Είναι επείγουσα η ανάγκη να επεξεργαστεί το παγκόσμιο αριστερό κίνημα νέες θέσεις για μια σειρά ζητήματα :
τη συντελούμενη τεχνολογική επανάσταση
τη συντελούμενη βιοτεχνολογική επανάσταση
τον ελεύθερο χρόνο
την εργασία
την κοινωνική ασφάλιση
τη διοίκηση των επιχειρήσεων
την περιβόητη ασφάλεια των πολιτών (η λίστα δεν είναι βέβαια ολοκληρωμένη)
και επιπλέον τι θέλουμε να παράγουμε. Ερώτημα που είναι ιδιαίτερα καίριο στον τόπο μας.
Εδώ και δεκαετίες οι μόνες εμπεριστατωμένες προτάσεις προέρχονται από τους (νέο)φιλελεύθερους.
Δεν είναι εντελώς άδικη οι μομφή που δέχεται η Αριστερά από τους αντιπάλους της για συντηρητισμό.
Αντίθετα από τους μανιχαϊκού τύπου διαχωρισμούς που επικρατούν στις σκέψεις πολλών αριστερών (πλήρως αποκομμένων από τη διαλεκτική σκέψη), η ζωή και οι κοινωνίες κινούνται με τους δικούς τους πραγματικούς όρους.
Αν θελήσουμε να το θέσουμε με ένα υπαρκτό παράδειγμα, μπορούμε να πούμε το εξής :
Η τετράωρη εργασία με ελαστικό ωράριο θα εφαρμοστεί καθολικά, γιατί είναι κοινωνικά αναγκαία.
Γιατί ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες.
Το θέμα λοιπόν είναι με ποιους όρους. Με ποιες αποδοχές; Ποιος θα καθορίζει το ωράριο (το αφεντικό ή οι εργαζόμενοι);
Το κεφάλαιο επιχειρεί ήδη να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά προς όφελός του. Εμείς αντίθετα εμμένουμε στις μεγαλειώδεις κατακτήσεις του 1886.
Το θέμα δεν είναι αν μια επιχείρηση θα λειτουργεί 24 ώρες/ημέρα - 7 μέρες/βδομάδα. Το θέμα είναι πόσες ώρες απασχολείται ο κάθε εργαζόμενος και αν διασφαλίζονται τα δικαιώματά του.
Αν δεν καταλάβουμε αυτά, είναι αδύνατο να προχωρήσουμε πιο πέρα και να αμφισβητήσουμε το ποιος αποφασίζει για τη δουλειά (το management ή οι εργαζόμενοι) και φυσικά το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής (ορισμένοι φτάνουν απευθείας εδώ, πραγματοποιώντας λογικά άλματα στο κενό, παπαγαλίζοντας τσιτάτα του Μαρξ ή του Μπακούνιν).
Είναι βέβαιο πως πολλοί δεν διαθέτουν την απαραίτητη κριτική σκέψη για να απεγκλωβιστούν από τα εύκολα σχήματα.
Όμως πρέπει να προχωρήσουμε. Κι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας είναι ελάχιστος.
Προφανώς δεν γνωρίζω αν οι απαντήσεις που θα σου προτείνω εκφράζουν τον Αλαβάνο.
Υπάρχουν όμως κάποια σημεία που νομίζω πως και οι τρεις (εσύ, εγώ κι εκείνος) θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε.
1. Το «καθολικών διαστάσεων εγχείρημα» δεν είναι άλλο από την αρχέγονη προσπάθεια της ανθρωπότητας να χειραφετηθεί. Η Αριστερά δεν εμφανίστηκε σαν πολιτικό και ιδεολογικό σύστημα παρά πολύ πρόσφατα (για τα ιστορικά βέβαια δεδομένα), θέτοντας σαν πρώτιστο στόχο και καθήκον της, την ενίσχυση αυτού του εγχειρήματος.
Συνεπώς αυτοί που συμμετέχουν είναι οι άνθρωποι, που αγωνιούν και αγωνίζονται να χειραφετηθούν - από τις σπηλιές έως σήμερα.
Και γι’ αυτό η Αριστερά οφείλει να «συνδέεται οργανικά με την επιστήμη, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες, τη φιλοσοφία, τον κόσμο των ιδεών». Και με την τεχνολογία, θα πρόσθετα εγώ.
2. Η νεολαία εκ φύσεως και εκ θέσεως καλείται κάθε φορά να αμφισβητήσει την καθεστηκυία τάξη. Αυτοί που σήμερα είναι «οι μεγάλοι» (και ως επί τω πλείστον «οι συμβιβασμένοι») είναι οι αμφισβητίες νεολαίοι του χτες.
Σε κάθε εποχή ένα κομμάτι της παρασυρμένο από τα επικρατέστερα ρεύματα μηρύκαζε μαζί με τον πιτσιρικά από τη Νάπολη «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» (εκδόσεις Γνώση). Ένα άλλο ασφυκτιούσε εγκλωβισμένο στους σαπισμένους θεσμούς που παραλάμβανε, αλλά δεν είχε το σθένος να τους αμφισβητήσει.
Τέλος υπάρχει πάντα κι ένα μέρος της που αποτελείται από τολμητίες, που επιζητούν άμεσες ανατροπές. Που οι σκέψη τους δεν μπορεί να χωρέσει τα ανορθολογικά σχήματα του απερχόμενου κόσμου και επιδιώκει την διάλυσή τους.
Όμως η νεολαία δεν υπάρχει σαν αφηρημένη πλατωνική ιδέα.
Έχει σάρκα και οστά. Κι αυτά τα παιδιά σήμερα εν πολλοίς συντάσσονται πράγματι με τον αντιεξουσιαστικό χώρο καθώς τα υπάρχοντα σχήματα της Αριστεράς μοιάζουν να είναι (και είναι πραγματικά) προσηλωμένα στο σύστημα.
Η πρόταση λοιπόν δεν μπορεί να είναι άλλη από μια Αριστερά που θα αμφισβητεί ευθέως τις υπάρχουσες δομές. Με τους όρους όμως που περιγράφει ο Αλαβάνος στη συνέχεια.
4. Εντυπωσιακή απορία για έναν ανένταχτο ΣΥΡΙΖΑίο.
Η μάχη που δίνεται τα δυο τελευταία χρόνια γύρω από την ιδιότητα του μέλους, δεν είναι παρά μια αλληλουχία από υπολογισμούς και τακτικισμούς συντεταγμένων φραξιών στους κόλπους της Αριστεράς.
Μια μάχη που σαν απώτερο στόχο δεν έχει κάποιο όραμα για μια δίκαιη κοινωνία, παρά την επιβίωση των φραξιών και των στελεχών τους. «Όταν μπορείς απλά να πεις «μέλη» και μαγικά να ανοίξουν διάπλατα τα παράθυρα στον ήλιο.»
5. Γιάπης γιατί δεν θέλεις; Ή μήπως θέλεις;
Η ζωή δεν είναι διαφήμιση. Ευτυχώς. Και ο νέος, ακόμη κι αν ζούσε σε μια κοινωνία που θα του έλυνε όλα τα βασικά προβλήματα (μόρφωση, παιδεία, παιγνίδι, εργασία, δημιουργικότητα, σεξουαλική ελευθερία, ανθρώπινη επικοινωνία κοκ), θα βρισκόταν αντιμέτωπος με τα πραγματικά ερωτήματα του ανθρώπου : Πως δημιουργήθηκε όλη αυτή η ομορφιά γύρω μου; Γιατί δημιουργήθηκε; Υπάρχει άραγε διότι;
Αν θες να είσαι «επικοινωνιακός» κινδυνεύεις να μην επικοινωνήσεις ποτέ. Γιατί ο επικοινωνιακός πρέπει να είναι ευχάριστος για όλους.
Αν δεν ηττηθείς, δεν πονέσεις, δεν πικραθείς, δεν αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, δεν είσαι «νικητής» (οποία αμερικανιά) αλλά ευνουχισμένος.
Εν τέλει ο καθένας μπορεί να είναι όπως ή όποιος θέλει.
Καθήκον της Αριστεράς είναι «να δώσει φωνή στους χωρίς φωνή», να «βυθίζεται μέσα στο βούρκο της κοινωνίας».
6. «Ας είμαστε ρεαλιστές. Ας διεκδικούμε το αδύνατο» Τσε Γκεβάρα.
Θαρρείς πως ο ρεαλισμός της Αριστεράς έχει κάποια συγγένεια με τον ρεαλισμό που διατυμπανίζει τα δίκαια του καπιταλισμού;
Ποιων σύγχρονων κρατών υπολείπεται η Ευρώπη και χρήζει εκσυγχρονισμού; Μήπως δεν έχει αρκετούς άνεργους και πεινασμένους για να αναμετρηθεί με τις ΗΠΑ; Μήπως δεν έχει στραφεί επαρκώς στον τριτογενή τομέα της οικονομίας; Μήπως δεν έχει αρκετούς άστεγους;
Μήπως δεν έχει αποδομήσει αρκετά το λεγόμενο κοινωνικό κράτος που οικοδομήθηκε μεταπολεμικά;
Τι της λείπει;
Μήπως τελικά της χρειάζεται εξορθολογισμός περισσότερο;
Αν ο ευρωπαϊσμός εκφράζεται από την επίκληση της θεάς Αγοράς στο πρώτο άρθρο του κατ’ επανάληψη απορριφθέντος συντάγματός της ΕΕ.
