούβα δε γίνονται εκλογές. Από το 1976 γίνονται εθνικές (κοινοβουλευτικές) εκλογές κάθε 5 χρόνια και τοπικές κάθε 2 1/2. Είχα γράψει ένα μεγάλο σχόλιο για το εκλογικό σύστημα της Κούβας σε παλιότερο θέμα του TVXS αλλά δεν μπορώ να το βρω τώρα.
3. Οι απόψεις μου περί στροφής της Κούβας προς τον σοβιετικού τύπου κομμουνισμό λόγω της εχθρότητας των ΗΠΑ δεν είναι μόνο προσωπικές. Τις έχουν εκφράσει καταξιωμένοι διανοούμενοι της Αριστεράς, όπως ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, ο Τάρικ Άλι και ο δικής μας Βασίλης Ραφαηλίδης. Η Κουβανική ήταν η πρώτη Επανάσταση που έγινε κομμουνιστική στην πορεία της και από ανάγκη. Και αυτό της προσθέτει αντί να της αφαιρεί αξίας και κύρος, αφού είναι και συνεπέστατα μαρξικό.
4. Η εμπλοκή της Κούβας με απελευθερωτικά αντιαποικιακά κινήματα του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου είναι από τις πιο λαμπρές σελίδες διεθνιστικής επαναστατικής αλληλεγγύης. Ιδιαίτερα στον απελευθερωτικό αγώνα της Αγκόλας ενάντια στους μισθοφόρους εθνικιστές και τους στρατούς του απαρτχάιντ, αλλά και στην Μοζαμβίκη, το Κογκό και αλλού. Για την Αιθιοπία έχω κι εγώ επιφυλάξεις και δεν είμαι καλά ενημερωμένος. Επίσης η πολιτική στήριξη στο αντιστεκόμενο Βιετνάμ ("να κάνουμε δύο, τρία, πολυάριθμα Βιετνάμ!" - Τσε) ήταν σημαντική.