Πολλές φορές οι Δυτικοί υποκύπτουμε στη γοητεία της έπαρσης των διανοουμένων ακριβώς επειδή έχουμε γαλουχηθεί με τις αξίες του Διαφωτισμού. Ο ανθρωποκεντρισμός-ατομικισμός της Δύσης σε αντίθεση με τη συλλογικότητα που επιδεικνύουν σε μεγάλο βαθμό ισλαμικές κοινωνίες, η λατρεία του ατόμου, ανάγει τα δικαιώματα του ανθρώπου - στη συγκεκριμένη περίπτωση των γυναικών - σε απόλυτες και αναντίρρητες αξίες.Απαιτείται λοιπόν κοινωνικός διάλογος για το εάν θα υιοθετήσουμε τόσο σε συλλογικό-κοινωνικό όσο και διπλωματικό επίπεδο την αρχή της αμοιβαιότητας. Αυτό το λέω διότι εξ ιδίας πείρας και όχι μόνο θεωρώ αμφίβολο ν' αφήσουν μία δυτική γυναίκα εκτός των οριοθετημένων περιοχών (πρεσβείες και ορισμένα κέντρα), ας πούμε στο "φωτισμένο" και προηγμένο Αμπου Ντάμπι να περιφέρεται χωρίς μπούρκα. Αισθάνομαι όμως πως η πολιτογράφηση σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα και ειδικά τη Γαλλία δεν πρέπει να γίνεται χάριν της πολιτογράφησης.Ισα και πλήρη δικαιώματα για όλους τους μετανάστες εργαζόμενους - μουσουλμάνους και άλλους - εδώ και τώρα! Το ζήτημα όμως της υπηκοότητας έχει να κάνει με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, δηλαδή τη διοίκηση της χώρας. Σίγουρα συμφωνούμε πως οι αρχές που πρεσβεύουν οι φανατικοί μουσουλμάνοι είναι αντίθετες προς το κοινό αίσθημα και δημιουργούν τουλάχιστον αλλεργικές αντιδράσεις στην πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Επίσης ορισμένες απο αυτές, όπως η στέρηση της παιδείας στις γυναίκες, ή ακραίες μορφές σωματικής τιμωρίας, θα ήταν αδύνατο να εφαρμοστούν εφόσον αντίκεινται στο προϊόν της ιστορικής εξέλιξης της κοινωνίας.
Γίνεται όλο και περισσότερο σαφές πως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποφασίσει μέσω τον όποιων συλλογικών οργάνων του εάν η πολυφωνία που "εγγυάται" το Σύνταγμα και το δικαίωμα των Βουλευτών στην άποψη (κατά Θ. Λεβέντη)υπάγεται στα συμφέροντα του Αριστερού κινηματος με αποτέλεσμα να πλήττεται η παρουσία της Αριστεράς στο αστικό Κοινοβούλιο. Στο ΚΚΕ αντίθετα ουδέποτε παρατηρήθηκαν και ούτε πρόκειται να παρατηρηθούν διασπαστικά φαινόμενα τύπου Κουβέλη για τον απλό λόγο πως ο Αγώνας υπερέχει μικροπολιτικών συμφερόντων και ο διάλογος γίνεται οργανωμένα στο εσωτερικό του Κόμματος με αποτέλεσμα οι ζυμώσεις να μη δίνουν λαβή στην αστική τάξη και τα κόμματτα που την υπηρετούν για επιθέσεις στο Κίνημα. Ο Κουβέλης πλήττει πάνω απ' όλα την πρόοδο του Κινήματος και ως εκ τούτου είναι καιρός το κόμμα του να λάβει πειθαρχικά μέτρα.