Αν ο ευρωπαϊσμός εκφράζεται από τον εξαναγκασμό των λαών σε επαναλαμβανόμενες ψηφοφορίες έως ότου υπερψηφίσουν τις συνθήκες ενός αυτοδιοριζόμενου κονκλάβιου.
Αν ο ευρωπαϊσμός εκφράζεται από την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων προς όφελος μιας χούφτας άεργων παράσιτων,
να μας λείπει.
Αν εκφράζεται -όπως τον εννοεί ο Αλαβάνος- από την κοινή πάλη των λαών για ανατροπή του καπιταλισμού, τότε είμαστε όλοι ευρωπαϊστές.
7. Μάλλον επιχείρησες να διαφωνήσεις σε κάτι που δεν κατάλαβες επακριβώς. Γιατί σαφές νόημα δεν προκύπτει από αυτά που γράφεις.
Αν θέλεις να πεις πως η εξέλιξη θα έρθει όταν η ρήξη γίνει με τους μπάτσους (το «κακό») τότε πρέπει εσπευσμένα να κάτσεις να μελετήσεις.
Τα πάντα. Φιλοσοφία, πολιτική οικονομία, κοινωνιολογία, ψυχολογία, φυσική, αστρονομία... ότι βρεθεί μπροστά σου.
Αν πάλι θες να πεις κάτι άλλο αγνόησε το -όχι κακόβουλο πάντως- σχόλιό μου και εξήγησε τη θέση σου.
Με λίγα λόγια «Η αριστερά για να ζήσει πρέπει να ονειρεύεται.» Το ίδιο κι εμείς.
Κάποια στιγμή κάθε άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με τις προσωπικές αντιφάσεις και αδυναμίες του.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα δεχτεί τις πιο έντονες κριτικές και πιέσεις από όλες τις κατευθύνσεις. Όσο περισσότερο έχει επιλέξει να εκτεθεί μέχρι τότε, τόσο πιο διευρυμένος ο κύκλος των επικριτών.
Την ίδια όμως αυτή στιγμή η εσωτερική σύγκρουση εκτονώνεται δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα (και φυσικά μια νέα αντίφαση).
Για πολλούς αυτές οι κρίσιμες στιγμές οδηγούν σε συντηρητικές αναδιπλώσεις (όχι με την αυστηρά πολιτική έννοια), για άλλους σε γόνιμες ανατροπές.
Για τον Αλαβάνο φαίνεται πως ισχύει το δεύτερο.
Ένα εξαιρετικό κείμενο, με αξία για όλη την Αριστερά - εντός κι εκτός συνόρων.
Είναι αναμενόμενο κάποιοι από εμάς να έχουν αποκρυσταλλώσει αρνητικές εικόνες για το άτομό του.
Αυτό δεν πρέπει όμως να μας εμποδίζει απ’ το να κρατάμε ότι σωστό (για να μην πω διδακτικό) έχει να καταθέσει.
Ας διαβάζουμε κι ακούμε λοιπόν με προσοχή. Όχι βιαστικά, εξάγοντας προκαταβολικά συμπεράσματα.
Γιατί διαφορετικά την «πατάμε» όπως ο risinggalaxy που είδε επίκληση σε πρωτοπορίες σε ένα από τα ομορφότερα σημεία του κειμένου.
ΥΓ. Θέλω να καταθέσω έναν προβληματισμό, που -εκ βάθους καρδίας- ελπίζω να αποδειχτεί αβάσιμος.
Έχει συσσωρευτεί χρόνος αρκετός όπου παρακολουθούμε συλλήβδην τα Μέσα (ανεξαρτήτως αποχρώσεως) να έχουν σαφέστατη τοποθέτηση εναντίον του Αλαβάνου και -με διαβαθμίσεις- υπέρ της σημερινής ηγεσίας.
Από τον Λαζόπουλο ως το TVXS και από την Παναγιωταρέα ως τον ΔΟΛ.
Άνθρωποι όπως ο Πρετεντέρης, που ουδεμία σχέση θέλουν να έχουν με τη ριζοσπαστική Αριστερά, εμφανίζονται ενοχλημένοι με τις παρεμβάσεις του Αλαβάνου, που δεν επιτρέπει λέει στο κόμμα να βρει το δρόμο του.
Με δεδομένο πως η διαφορά ΕΙΝΑΙ πολιτική, εγώ εξακολουθώ να αναζητώ την εξήγηση.
Ίσως σας φανεί παράξενο μα κατανοώ απόλυτα την εμπάθειά σας.
Μα με τόσο πάθος για την εθνική σας ταυτότητα, είναι πράγματι άξιον απορίας πως δεν έχετε ακόμη μπει στον κόπο να διαβάσετε τα βασικά κείμενα της ιστορίας σας.
1. Τα Ελληνικά συντάγματα της Επανάστασης
2. Την Ελληνική Νομαρχία
3. Τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη
4. Τα απομνημονεύματα του Π. Π. Γερμανού
5. Τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη
6. Τα Επαναστατικά του Ρήγα.
7. Τη Χάρτα του Ρήγα.
.
.
.
.
Είναι ακόμη παράξενο που δεν γνωρίζετε ακόμη πώς έφτασε η Ανάβυσσος και όλη η δυτική παραλία της Αττικής να γίνει high προάστιο.
Αυτό λοιπόν που δεν κατανοώ είναι η βλακεία σας.
ΥΓ Μην κάνετε το λάθος να ισχυριστείτε πως τα έχετε διαβάσει.
Παρόλο που το επίπεδο της «συζήτησης» είναι αποκαρδιωτικό, νιώθω την υποχρέωση να καταθέσω μερικές σκέψεις. Υποχρέωση που πηγάζει από τη συναίσθηση της σοβαρότητας του ζητήματος.
Αυτή η μικρή είδηση θίγει μια σειρά από τεράστια ζητήματα. Εν αγνοία θυτών και θύματος.
1. Τις ανθρώπινες αξίες
Ο σεβασμός στην ανθρώπινη ύπαρξη και αξιοπρέπεια ήταν κοινός τόπος στην αρχαία Ελλάδα. Πριν καν αυτή υπάρξει. Από τα Ομηρικά έπη παραδίδεται. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά θυμηθείτε μόνο τι λέγει ο Οδυσσέας στην Κίρκη για τους συντρόφους του.
2. Τις εθνικές αξίες
Είναι κωμικοτραγικό που οι άθεοι και άθρησκοι κομμουνιστές έχουμε βρεθεί να υπερασπίζουμε τα χριστιανικά ιδεώδη έναντι των ίδιων των ελλήνων-χριστιανών.
Αγαπάτε αλλήλους, βρε!
3. Την εθνική μας ιστορία και τη μνήμη
Ένας λαός μεταναστών, που επαίρεται πως όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις έναν ομοεθνή από κάτω, δεν μπορεί να περιθάλψει τους ομοιοπαθείς.
Αν κάποιος αγαπάει αυτόν τον τόπο ας ανατρέξει στις μαρτυρίες των προσφύγων της Μικράς Ασίας σχετικά με την υποδοχή που έτυχαν από τους αυτόχθονες. (Βενέζης και Ιορδανίδου θα ήταν αρκετοί για τους έχοντες κακή σχέση με το βιβλίο).
Ας αναζητήσει έστω πώς και για ποιο λόγο μεταμόρφωσε ο Δίας τους Λύκους σε λύκους.
4. Τον ρόλο των δυνάμεων καταστολής
Από το σύνταγμα τις έχουμε ορίσει να μας προφυλάσσουν από το έγκλημα. Τις έχουμε ορίσει να φυλάττουν τους νόμους και το δίκαιο.
Αντ’ αυτού αυθαιρετούν.
5. Τον ρόλο της βίας και τη μονοπώλησή της από το κράτος
Έχουμε εξουσιοδοτήσει το κράτος να εξουσιοδοτεί τα όργανά του να ασκούν βία κάθε λογής εναντίον οποιουδήποτε, βάση δικαίου. Όσο πιο αδύναμο το θύμα τόσο εντονότερη η βία.
Αν όμως διανοηθείς να επικαλεστείς αυτό το ίδιο δίκαιο, ασκείς βία (αντίσταση) κατά της αρχής.
6. Τα δικαιώματα των μεταναστών
Κανείς, ποτέ, πουθενά δεν εγκατέλειψε τη γενέθλια γη του άνευ λόγου και αιτίας.
Οι άνθρωποι που έφυγαν από τις εστίες στους για να αναζητήσουν τη ζωή, αν μη τι άλλο αξίζουν τον σεβασμό μας.
7. Τα δικαιώματα των προσφύγων
Οι πρόσφυγες διακρίνονται σαφώς από τους μετανάστες. Αποτελεί κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Δικαιούνται ασύλου διότι διώκονται για τις ιδέες, τις απόψεις και τη δράση τους.
Είναι οι σύγχρονοι ικέτες.
Αν έχετε αντιρρήσεις χωρίς να έχτε παρακολουθήσει παράσταση των Ικέτιδων στην Επίδαυρο (έναν Αριστοφάνη έστω;), είναι βέβαιο πως βρεθήκαμε αντιμέτωποι προχτές στον Άγιο Παντελεήμονα.
Είναι προφανές πως θα χρειάζονταν τόμοι για να καλυφθούν τα παραπάνω.
Όμως ούτε αυτοί θα ήταν αρκετοί ενόσω οι άνθρωποι αρνούνταν να σκεφτούν.
