skeptikos

και ομως ασχολουμαστε ακομα...

σαν μικρα παιδια που φανταζονται καλους πατερες

σαν αμορφωτους γερους που μαζευουν τα συντριμια της ζωης

σα μαναδες που χασαν τα πολυτιμα παιδια τους

σα φοιτητες που ελπιζουν στο χαρτινο πτυχιο

σα δολοφονους που στο τοπο του εγκληματος γυρνανε

σα τυφλοι που περιμενουν το ασπρο φως

ελπιζουμε ακομα...

γιατι?

γιατι τους κανουμε ηρωες?

γιατι τους δινουμε την ελπιδα μας στα χερια τους?

γιατι τους ανικανους βαφτιζουμε ικανους?

γιατι, δεν ειδαμε πολλα επεισοδια απο την ιδια ιστορια?

γιατι?

θα αλλαξουν κατι?

θελουν?

ισως στο τελος να φταιμε εμεις

που πιστευουμε συνεχεια τα ορνια

που τραγουδαμε ακομα

για παρτη αλλων

για παρτη των ιδιων

που σε πολεμους μας φεραν

που σε κρισεις μας οδηγησαν

που το μελλον μας φτυσαν

και το δικο τους κανονισαν

παλι οι ιδιοι

περασαν πολλοι

προσωπα ομορφα και χαμογελαστα

ψυχες ομως γεματες μισος

στομαχια γεματα λιχουδιες

και για το κοσμο πεινες πολλες

γιατι να εχουν διαφορετικα ονοματα

αφου ολοι τους ειναι ενας

αυτος ο τυφλος ο πουστης κανενας

που τους παντες οδηγει

στο γκρεμο της νιοτης

στη σφαγη της ζωης

στο κλεψιμο του ονειρου

στην αυγη του τιποτα