Εχοντας ζήσει στο Παρίσι αρκετά χρόνια, θα ήθελα να παρατηρήσω κατ' αρχάς πως στο εξωτερικό το θέμα της μπούρκας - όχι όμως των υπολοίπων θρησκευτικών συμβόλων όπως το τουρμπάνι ή ο Εσταυρωμένος - συζητείται κατά κόρον εκτός πλαισίου. Τα νομοθετήματα που αφορούν στην προβολή σε δημόσια κτήρια, υπηρεσίες, σωφρονιστικά καταστήματα κ.α. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ουδεμία σχέση έχουν με την απόδοση ή στέρηση υπηκοότητας. Είναι αναφέρετο δικαίωμα της Γαλλικής Δημοκρατίας, για να μην πούμε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του Προέδρου αυτής να σέβεται τα ΠΔ και τις λοιπές διατάξεις που ορίζουν τη διαδικασία και τα κριτήρια βάσει των οποίων παραχωρείται η υπηκοότητα. Ένα εξ αυτών - και κατά την ταπεινή μου άποψη το κυριότερο - είναι ο σεβασμός του πολίτη στις αρχές της Γαλλικής Δημοκρατίας, ήτοι οι γνωστές Liberté, égalité, fraternité όπως και η ανεξιθρησκεία, καθώς και ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας. Συμπερασματικά, οι όροι που θέτουν οι κκ. Bertrand και Guéant είναι απόλυτα συμβατοί με το πνεύμα της κείμενης νομοθεσίας και - ας μου επιτραπεί η υπόθεση - εκπροσωπούν επάξια τις προθέσεις των νομοθετών. Τέλος, όσον αφορά στο εισαγωγικό μου σχόλιο, θα ήθελα να προσθέσω πως οι αναφορές στα ισλαμικά ήθη και έθιμα γίνονται επιλεκτικά και οι μουσουλμάνοι(ες) αποτελούν στόχο για όσους ενδιαφέρονται έμμεσα ή άμεσα να διατηρούν εντάσεις μεταξύ των κοινοτήτων. Βεβαίως δεν υποστηρίζω πως ένα προοδευτικό φύλλο όπως η Λιμπέ ή ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου έχει τέτοιες προθέσεις. Όμως είμαι σίγουρος πως οι πατέρες της Assemblée γνωρίζουν ότι αποτελούν το τελευταίο προπύργιο για την υπεράσπιση της όποιας κληρονομιάς του Διαφωτισμού απέναντι στη διπλή επίθεση που δέχεται από τους τιμητές της "πολιτικής ορθότητας" εκείθεν του Ατλαντικού και τη βαρβαρότητα της λίθινης εποχής εκείθεν του Σουέζ.
Όπως λέει η Ηλέκτρα η συζήτηση είναι όντως κουραστική. Όμως οι δικές μου παρατηρήσεις παρακάτω αφορούν στο ναζιστικό σύμβολο και μάλιστα στόχος μου ήταν να προβάλλω κάποιας μορφής αντίσταση στην 'απενεχοποίηση' της σβάστικας λέγοντας πως ακόμη και όσοι ανήκουν σε πολιτισμούς που τη χρησιμοποιούν αλλιώς έχουν πειστεί για την άρρηκτη σύνδεσή της με τη μεγαλύτερη πληγή της σύγχρονης ιστορίας. Αν μη τι άλλο τα μορίφ με σβάστικες σε διάφορα κτήρια λατρευτικής χρήσης είναι και οι μοναδικές περιπτώσεις όπου η σβάστικα ΔΕΝ εμφανίζεται σε σχέση με τους Ναζί.
Κατ'αρχάς όσον αφορά στην 'ηλικία' των εικονιζόμενων στολιδιών, είναι προφανές από τη γραμματοσειρά στο κιβώτιο που βρίσκεται στο φόντο, καθώς και από τη τεχνοτροπία πως πρόκειται για στολίδια της δεκαετίας '30-'40. Δεύτερον - και σημαντικότερο επιχείρημα - στη Γερμανία βρίσκονται εκτός νόμου τα εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα. Μάλιστα πρόσφατα στο TVXS δημοσιεύτηκε άρθρο περί εθνικοσοσιαλιστικής σημαίας. Τώρα όσον αφορά στη χρήση του συμβόλου, δεν μπορώ να παρέμβω στη συζήτηση επό της βαθειάς ιστορίας του, όμως για το ναζιστικό κόμμα υπήρξε, όπως και τα fasci του Μουσολίνι, σημείο κοινής αναφοράς με το παρελθόν έως και τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Παρατηρήστε όμως πως ενώ στη ναζιστική Γερμανία εμφανίζεται κατά κόρον σε συνδυασμό με τα άλλα δύο χρώματα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (1871-1918), άλλοι πολιτισμοί χρησιμοποιούν τον αγκυλωτό σταυρό ως θρησκευτικό-μυστικιστικό σύμβολο παρά μάλλον ως πολιτικό-εθνικό. Η αλήθεια πάντως είναι πως η 'αλλεργία' για τη σβάστικα έχει επεκταθεί και στις ινδουϊστικές κοινωνίες, ενώ η θρησκευτική της χρήση δεν περιλαμβάνει 'φυλαχτά' και κατά συνέπεια δεν περιμένουμε να την 'φοράνε' πιστοί όπως οι χριστιανοί 'φορούν' σταυρούς.