Άλλωστε έχουν χιλιοειπωθεί όλα αυτά από την αρχαιότητα και τον Διαφωτισμό ως τις μέρες μας.
Δυστυχώς κάποιοι φοβούνται πως αν πάρει έστω και μια στροφή ο εγκέφαλός τους, κινδυνεύει να καεί...
Ξεκίνησα να διαβάζω τους σχολιασμούς αυτής της είδησης με την -φρούδα- ελπίδα πως η χθεσινή τοποθέτηση του σ. Αλαβάνου, θα πυροδοτούσε μια ουσιαστική συζήτηση.
Δυστυχώς η πλειονότητα των αναρτήσεων είναι χαμηλότατου επιπέδου ύβρεων και απαξιωτικών χαρακτηρισμών.
Ο Αλαβάνος τοποθετήθηκε πολιτικά και ιδεολογικά εχτές το βράδυ. Είναι δικαίωμα του καθενός να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.
Με τον ίδιο όμως τρόπο : πολιτικά και ιδεολογικά.
Με θλίβει και με απογοητεύει το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη και σήμερα άνθρωποι που νοιάζονται την υπόθεση της Αριστεράς, την υπόθεση της ίδιας της ανθρωπότητας, έτοιμοι να κατασπαράξουν συντρόφους τους και να προσκυνήσουν ηγέτες.
Αν τα ονόματα Πλουμπίδης, Βελουχιώτης, Μπελογιάννης, Ζαχαριαδής δεν σας λένε τίποτα.
Αν τα ονόματα Πλεχάνοφ, Ζηνόβιεφ, Τρότσκυ, Στάλιν δεν σας λένε επίσης τίποτα.
Αν ούτε τα ονόματα Λούξεμπουργκ, Λίμπκνεχτ, Γκεβάρα σας λένε κάτι,
πηγαίνετε στο καλό...
Έτσι κι αλλιώς σύντομα θα έχετε ακολουθήσει τους προπορευόμενους στην αντίπερα όχθη.
ΥΓ1. Προσωπικά (έχοντας ακούσει το σύνολο της τοποθέτησης όντας παρών στην εκδήλωση) δεν αποκόμισα πως «η μοναδική ιδιότητα που θέλει να έχει από δω και πέρα» ο Αλαβάνος είναι αυτή του μέλους του ΣΥΡΙΖΑ. Περιμένω τη συνδιάσκεψη.
ΥΓ2. Άλλα ήθελα να γράψω κι άλλα αναγκάστηκα τελικά.
Όντως η καταγραφή είδησης που παραθέτεις είναι σχεδόν άρτια από δημοσιογραφικής άποψης (αν εξαιρέσεις βέβαια το γεγονός πως δεν απαντάει στα στοιχειώδη ερωτήματα «ποιος», «πού», «πότε» κτλ).
Τα όσα αποδίδει στον υπουργό ουδέποτε διαψεύστηκαν ενώ η άποψη των συνομιλητών του παρουσιάζεται πληρέστατα και με γραπτό και με προφορικό λόγο.
Αν είχες σκοπό με το σχόλιό σου να υποδείξεις ατόπημα του TVXS μάλλον ατύχησες.
Αν πάλι ήθελες να επικυρώσεις τα όσα έγραψα δεν καταλαβαίνω γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο link και όχι κάποιο άλλο.
Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώσω πως ένας επαγγελματίας των ΜΜΕ (ο κ. Κούλογλου) είναι πολύ πιο «μπροστά» από τους χρήστες του μέσου.
Όσα ελαφρυντικά κι αν επικαλεστεί κανείς, παραμένει αδιανόητο να είναι αδύνατος ο διαχωρισμός στη σκέψη μας τής καταγραφής μιας είδησης και του σχολιασμού της.
Ο κ. Κούλογλου (με τον οποίο κατ’ επανάληψη έχω διαφωνήσει) σχολιάζει καταθέτοντας την δική του άποψη. Και το τονίζει σε κάθε του κείμενο. Όλα έχουν την ένδειξη «σχόλιο».
Για την καταγραφή μιας είδησης υπάρχει η απαίτηση να είναι αντικειμενική, πλήρης, αμερόληπτη, ει δυνατόν να απουσιάζουν εντελώς τα επίθετα. Και βάση αυτών κρίνεται ο συντάκτης της.
Του οποίου καθήκον είναι να ελέγχει κάθε φορά την ορθότητα των πληροφοριών του διασταυρώνοντάς τες.
Ένα μέσο λοιπόν κρίνεται ως αξιόπιστο όταν οι πληροφορίες που παρέχει είναι ακριβείς και επιπλέον όταν δεν αποκρύπτει άλλες που δεν συνάδουν με το πολιτικό του στίγμα.
Από αυτήν την άποψη το TVXS είναι σίγουρα σε καλό δρόμο. Προσωπικά θα μπορούσα να καταθέσω ποικίλες παρατηρήσεις, αλλά δε νομίζω πως είναι της παρούσης (Όφειλα ίσως να το έχω κάνει όταν -προ μηνών- το ίδιο το μέσο μας προέτρεψε).
Αντίθετα ο σχολιασμός εμπεριέχει το υποκειμενικό στοιχείο, αφού προτίθεται όχι να καταγράψει αλλά να ερμηνεύσει το γεγονός.
Οφείλει βέβαια να στηρίζεται σε επιχειρήματα συνδεδεμένα με την πραγματικότητα.
Ως εκ τούτου ο συντάκτης ενός σχολίου κρίνεται πλέον για την ποιότητα των επιχειρημάτων του, για την αλήθεια που εμπεριέχουν και για το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει.
Σε κάθε περίπτωση η διαφωνία που διατυπώνεται σχετικά με ένα σχόλιο, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί τους ίδιους κανόνες.
Η καταφυγή σε χαρακτηρισμούς και ύβρεις εκτός του ότι φανερώνει πνευματική ένδεια, τελικά ακυρώνει κάθε ψήγμα δίκαιου που ενδέχεται να υποβόσκει στη διαφωνία αυτή.
Εν κατακλείδι και με λόγια απλά, ο κ. Κούλογλου έχει το ίδιο δικαίωμα με τον καθένα μας να διατυπώνει τις απόψεις του. Είτε μας είναι αρεστές είτε όχι. Αν μη τι άλλο είναι επί της ουσίας ο μόνος που μας δέχεται σαν ισότιμους συνομιλητές.
Όποιος διαφωνεί με τον Κούλογλου, μ’ έμένα ή τον οποιονδήποτε ας το πράττει με επιχειρήματα και ουχί κραυγάζοντας ή απειλώντας.
ΥΓ. Ως γνωστόν τοποθετούμαι στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν ζητώ από το TVXS να μου παρουσιάζει τις ειδήσεις που μου «ταιριάζουν» ή με τον τρόπο που μου «ταιριάζει».
Η απαίτησή μου είναι για ολοκληρωμένη ενημέρωση που τα υπόλοιπα μέσα δεν μου παρέχουν.
ΥΓ2. Είναι πλέον προφανές πως κάποιοι ανάμεσά μας απλά βαυκαλίζονται με την εκ συστήματος αντιπαράθεσή τους με έναν «αναγνωρίσιμο».
ΥΓ3. Κατά τα λοιπά μια «πράσινη» στο σχόλιο του SteliosKouloglou
«Κακή» μπορεί να χαρακτηρίσει την (δεύτερη) αρχή του Χρυσοχοΐδη μόνο όποιος έτρεφε αυταπάτες για τον ρόλο που κλήθηκε να παίξει. Διαφορετικά θα την θεωρούσε αναμενόμενη.
Ο ρόλος της αστυνομίας.
Σε οποιαδήποτε ταξική κοινωνία είναι απαραίτητη η ύπαρξη κατασταλτικών μηχανισμών, επιφορτισμένων με την προάσπιση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Είναι το μακρύ της χέρι.
Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία αν ο πολιτικός τους προϊστάμενος είναι ακροδεξιός, σοσιαλδημοκράτης ή κομμουνιστής. Όχι γιατί δεν υπάρχουν αποχρώσεις στη διαχείριση ή νοηματοδότηση της περιώνυμης «έννομης τάξης», αλλά γιατί η ουσία της ύπαρξής τους είναι πάντα «η προάσπιση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης».
Ως εκ τούτου είναι αδιάφορο αν ο Χρυσοχοΐδης αντικαταστάθηκε από τον Μαρκογιαννάκη κι αυτός ξανά από τον Χρυσοχοΐδη.
Η αστική τάξη ξέρει ότι θα αμφισβητηθεί έντονα η κυριαρχία της (διότι τα έχει κάνει μπάχαλο) και γι’ αυτό προετοιμάζει διεθνώς την άμυνά της με όλα τα μέσα. Μεταξύ αυτών πρωταρχικό ρόλο έχει μια αρχέγονη μέθοδος : η επίσημη, η κρατική βία – η δικιά τους βία.
Αυτό που βοήθησε να υλοποιήσουν ένα παλιό σχέδιο (το πογκρόμ στα Εξάρχεια) αυτές τις μέρες και όχι νωρίτερα (επί ημερών ΝΔ) είναι το πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί από την προπαγάνδα των ΜΜΕ και της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά κυρίως από την πρόσφατη συντριπτική εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα εκμεταλλεύτηκε η ηγεσία του Υπουργείου Προ.Πο. και ουδόλως εκνευρίστηκε.
Αν μη τι άλλο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως στο συγκεκριμένο ζήτημα η νέα κυβέρνηση είχε σχέδιο.
Τόσο προφανές μάλιστα που σε βάζει σε υποψίες.
Η αφορμή.
Η αστική δημοκρατία λειτουργεί με την νομιμοποίηση που της παρέχει η σιωπηλή αποδοχή της κοινωνίας. Γι’ αυτό φροντίζει να την εξασφαλίζει προκαταβολικά πριν από κάθε της επίθεση. Έτσι πρώτα επιχειρεί να πείσει τους νοικοκυραίους -εμάς δηλαδή- πως φταίνε οι διεθνείς συγκυρίες, τα εργασιακά «προνόμια», οι φοιτητές, το άσυλο, το άβατο κι οτιδήποτε άλλο και στη συνέχεια εφαρμόζει τα σχέδιά της. Επιδεικνύει μάλιστα αξιοσημείωτη υπομονή, όποτε το κρίνει απαραίτητο. Έτσι βάζει το ΠΑΣΟΚ να ψηφίζει νόμους που θα καλέσει αργότερα τη ΝΔ για να εφαρμόσει (ελαστικές σχέσεις εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις κτλ).
Σε κάθε περίπτωση προτιμάει να υπάρχει μια άμεση σύνδεση της ενέργειάς της με την προβαλλόμενη ως αιτία. Με άλλα λόγια αποζητάει μια αφορμή, ώστε και ο πιο δύσπιστος οπαδός της να συνομολογήσει για την αναγκαιότητα των μέτρων που λαμβάνονται.
Το ερώτημα είναι αν έχει κάποιον λόγο (ηθικό, πολιτικό ή άλλο) να περιμένει την αφορμή να εκδηλωθεί από μόνη της ή ενδεχομένως φροντίζει η ίδια για τη δημιουργία της.
Ασφαλώς το ένα δεν αναιρεί απαραίτητα το άλλο.
Για παράδειγμα είναι δεδομένο πως υπάρχουν άνθρωποι διατεθειμένοι να εκτονωθούν σπάζοντας τις τζαμαρίες του Σπυρίδωνα-Άδωνι ή της Εθνικής, αλλά αυτό δεν αποκλείει ένα μικρό σπρωξιματάκι από τη μεριά της εξουσίας.
Πέρα από τις εικόνες κουκουλοφόρων να συναγελάζονται με αξιωματικούς της ΕΛΑΣ τον Δεκέμβρη, που ασφαλώς ανακαλούμε όλοι, μπορώ να βεβαιώσω πως είχαμε καιρό να δούμε ΜΑΤ-free το πεζοδρόμιο έξω από τον Πατάκη στην Ακαδημίας. Προχτές ήταν...
Θεωρίες συνωμοσίας; Ας κρίνει ο καθένας.
Γιατί τα Εξάρχεια;
Όσοι ζήσαμε την «Επιχείρηση Αρετή» στα Εξάρχεια τη δεκαετία του ’80 (Αλλαγή δεν γίνεται χωρίς τον Αρκουδέα / αυτός δεν είναι άνθρωπος αυτός είναι ιδέα) αντιλαμβανόμαστε σίγουρα τον λόγο.
Ακόμη περισσότερο οι τυχόν εκπρόσωποι της γενιάς της αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής.
Διότι η συγκεκριμένη συνοικία έχει μακρά ιστορία ελευθεροφροσύνης.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πραγματικά πιστεύουν πως ο στόχος της καταστολής είναι να προστατευθούν οι τζαμαρίες και τα πολυτελή αυτοκίνητα. Πως αυτό που ενοχλεί την εξουσία είναι οι εικόνες των μολότοφ ή των σπασμένων βιτρινών.
Μια πιο προσεχτική ματιά στον Δεκέμβρη αρκεί να αποδείξει το αντίθετο. Οι εικόνες που προβλήθηκαν και η προπαγάνδα που επακολούθησε δεν ήταν γύρω από τις χιλιάδες ανθρώπους που κατέκλυσαν τους δρόμους όλων των πόλεων. Ούτε από τις καταλήψεις σε ΕΡΤ, ΓΣΕΕ, Λυρική, ΕΣΗΕΑ. Ήταν εκείνες που αφύπνιζαν τα συντηρητικότερα αντανακλαστικά της κοινωνίας : των κατεστραμμένων περιουσιών.
Κάποιοι πιστεύουν πως καταστρέφοντας θα ριζοσπαστικοποιήσουν τις «μάζες». Ουδέποτε όμως και πουθενά λειτούργησε αυτή η πρακτική.
Το αντίθετο. Κι αν δεν το καταλαβαίνουν οι ίδιοι, το καταλαβαίνει και το εκμεταλλεύεται η εξουσία.
Η οποία φοβάται μόνο ό,τι αμφισβητεί την ουσία της, δηλαδή τον κυρίαρχο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
Κάψτε και σπάστε όσο θέλετε. Τον συμβολισμό θα τον γυρίσουν εναντίον σας. Με εξαιρετική, μάλιστα, ευκολία.
Αν όμως διανοηθείτε να αναζητήσετε τρόπους ανατροπής της αστικής τάξης πραγμάτων, τότε είστε πραγματικός εχθρός.
Αν φοβούνται ότι από εσάς μπορεί να ξεπηδήσει μια ανατρεπτική πρόταση (πχ ανεξάρτητα συνδικάτα, ταξική συνείδηση, αμφισβήτηση του κεφαλαίου) θα σας πολεμήσουν. Μέσα στο ίδιο σας το σπίτι, το οποίο δε έχει, όπως ήδη είπαμε, έναν επιπλέον συμβολισμό λόγω της ιστορίας του.
Επαναστατική βία Vs μπαχαλάκηδων.
Η βία είναι εξ ορισμού εχθρός για κάθε αριστερό, αντιεξουσιαστή ή αναρχικό. Δεν υπάρχει κανείς που να ονειρεύεται μια αταξική κοινωνία που θα επιβάλλεται δια της βίας.
Στις υπάρχουσες συνθήκες όμως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μονοπωλιακή άσκηση βίας από το καθεστώς.
Κι αυτό πρέπει να αμφισβητηθεί τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά.
Αυτή η γενικά ορθή σκέψη οδηγεί εύκολα σε στρεβλώσεις.
Διότι η πρακτική αμφισβήτηση ερμηνεύεται συχνά ως σύγκρουση για τη σύγκρουση χωρίς καμιά διακύβευση από τη μεριά της εξουσίας.
Αυτή είναι άλλωστε η τεράστια διαφορά ανάμεσα στους μπαχαλάκηδες και την επαναστατική βία.
Οι μεν βαράνε στα τυφλά από ανικανότητα να σκεφτούν και να διεκδικήσουν οτιδήποτε. Η επαναστατική βία ασκείται για να πετύχει κάτι συγκεκριμένο.
Μπορούμε να χτυπιόμαστε για αιώνες με τους μπάτσους έξω από τη βουλή κι αυτοί πάντα να «κερδίζουν». Γιατί απλούστατα δεν θέλουμε να μπούμε μέσα. Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μπλε στο προαύλιό της κανείς δεν θα κίναγε κατά ‘κει. Γιατί δεν ξέρουμε τι να κάνουμε αν καταφέρουμε να μπούμε μέσα.
Επειδή λοιπόν δεν έχουμε βρει κανέναν ουσιαστικό τρόπο για να απαντήσουμε στην κρατική βία, είτε καταφεύγουμε στο μπάχαλο είτε του δείχνουμε την ανοχή μας. Αυτό δε ισχύει για σημαντικό τμήμα της εκτός φοβικού ΚΚΕ Αριστεράς.
Με δυο λόγια. Η εξουσία (αστική τάξη), το κράτος (οι δομές της εξουσίας), η κυβέρνηση (οι υπάλληλοι ή οι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης) και ο κατασταλτικός μηχανισμός (οι γλύφτες της εξουσίας) θα κάνουν πάντα τη δουλειά τους, που δεν είναι άλλη από τη διαφύλαξη των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Εμείς μπορούμε να απαντάμε με τρακατρούκες και ηρωικές αυτοχειρίες ή με αγώνα για δημιουργία δομών και συνθηκών αναγκαίων για την ανατροπή του συστήματος.
ΥΓ Δεν φαντάζομαι να φτάσει κανείς ως το υστερόγραφο, όμως θα δώσω
δυο παραδείγματα αγώνων που θεωρώ ότι πρέπει να γενικευθούν.
Το πρώτο (από τον σκεπτόμενο «χώρο») είναι η δημιουργία ταξικών σωματείων στους υπαλλήλους βιβλίου - χάρτου, στους ντελιβεράδες και -απ’ ότι ακούω- στην Wind.
Το άλλο (από τη «δικιά μου» Αριστερά) είναι η διεκδίκηση από το κεφάλαιο των δημόσιων χώρων.
Όσο «λίγα» κι αν κριθούν από ορισμένους, αποτελούν σίγουρα ένα σημαντικό και πρωτίστως πραγματικό (υλικό) πρόπλασμα.
Τα σχόλια του χρήστη
Πόσο κρίμα κι απογοητευτικό, σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, η αντιπαράθεσή μας να περιορίζεται σε τόσο ευτελές επίπεδο...
Νόμιζα πως μπορούσαμε καλύτερα...