Στη διπλωματία, η σιωπή - η αποχή - είναι τόσο ηχηρή όσο σαράντα κανονιές. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τη στάση που τήρησε η ομάδα του κου. Μητσιάλη και δε χρειάζεται να αναλωνόμαστε στα γνωστά και αληθή περί αμερικανικού προτεκτοράτου, ειδικά όταν τύποις την εξωτερική πολιτική την επιβλέπει ο ίδιος ο πρωθυπουργός (τι νιαουρίζει στα κεραμίδια;). Παραπέμπω τους φίλους σχολιαστές στο εκτενές κείμενο της έκθεσης (http://www2.ohchr.org/english/bodies/hrcouncil/specialsession/9/docs/UNF...) όπου αναφέρονται αναλυτικά τα πορίσματα της ερευνητικής ομάδας του ΟΗΕ στη Λωρίδα της Γάζας. Σε σχετικά άρθρα του διεθνούς τύπου θα παρατηρήσετε πως το Ισραήλ αρ-νεί-ται τα πορισμάτα αυτά και κατά συνέπεια τα συμπεράσματα της έκθεσης. Τώρα, τολμώ να υποθέσω πως η ευρωσιωπή επί του θέματος έχει περισσότερο να κάνει με την ευθυγράμμιση της εξωτερικής πολιτικής των χωρών-μελών (πίεση για την εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας) παρά με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δεδομένου πως α) ήταν βέβαιο πως θα υπερψηφιζόταν η έκθεση και β) αρμοδιότητα για εγκλήματα πολέμου έχει το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γενεύη και κατ' επέκταση το Δικαστήριο (αν και δε νομίζω πως θα παραπεμφθούν εκεί Ισραηλινοί). Πρόκειται λοιπόν για ένα fait accompli το οποίο δίνει την ευκαιρία στους ευρωενωσίτες να δηλώσουν πόσο 'τέλεια ευθυγραμμισμένη' είναι η εξωτερική τους πολιτική για να μας πείσουν να δεχτούμε έναν ΥΠΕΞ ΕΕ. Εκεί βρίσκεται και ο πραγματικός κίνδυνος για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, όση της έχει απομείνει δηλαδή.