Είναι επείγουσα η ανάγκη να επεξεργαστεί το παγκόσμιο αριστερό κίνημα νέες θέσεις για μια σειρά ζητήματα :
τη συντελούμενη τεχνολογική επανάσταση
τη συντελούμενη βιοτεχνολογική επανάσταση
τον ελεύθερο χρόνο
την εργασία
την κοινωνική ασφάλιση
τη διοίκηση των επιχειρήσεων
την περιβόητη ασφάλεια των πολιτών (η λίστα δεν είναι βέβαια ολοκληρωμένη)
και επιπλέον τι θέλουμε να παράγουμε. Ερώτημα που είναι ιδιαίτερα καίριο στον τόπο μας.
Εδώ και δεκαετίες οι μόνες εμπεριστατωμένες προτάσεις προέρχονται από τους (νέο)φιλελεύθερους.
Δεν είναι εντελώς άδικη οι μομφή που δέχεται η Αριστερά από τους αντιπάλους της για συντηρητισμό.
Αντίθετα από τους μανιχαϊκού τύπου διαχωρισμούς που επικρατούν στις σκέψεις πολλών αριστερών (πλήρως αποκομμένων από τη διαλεκτική σκέψη), η ζωή και οι κοινωνίες κινούνται με τους δικούς τους πραγματικούς όρους.
Αν θελήσουμε να το θέσουμε με ένα υπαρκτό παράδειγμα, μπορούμε να πούμε το εξής :
Η τετράωρη εργασία με ελαστικό ωράριο θα εφαρμοστεί καθολικά, γιατί είναι κοινωνικά αναγκαία.
Γιατί ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες.
Το θέμα λοιπόν είναι με ποιους όρους. Με ποιες αποδοχές; Ποιος θα καθορίζει το ωράριο (το αφεντικό ή οι εργαζόμενοι);
Το κεφάλαιο επιχειρεί ήδη να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά προς όφελός του. Εμείς αντίθετα εμμένουμε στις μεγαλειώδεις κατακτήσεις του 1886.
Το θέμα δεν είναι αν μια επιχείρηση θα λειτουργεί 24 ώρες/ημέρα - 7 μέρες/βδομάδα. Το θέμα είναι πόσες ώρες απασχολείται ο κάθε εργαζόμενος και αν διασφαλίζονται τα δικαιώματά του.
Αν δεν καταλάβουμε αυτά, είναι αδύνατο να προχωρήσουμε πιο πέρα και να αμφισβητήσουμε το ποιος αποφασίζει για τη δουλειά (το management ή οι εργαζόμενοι) και φυσικά το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής (ορισμένοι φτάνουν απευθείας εδώ, πραγματοποιώντας λογικά άλματα στο κενό, παπαγαλίζοντας τσιτάτα του Μαρξ ή του Μπακούνιν).
Είναι βέβαιο πως πολλοί δεν διαθέτουν την απαραίτητη κριτική σκέψη για να απεγκλωβιστούν από τα εύκολα σχήματα.
Όμως πρέπει να προχωρήσουμε. Κι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας είναι ελάχιστος.
ΥΓ @ Ili geri
Η συζήτηση είναι μεγάλη. Θα τη συνεχίσουμε...
@Ili geri
Προφανώς δεν γνωρίζω αν οι απαντήσεις που θα σου προτείνω εκφράζουν τον Αλαβάνο.
Υπάρχουν όμως κάποια σημεία που νομίζω πως και οι τρεις (εσύ, εγώ κι εκείνος) θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε.
1. Το «καθολικών διαστάσεων εγχείρημα» δεν είναι άλλο από την αρχέγονη προσπάθεια της ανθρωπότητας να χειραφετηθεί. Η Αριστερά δεν εμφανίστηκε σαν πολιτικό και ιδεολογικό σύστημα παρά πολύ πρόσφατα (για τα ιστορικά βέβαια δεδομένα), θέτοντας σαν πρώτιστο στόχο και καθήκον της, την ενίσχυση αυτού του εγχειρήματος.
Συνεπώς αυτοί που συμμετέχουν είναι οι άνθρωποι, που αγωνιούν και αγωνίζονται να χειραφετηθούν - από τις σπηλιές έως σήμερα.
Και γι’ αυτό η Αριστερά οφείλει να «συνδέεται οργανικά με την επιστήμη, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες, τη φιλοσοφία, τον κόσμο των ιδεών». Και με την τεχνολογία, θα πρόσθετα εγώ.
2. Η νεολαία εκ φύσεως και εκ θέσεως καλείται κάθε φορά να αμφισβητήσει την καθεστηκυία τάξη. Αυτοί που σήμερα είναι «οι μεγάλοι» (και ως επί τω πλείστον «οι συμβιβασμένοι») είναι οι αμφισβητίες νεολαίοι του χτες.
Σε κάθε εποχή ένα κομμάτι της παρασυρμένο από τα επικρατέστερα ρεύματα μηρύκαζε μαζί με τον πιτσιρικά από τη Νάπολη «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» (εκδόσεις Γνώση). Ένα άλλο ασφυκτιούσε εγκλωβισμένο στους σαπισμένους θεσμούς που παραλάμβανε, αλλά δεν είχε το σθένος να τους αμφισβητήσει.
Τέλος υπάρχει πάντα κι ένα μέρος της που αποτελείται από τολμητίες, που επιζητούν άμεσες ανατροπές. Που οι σκέψη τους δεν μπορεί να χωρέσει τα ανορθολογικά σχήματα του απερχόμενου κόσμου και επιδιώκει την διάλυσή τους.
Όμως η νεολαία δεν υπάρχει σαν αφηρημένη πλατωνική ιδέα.
Έχει σάρκα και οστά. Κι αυτά τα παιδιά σήμερα εν πολλοίς συντάσσονται πράγματι με τον αντιεξουσιαστικό χώρο καθώς τα υπάρχοντα σχήματα της Αριστεράς μοιάζουν να είναι (και είναι πραγματικά) προσηλωμένα στο σύστημα.
Η πρόταση λοιπόν δεν μπορεί να είναι άλλη από μια Αριστερά που θα αμφισβητεί ευθέως τις υπάρχουσες δομές. Με τους όρους όμως που περιγράφει ο Αλαβάνος στη συνέχεια.
4. Εντυπωσιακή απορία για έναν ανένταχτο ΣΥΡΙΖΑίο.
Η μάχη που δίνεται τα δυο τελευταία χρόνια γύρω από την ιδιότητα του μέλους, δεν είναι παρά μια αλληλουχία από υπολογισμούς και τακτικισμούς συντεταγμένων φραξιών στους κόλπους της Αριστεράς.
Μια μάχη που σαν απώτερο στόχο δεν έχει κάποιο όραμα για μια δίκαιη κοινωνία, παρά την επιβίωση των φραξιών και των στελεχών τους. «Όταν μπορείς απλά να πεις «μέλη» και μαγικά να ανοίξουν διάπλατα τα παράθυρα στον ήλιο.»
5. Γιάπης γιατί δεν θέλεις; Ή μήπως θέλεις;
Η ζωή δεν είναι διαφήμιση. Ευτυχώς. Και ο νέος, ακόμη κι αν ζούσε σε μια κοινωνία που θα του έλυνε όλα τα βασικά προβλήματα (μόρφωση, παιδεία, παιγνίδι, εργασία, δημιουργικότητα, σεξουαλική ελευθερία, ανθρώπινη επικοινωνία κοκ), θα βρισκόταν αντιμέτωπος με τα πραγματικά ερωτήματα του ανθρώπου : Πως δημιουργήθηκε όλη αυτή η ομορφιά γύρω μου; Γιατί δημιουργήθηκε; Υπάρχει άραγε διότι;
Αν θες να είσαι «επικοινωνιακός» κινδυνεύεις να μην επικοινωνήσεις ποτέ. Γιατί ο επικοινωνιακός πρέπει να είναι ευχάριστος για όλους.
Αν δεν ηττηθείς, δεν πονέσεις, δεν πικραθείς, δεν αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, δεν είσαι «νικητής» (οποία αμερικανιά) αλλά ευνουχισμένος.
Εν τέλει ο καθένας μπορεί να είναι όπως ή όποιος θέλει.
Καθήκον της Αριστεράς είναι «να δώσει φωνή στους χωρίς φωνή», να «βυθίζεται μέσα στο βούρκο της κοινωνίας».
6. «Ας είμαστε ρεαλιστές. Ας διεκδικούμε το αδύνατο» Τσε Γκεβάρα.
Θαρρείς πως ο ρεαλισμός της Αριστεράς έχει κάποια συγγένεια με τον ρεαλισμό που διατυμπανίζει τα δίκαια του καπιταλισμού;
Ποιων σύγχρονων κρατών υπολείπεται η Ευρώπη και χρήζει εκσυγχρονισμού; Μήπως δεν έχει αρκετούς άνεργους και πεινασμένους για να αναμετρηθεί με τις ΗΠΑ; Μήπως δεν έχει στραφεί επαρκώς στον τριτογενή τομέα της οικονομίας; Μήπως δεν έχει αρκετούς άστεγους;
Μήπως δεν έχει αποδομήσει αρκετά το λεγόμενο κοινωνικό κράτος που οικοδομήθηκε μεταπολεμικά;
Τι της λείπει;
Μήπως τελικά της χρειάζεται εξορθολογισμός περισσότερο;
Αν ο ευρωπαϊσμός εκφράζεται από την επίκληση της θεάς Αγοράς στο πρώτο άρθρο του κατ’ επανάληψη απορριφθέντος συντάγματός της ΕΕ.
Αν ο ευρωπαϊσμός εκφράζεται από τον εξαναγκασμό των λαών σε επαναλαμβανόμενες ψηφοφορίες έως ότου υπερψηφίσουν τις συνθήκες ενός αυτοδιοριζόμενου κονκλάβιου.
Αν ο ευρωπαϊσμός εκφράζεται από την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων προς όφελος μιας χούφτας άεργων παράσιτων,
να μας λείπει.
Αν εκφράζεται -όπως τον εννοεί ο Αλαβάνος- από την κοινή πάλη των λαών για ανατροπή του καπιταλισμού, τότε είμαστε όλοι ευρωπαϊστές.
7. Μάλλον επιχείρησες να διαφωνήσεις σε κάτι που δεν κατάλαβες επακριβώς. Γιατί σαφές νόημα δεν προκύπτει από αυτά που γράφεις.
Αν θέλεις να πεις πως η εξέλιξη θα έρθει όταν η ρήξη γίνει με τους μπάτσους (το «κακό») τότε πρέπει εσπευσμένα να κάτσεις να μελετήσεις.
Τα πάντα. Φιλοσοφία, πολιτική οικονομία, κοινωνιολογία, ψυχολογία, φυσική, αστρονομία... ότι βρεθεί μπροστά σου.
Αν πάλι θες να πεις κάτι άλλο αγνόησε το -όχι κακόβουλο πάντως- σχόλιό μου και εξήγησε τη θέση σου.
Με λίγα λόγια «Η αριστερά για να ζήσει πρέπει να ονειρεύεται.» Το ίδιο κι εμείς.
Κάποια στιγμή κάθε άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με τις προσωπικές αντιφάσεις και αδυναμίες του.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα δεχτεί τις πιο έντονες κριτικές και πιέσεις από όλες τις κατευθύνσεις. Όσο περισσότερο έχει επιλέξει να εκτεθεί μέχρι τότε, τόσο πιο διευρυμένος ο κύκλος των επικριτών.
Την ίδια όμως αυτή στιγμή η εσωτερική σύγκρουση εκτονώνεται δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα (και φυσικά μια νέα αντίφαση).
Για πολλούς αυτές οι κρίσιμες στιγμές οδηγούν σε συντηρητικές αναδιπλώσεις (όχι με την αυστηρά πολιτική έννοια), για άλλους σε γόνιμες ανατροπές.
Για τον Αλαβάνο φαίνεται πως ισχύει το δεύτερο.
Ένα εξαιρετικό κείμενο, με αξία για όλη την Αριστερά - εντός κι εκτός συνόρων.
Είναι αναμενόμενο κάποιοι από εμάς να έχουν αποκρυσταλλώσει αρνητικές εικόνες για το άτομό του.
Αυτό δεν πρέπει όμως να μας εμποδίζει απ’ το να κρατάμε ότι σωστό (για να μην πω διδακτικό) έχει να καταθέσει.
Ας διαβάζουμε κι ακούμε λοιπόν με προσοχή. Όχι βιαστικά, εξάγοντας προκαταβολικά συμπεράσματα.
Γιατί διαφορετικά την «πατάμε» όπως ο risinggalaxy που είδε επίκληση σε πρωτοπορίες σε ένα από τα ομορφότερα σημεία του κειμένου.
ΥΓ. Θέλω να καταθέσω έναν προβληματισμό, που -εκ βάθους καρδίας- ελπίζω να αποδειχτεί αβάσιμος.
Έχει συσσωρευτεί χρόνος αρκετός όπου παρακολουθούμε συλλήβδην τα Μέσα (ανεξαρτήτως αποχρώσεως) να έχουν σαφέστατη τοποθέτηση εναντίον του Αλαβάνου και -με διαβαθμίσεις- υπέρ της σημερινής ηγεσίας.
Από τον Λαζόπουλο ως το TVXS και από την Παναγιωταρέα ως τον ΔΟΛ.
Άνθρωποι όπως ο Πρετεντέρης, που ουδεμία σχέση θέλουν να έχουν με τη ριζοσπαστική Αριστερά, εμφανίζονται ενοχλημένοι με τις παρεμβάσεις του Αλαβάνου, που δεν επιτρέπει λέει στο κόμμα να βρει το δρόμο του.
Με δεδομένο πως η διαφορά ΕΙΝΑΙ πολιτική, εγώ εξακολουθώ να αναζητώ την εξήγηση.
@nynkoutsoglou
@greco
@giorgalis
@PANAGIA SOUMELA
και λοιπούς πατριώτες.
Ίσως σας φανεί παράξενο μα κατανοώ απόλυτα την εμπάθειά σας.
Μα με τόσο πάθος για την εθνική σας ταυτότητα, είναι πράγματι άξιον απορίας πως δεν έχετε ακόμη μπει στον κόπο να διαβάσετε τα βασικά κείμενα της ιστορίας σας.
1. Τα Ελληνικά συντάγματα της Επανάστασης
2. Την Ελληνική Νομαρχία
3. Τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη
4. Τα απομνημονεύματα του Π. Π. Γερμανού
5. Τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη
6. Τα Επαναστατικά του Ρήγα.
7. Τη Χάρτα του Ρήγα.
.
.
.
.
Είναι ακόμη παράξενο που δεν γνωρίζετε ακόμη πώς έφτασε η Ανάβυσσος και όλη η δυτική παραλία της Αττικής να γίνει high προάστιο.
Αυτό λοιπόν που δεν κατανοώ είναι η βλακεία σας.
ΥΓ Μην κάνετε το λάθος να ισχυριστείτε πως τα έχετε διαβάσει.
Τα έχω όλα εδώ δίπλα μου. Διαβασμένα...
ΥΓ2. @Greco : από το γραικύλος μάλλον, ε;
Ανάτρεξε στον Αριστοτέλη να βρεις την απάντηση.
Είναι εκπληκτικά απλή.
Παρόλο που το επίπεδο της «συζήτησης» είναι αποκαρδιωτικό, νιώθω την υποχρέωση να καταθέσω μερικές σκέψεις. Υποχρέωση που πηγάζει από τη συναίσθηση της σοβαρότητας του ζητήματος.
Αυτή η μικρή είδηση θίγει μια σειρά από τεράστια ζητήματα. Εν αγνοία θυτών και θύματος.
1. Τις ανθρώπινες αξίες
Ο σεβασμός στην ανθρώπινη ύπαρξη και αξιοπρέπεια ήταν κοινός τόπος στην αρχαία Ελλάδα. Πριν καν αυτή υπάρξει. Από τα Ομηρικά έπη παραδίδεται. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά θυμηθείτε μόνο τι λέγει ο Οδυσσέας στην Κίρκη για τους συντρόφους του.
2. Τις εθνικές αξίες
Είναι κωμικοτραγικό που οι άθεοι και άθρησκοι κομμουνιστές έχουμε βρεθεί να υπερασπίζουμε τα χριστιανικά ιδεώδη έναντι των ίδιων των ελλήνων-χριστιανών.
Αγαπάτε αλλήλους, βρε!
3. Την εθνική μας ιστορία και τη μνήμη
Ένας λαός μεταναστών, που επαίρεται πως όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις έναν ομοεθνή από κάτω, δεν μπορεί να περιθάλψει τους ομοιοπαθείς.
Αν κάποιος αγαπάει αυτόν τον τόπο ας ανατρέξει στις μαρτυρίες των προσφύγων της Μικράς Ασίας σχετικά με την υποδοχή που έτυχαν από τους αυτόχθονες. (Βενέζης και Ιορδανίδου θα ήταν αρκετοί για τους έχοντες κακή σχέση με το βιβλίο).
Ας αναζητήσει έστω πώς και για ποιο λόγο μεταμόρφωσε ο Δίας τους Λύκους σε λύκους.
4. Τον ρόλο των δυνάμεων καταστολής
Από το σύνταγμα τις έχουμε ορίσει να μας προφυλάσσουν από το έγκλημα. Τις έχουμε ορίσει να φυλάττουν τους νόμους και το δίκαιο.
Αντ’ αυτού αυθαιρετούν.
5. Τον ρόλο της βίας και τη μονοπώλησή της από το κράτος
Έχουμε εξουσιοδοτήσει το κράτος να εξουσιοδοτεί τα όργανά του να ασκούν βία κάθε λογής εναντίον οποιουδήποτε, βάση δικαίου. Όσο πιο αδύναμο το θύμα τόσο εντονότερη η βία.
Αν όμως διανοηθείς να επικαλεστείς αυτό το ίδιο δίκαιο, ασκείς βία (αντίσταση) κατά της αρχής.
6. Τα δικαιώματα των μεταναστών
Κανείς, ποτέ, πουθενά δεν εγκατέλειψε τη γενέθλια γη του άνευ λόγου και αιτίας.
Οι άνθρωποι που έφυγαν από τις εστίες στους για να αναζητήσουν τη ζωή, αν μη τι άλλο αξίζουν τον σεβασμό μας.
7. Τα δικαιώματα των προσφύγων
Οι πρόσφυγες διακρίνονται σαφώς από τους μετανάστες. Αποτελεί κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Δικαιούνται ασύλου διότι διώκονται για τις ιδέες, τις απόψεις και τη δράση τους.
Είναι οι σύγχρονοι ικέτες.
Αν έχετε αντιρρήσεις χωρίς να έχτε παρακολουθήσει παράσταση των Ικέτιδων στην Επίδαυρο (έναν Αριστοφάνη έστω;), είναι βέβαιο πως βρεθήκαμε αντιμέτωποι προχτές στον Άγιο Παντελεήμονα.
Είναι προφανές πως θα χρειάζονταν τόμοι για να καλυφθούν τα παραπάνω.
Όμως ούτε αυτοί θα ήταν αρκετοί ενόσω οι άνθρωποι αρνούνταν να σκεφτούν.
Άλλωστε έχουν χιλιοειπωθεί όλα αυτά από την αρχαιότητα και τον Διαφωτισμό ως τις μέρες μας.
Δυστυχώς κάποιοι φοβούνται πως αν πάρει έστω και μια στροφή ο εγκέφαλός τους, κινδυνεύει να καεί...
Ξεκίνησα να διαβάζω τους σχολιασμούς αυτής της είδησης με την -φρούδα- ελπίδα πως η χθεσινή τοποθέτηση του σ. Αλαβάνου, θα πυροδοτούσε μια ουσιαστική συζήτηση.
Δυστυχώς η πλειονότητα των αναρτήσεων είναι χαμηλότατου επιπέδου ύβρεων και απαξιωτικών χαρακτηρισμών.
Ο Αλαβάνος τοποθετήθηκε πολιτικά και ιδεολογικά εχτές το βράδυ. Είναι δικαίωμα του καθενός να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.
Με τον ίδιο όμως τρόπο : πολιτικά και ιδεολογικά.
Με θλίβει και με απογοητεύει το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη και σήμερα άνθρωποι που νοιάζονται την υπόθεση της Αριστεράς, την υπόθεση της ίδιας της ανθρωπότητας, έτοιμοι να κατασπαράξουν συντρόφους τους και να προσκυνήσουν ηγέτες.
Αν τα ονόματα Πλουμπίδης, Βελουχιώτης, Μπελογιάννης, Ζαχαριαδής δεν σας λένε τίποτα.
Αν τα ονόματα Πλεχάνοφ, Ζηνόβιεφ, Τρότσκυ, Στάλιν δεν σας λένε επίσης τίποτα.
Αν ούτε τα ονόματα Λούξεμπουργκ, Λίμπκνεχτ, Γκεβάρα σας λένε κάτι,
πηγαίνετε στο καλό...
Έτσι κι αλλιώς σύντομα θα έχετε ακολουθήσει τους προπορευόμενους στην αντίπερα όχθη.
ΥΓ1. Προσωπικά (έχοντας ακούσει το σύνολο της τοποθέτησης όντας παρών στην εκδήλωση) δεν αποκόμισα πως «η μοναδική ιδιότητα που θέλει να έχει από δω και πέρα» ο Αλαβάνος είναι αυτή του μέλους του ΣΥΡΙΖΑ. Περιμένω τη συνδιάσκεψη.
ΥΓ2. Άλλα ήθελα να γράψω κι άλλα αναγκάστηκα τελικά.
@quixote
Συμπάθα με μα δεν σε κατάλαβα.
Όντως η καταγραφή είδησης που παραθέτεις είναι σχεδόν άρτια από δημοσιογραφικής άποψης (αν εξαιρέσεις βέβαια το γεγονός πως δεν απαντάει στα στοιχειώδη ερωτήματα «ποιος», «πού», «πότε» κτλ).
Τα όσα αποδίδει στον υπουργό ουδέποτε διαψεύστηκαν ενώ η άποψη των συνομιλητών του παρουσιάζεται πληρέστατα και με γραπτό και με προφορικό λόγο.
Αν είχες σκοπό με το σχόλιό σου να υποδείξεις ατόπημα του TVXS μάλλον ατύχησες.
Αν πάλι ήθελες να επικυρώσεις τα όσα έγραψα δεν καταλαβαίνω γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο link και όχι κάποιο άλλο.
Αν θες εξήγησέ μου.
Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώσω πως ένας επαγγελματίας των ΜΜΕ (ο κ. Κούλογλου) είναι πολύ πιο «μπροστά» από τους χρήστες του μέσου.
Όσα ελαφρυντικά κι αν επικαλεστεί κανείς, παραμένει αδιανόητο να είναι αδύνατος ο διαχωρισμός στη σκέψη μας τής καταγραφής μιας είδησης και του σχολιασμού της.
Ο κ. Κούλογλου (με τον οποίο κατ’ επανάληψη έχω διαφωνήσει) σχολιάζει καταθέτοντας την δική του άποψη. Και το τονίζει σε κάθε του κείμενο. Όλα έχουν την ένδειξη «σχόλιο».
Για την καταγραφή μιας είδησης υπάρχει η απαίτηση να είναι αντικειμενική, πλήρης, αμερόληπτη, ει δυνατόν να απουσιάζουν εντελώς τα επίθετα. Και βάση αυτών κρίνεται ο συντάκτης της.
Του οποίου καθήκον είναι να ελέγχει κάθε φορά την ορθότητα των πληροφοριών του διασταυρώνοντάς τες.
Ένα μέσο λοιπόν κρίνεται ως αξιόπιστο όταν οι πληροφορίες που παρέχει είναι ακριβείς και επιπλέον όταν δεν αποκρύπτει άλλες που δεν συνάδουν με το πολιτικό του στίγμα.
Από αυτήν την άποψη το TVXS είναι σίγουρα σε καλό δρόμο. Προσωπικά θα μπορούσα να καταθέσω ποικίλες παρατηρήσεις, αλλά δε νομίζω πως είναι της παρούσης (Όφειλα ίσως να το έχω κάνει όταν -προ μηνών- το ίδιο το μέσο μας προέτρεψε).
Αντίθετα ο σχολιασμός εμπεριέχει το υποκειμενικό στοιχείο, αφού προτίθεται όχι να καταγράψει αλλά να ερμηνεύσει το γεγονός.
Οφείλει βέβαια να στηρίζεται σε επιχειρήματα συνδεδεμένα με την πραγματικότητα.
Ως εκ τούτου ο συντάκτης ενός σχολίου κρίνεται πλέον για την ποιότητα των επιχειρημάτων του, για την αλήθεια που εμπεριέχουν και για το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει.
Σε κάθε περίπτωση η διαφωνία που διατυπώνεται σχετικά με ένα σχόλιο, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί τους ίδιους κανόνες.
Η καταφυγή σε χαρακτηρισμούς και ύβρεις εκτός του ότι φανερώνει πνευματική ένδεια, τελικά ακυρώνει κάθε ψήγμα δίκαιου που ενδέχεται να υποβόσκει στη διαφωνία αυτή.
Εν κατακλείδι και με λόγια απλά, ο κ. Κούλογλου έχει το ίδιο δικαίωμα με τον καθένα μας να διατυπώνει τις απόψεις του. Είτε μας είναι αρεστές είτε όχι. Αν μη τι άλλο είναι επί της ουσίας ο μόνος που μας δέχεται σαν ισότιμους συνομιλητές.
Όποιος διαφωνεί με τον Κούλογλου, μ’ έμένα ή τον οποιονδήποτε ας το πράττει με επιχειρήματα και ουχί κραυγάζοντας ή απειλώντας.
ΥΓ. Ως γνωστόν τοποθετούμαι στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν ζητώ από το TVXS να μου παρουσιάζει τις ειδήσεις που μου «ταιριάζουν» ή με τον τρόπο που μου «ταιριάζει».
Η απαίτησή μου είναι για ολοκληρωμένη ενημέρωση που τα υπόλοιπα μέσα δεν μου παρέχουν.
ΥΓ2. Είναι πλέον προφανές πως κάποιοι ανάμεσά μας απλά βαυκαλίζονται με την εκ συστήματος αντιπαράθεσή τους με έναν «αναγνωρίσιμο».
ΥΓ3. Κατά τα λοιπά μια «πράσινη» στο σχόλιο του SteliosKouloglou
«Κακή» μπορεί να χαρακτηρίσει την (δεύτερη) αρχή του Χρυσοχοΐδη μόνο όποιος έτρεφε αυταπάτες για τον ρόλο που κλήθηκε να παίξει. Διαφορετικά θα την θεωρούσε αναμενόμενη.
Ο ρόλος της αστυνομίας.
Σε οποιαδήποτε ταξική κοινωνία είναι απαραίτητη η ύπαρξη κατασταλτικών μηχανισμών, επιφορτισμένων με την προάσπιση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Είναι το μακρύ της χέρι.
Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία αν ο πολιτικός τους προϊστάμενος είναι ακροδεξιός, σοσιαλδημοκράτης ή κομμουνιστής. Όχι γιατί δεν υπάρχουν αποχρώσεις στη διαχείριση ή νοηματοδότηση της περιώνυμης «έννομης τάξης», αλλά γιατί η ουσία της ύπαρξής τους είναι πάντα «η προάσπιση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης».
Ως εκ τούτου είναι αδιάφορο αν ο Χρυσοχοΐδης αντικαταστάθηκε από τον Μαρκογιαννάκη κι αυτός ξανά από τον Χρυσοχοΐδη.
Η αστική τάξη ξέρει ότι θα αμφισβητηθεί έντονα η κυριαρχία της (διότι τα έχει κάνει μπάχαλο) και γι’ αυτό προετοιμάζει διεθνώς την άμυνά της με όλα τα μέσα. Μεταξύ αυτών πρωταρχικό ρόλο έχει μια αρχέγονη μέθοδος : η επίσημη, η κρατική βία – η δικιά τους βία.
Αυτό που βοήθησε να υλοποιήσουν ένα παλιό σχέδιο (το πογκρόμ στα Εξάρχεια) αυτές τις μέρες και όχι νωρίτερα (επί ημερών ΝΔ) είναι το πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί από την προπαγάνδα των ΜΜΕ και της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά κυρίως από την πρόσφατη συντριπτική εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα εκμεταλλεύτηκε η ηγεσία του Υπουργείου Προ.Πο. και ουδόλως εκνευρίστηκε.
Αν μη τι άλλο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως στο συγκεκριμένο ζήτημα η νέα κυβέρνηση είχε σχέδιο.
Τόσο προφανές μάλιστα που σε βάζει σε υποψίες.
Η αφορμή.
Η αστική δημοκρατία λειτουργεί με την νομιμοποίηση που της παρέχει η σιωπηλή αποδοχή της κοινωνίας. Γι’ αυτό φροντίζει να την εξασφαλίζει προκαταβολικά πριν από κάθε της επίθεση. Έτσι πρώτα επιχειρεί να πείσει τους νοικοκυραίους -εμάς δηλαδή- πως φταίνε οι διεθνείς συγκυρίες, τα εργασιακά «προνόμια», οι φοιτητές, το άσυλο, το άβατο κι οτιδήποτε άλλο και στη συνέχεια εφαρμόζει τα σχέδιά της. Επιδεικνύει μάλιστα αξιοσημείωτη υπομονή, όποτε το κρίνει απαραίτητο. Έτσι βάζει το ΠΑΣΟΚ να ψηφίζει νόμους που θα καλέσει αργότερα τη ΝΔ για να εφαρμόσει (ελαστικές σχέσεις εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις κτλ).
Σε κάθε περίπτωση προτιμάει να υπάρχει μια άμεση σύνδεση της ενέργειάς της με την προβαλλόμενη ως αιτία. Με άλλα λόγια αποζητάει μια αφορμή, ώστε και ο πιο δύσπιστος οπαδός της να συνομολογήσει για την αναγκαιότητα των μέτρων που λαμβάνονται.
Το ερώτημα είναι αν έχει κάποιον λόγο (ηθικό, πολιτικό ή άλλο) να περιμένει την αφορμή να εκδηλωθεί από μόνη της ή ενδεχομένως φροντίζει η ίδια για τη δημιουργία της.
Ασφαλώς το ένα δεν αναιρεί απαραίτητα το άλλο.
Για παράδειγμα είναι δεδομένο πως υπάρχουν άνθρωποι διατεθειμένοι να εκτονωθούν σπάζοντας τις τζαμαρίες του Σπυρίδωνα-Άδωνι ή της Εθνικής, αλλά αυτό δεν αποκλείει ένα μικρό σπρωξιματάκι από τη μεριά της εξουσίας.
Πέρα από τις εικόνες κουκουλοφόρων να συναγελάζονται με αξιωματικούς της ΕΛΑΣ τον Δεκέμβρη, που ασφαλώς ανακαλούμε όλοι, μπορώ να βεβαιώσω πως είχαμε καιρό να δούμε ΜΑΤ-free το πεζοδρόμιο έξω από τον Πατάκη στην Ακαδημίας. Προχτές ήταν...
Θεωρίες συνωμοσίας; Ας κρίνει ο καθένας.
Γιατί τα Εξάρχεια;
Όσοι ζήσαμε την «Επιχείρηση Αρετή» στα Εξάρχεια τη δεκαετία του ’80 (Αλλαγή δεν γίνεται χωρίς τον Αρκουδέα / αυτός δεν είναι άνθρωπος αυτός είναι ιδέα) αντιλαμβανόμαστε σίγουρα τον λόγο.
Ακόμη περισσότερο οι τυχόν εκπρόσωποι της γενιάς της αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής.
Διότι η συγκεκριμένη συνοικία έχει μακρά ιστορία ελευθεροφροσύνης.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πραγματικά πιστεύουν πως ο στόχος της καταστολής είναι να προστατευθούν οι τζαμαρίες και τα πολυτελή αυτοκίνητα. Πως αυτό που ενοχλεί την εξουσία είναι οι εικόνες των μολότοφ ή των σπασμένων βιτρινών.
Μια πιο προσεχτική ματιά στον Δεκέμβρη αρκεί να αποδείξει το αντίθετο. Οι εικόνες που προβλήθηκαν και η προπαγάνδα που επακολούθησε δεν ήταν γύρω από τις χιλιάδες ανθρώπους που κατέκλυσαν τους δρόμους όλων των πόλεων. Ούτε από τις καταλήψεις σε ΕΡΤ, ΓΣΕΕ, Λυρική, ΕΣΗΕΑ. Ήταν εκείνες που αφύπνιζαν τα συντηρητικότερα αντανακλαστικά της κοινωνίας : των κατεστραμμένων περιουσιών.
Κάποιοι πιστεύουν πως καταστρέφοντας θα ριζοσπαστικοποιήσουν τις «μάζες». Ουδέποτε όμως και πουθενά λειτούργησε αυτή η πρακτική.
Το αντίθετο. Κι αν δεν το καταλαβαίνουν οι ίδιοι, το καταλαβαίνει και το εκμεταλλεύεται η εξουσία.
Η οποία φοβάται μόνο ό,τι αμφισβητεί την ουσία της, δηλαδή τον κυρίαρχο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
Κάψτε και σπάστε όσο θέλετε. Τον συμβολισμό θα τον γυρίσουν εναντίον σας. Με εξαιρετική, μάλιστα, ευκολία.
Αν όμως διανοηθείτε να αναζητήσετε τρόπους ανατροπής της αστικής τάξης πραγμάτων, τότε είστε πραγματικός εχθρός.
Αν φοβούνται ότι από εσάς μπορεί να ξεπηδήσει μια ανατρεπτική πρόταση (πχ ανεξάρτητα συνδικάτα, ταξική συνείδηση, αμφισβήτηση του κεφαλαίου) θα σας πολεμήσουν. Μέσα στο ίδιο σας το σπίτι, το οποίο δε έχει, όπως ήδη είπαμε, έναν επιπλέον συμβολισμό λόγω της ιστορίας του.
Επαναστατική βία Vs μπαχαλάκηδων.
Η βία είναι εξ ορισμού εχθρός για κάθε αριστερό, αντιεξουσιαστή ή αναρχικό. Δεν υπάρχει κανείς που να ονειρεύεται μια αταξική κοινωνία που θα επιβάλλεται δια της βίας.
Στις υπάρχουσες συνθήκες όμως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μονοπωλιακή άσκηση βίας από το καθεστώς.
Κι αυτό πρέπει να αμφισβητηθεί τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά.
Αυτή η γενικά ορθή σκέψη οδηγεί εύκολα σε στρεβλώσεις.
Διότι η πρακτική αμφισβήτηση ερμηνεύεται συχνά ως σύγκρουση για τη σύγκρουση χωρίς καμιά διακύβευση από τη μεριά της εξουσίας.
Αυτή είναι άλλωστε η τεράστια διαφορά ανάμεσα στους μπαχαλάκηδες και την επαναστατική βία.
Οι μεν βαράνε στα τυφλά από ανικανότητα να σκεφτούν και να διεκδικήσουν οτιδήποτε. Η επαναστατική βία ασκείται για να πετύχει κάτι συγκεκριμένο.
Μπορούμε να χτυπιόμαστε για αιώνες με τους μπάτσους έξω από τη βουλή κι αυτοί πάντα να «κερδίζουν». Γιατί απλούστατα δεν θέλουμε να μπούμε μέσα. Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μπλε στο προαύλιό της κανείς δεν θα κίναγε κατά ‘κει. Γιατί δεν ξέρουμε τι να κάνουμε αν καταφέρουμε να μπούμε μέσα.
Επειδή λοιπόν δεν έχουμε βρει κανέναν ουσιαστικό τρόπο για να απαντήσουμε στην κρατική βία, είτε καταφεύγουμε στο μπάχαλο είτε του δείχνουμε την ανοχή μας. Αυτό δε ισχύει για σημαντικό τμήμα της εκτός φοβικού ΚΚΕ Αριστεράς.
Με δυο λόγια. Η εξουσία (αστική τάξη), το κράτος (οι δομές της εξουσίας), η κυβέρνηση (οι υπάλληλοι ή οι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης) και ο κατασταλτικός μηχανισμός (οι γλύφτες της εξουσίας) θα κάνουν πάντα τη δουλειά τους, που δεν είναι άλλη από τη διαφύλαξη των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Εμείς μπορούμε να απαντάμε με τρακατρούκες και ηρωικές αυτοχειρίες ή με αγώνα για δημιουργία δομών και συνθηκών αναγκαίων για την ανατροπή του συστήματος.
ΥΓ Δεν φαντάζομαι να φτάσει κανείς ως το υστερόγραφο, όμως θα δώσω
δυο παραδείγματα αγώνων που θεωρώ ότι πρέπει να γενικευθούν.
Το πρώτο (από τον σκεπτόμενο «χώρο») είναι η δημιουργία ταξικών σωματείων στους υπαλλήλους βιβλίου - χάρτου, στους ντελιβεράδες και -απ’ ότι ακούω- στην Wind.
Το άλλο (από τη «δικιά μου» Αριστερά) είναι η διεκδίκηση από το κεφάλαιο των δημόσιων χώρων.
Όσο «λίγα» κι αν κριθούν από ορισμένους, αποτελούν σίγουρα ένα σημαντικό και πρωτίστως πραγματικό (υλικό) πρόπλασμα.