Καταρχάς θα ήθελα να παρατηρήσω πως το άρθρο είναι κακομεταφρασμένο. Βλέπω όμως πως αρκετά σχόλια αναφέρονται συγκεκριμένα στη Ρωσία και την ΕΣΣΔ. Σεβαστή η εμπειρία όσων φίλων την κατέθεσαν, όμως παραβλέπουμε σειρά παραγόντων - πέραν των κοινωνικών - που οδηγούν στον αλκοολισμό. Παλεύω ο ίδιος με το πρόβλημα αυτό. Στις κοινωνίες του Βορρά η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ δεν οφείλεται αποκλειστικά στις 'μίζερες' συνθήκες ζωής: υπενθυμίζω το πρόβλημα με το παράνομο ξυλόπνευμα που παράγεται μέχρι σήμερα σε (ομολογουμένως όλο και λιγότερες περιοχές) της Φινλανδίας αλλά και της Σουηδίας. Εντονότατο πρόβλημα αλκοολισμού (δήθεν 'άρρηκτα συνδεδεμένου με την κουλτούρα') παρουσιάζει και η Ιρλανδία, ενώ σε Μ. Βρετανία και Ελλάδα αυξάνονται συνεχώς η κατανάλωση μεταξύ νέων. Το αλκόολ δεν κάνει διακρίσεις ταξικές, δε 'βλέπει' σύνορα, δεν 'παίρνει' από απαγορεύσεις. Η έκθεση Λάνσετ το τοποθετεί ανάμεσα στα ναρκωτικά τάξης Α'. Με όλα τούτα θέλω να πω πως μοναδική λύση στο πρόβλημα του αλκοολισμού είναι η σωστή ενημέρωση σε συνδυασμό με γενικευμένη προσπάθεια εκτοπισμού του από τις ανατριχιαστικά επιτυχείς εικόνες του lifestyle. Όταν σε σειρές, ταινίες, billboards, περίπτερα και παράθυρα (τηλ.) το αλκοόλ φιγουράρει πρώτο, όταν τα νέα παιδιά δέχονται τόσες πιέσεις να το καταναλώσουν από τα ίδια τους τα κατασκευασμένα πρότυπα-φωτοτυπίες, πώς είναι δυνατόν να επιμένει κανείς πως το φαινόμενο περιορίζεται στο βαθμό που συνδέεται με τη μία ή την άλλη κουλτούρα; Συγκεκριμένα στη Ρωσία, ο κος. Μεντβιέντεφ είναι παντελώς αδύναμος να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση. Τα 'αντακλαστικά' του ρώσου προέδρου τον οδηγούν να απαγορεύσει και να καταπιέσει - αυτό που χρειάζεται είναι να πείσει. Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα Γιατί τα τελευταία 20 χρόνια κανείς δεν προσπαθεί απλά να πείσει το Ρώσο πολίτη;
Πατίνι, μάλλον ρόλερ μπλέιντς, έχουν καβαλήσει στη Μεγ. Βρετανία, στη Γαλλία και αλλού. Σημειώνω πως το ζήτημά μας εδώ δεν είναι το μέσο με το οποίο ή πάνω στο οποίο περιπολούν οι αστυνομικοί αλλά το εάν είναι οπλισμένοι ή όχι. Πιστεύω πως τα ήθη και η λειτουργία της Αστυνομία Πόλεων - όχι των δυνάμεων καταστολής - έχουν εξελιχθεί παράληλλα ή σε συνάρτηση με τα κοινωνικά ήθη. Στην Ελλάδα δεν είμαστε ΗΠΑ, η οπλοφορία των πολιτών ελέγχεται, οι πολίτες των μεγαλουπόλεων της ηπειρωτικής χώρας ΔΕΝ έχουν 'κουλτούρα όπλων' και κατά συνέπεια η ΕΛ.ΑΣ. το μόνο που κάνει βάζοντας οπλισμένα όργανα να περιπολούν είναι να προκαλεί το κοινό αίσθημα. Ταυτόχρονα, αφαιρώντας επιπλέον οπλισμό από τα ΑΤ θα επιτύχει να τα 'αποστοχοποιήσει' (ας μου επιτραπεί ο όρος).
Κάθε φορά που ανεβαίνει δημοσίευση σχετικά με τη θέση, τη λειτουργία, ή τις ελλείψεις της ΕΛ.ΑΣ. σπεύδουμε να καταταχθούμε αναφανδόν στο στρατόπεδο των κριτικών της αναφέροντας παραδείγματα από χώρες του εξωτερικου. Έτυχε να ζήσω χρόνια έξω, οπότε θα ήθελα να αναρτήσω ένα μικρό 'ρεπορτάζ' για τις συνθήκες υπό τις οποίες δρουν και τις προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν αστυνομικές αρχές σε ένα δείγμα χωρών που πιστεύω θα βρείτε αντιπροσωπευτικό.
1) Η.Β. Πριν την κυβέρνηση Μπλαιρ η Μετ - Αστυνομία Πόλεων με αυξημένες αρμοδιότητες και εκπαίδευση κατά πολύ ανώτερη εκείνης των απλών Μπόμπις της επαρχίας - διεξήγαγε περιπολίες στις οποίες συμμετείχαν λίγα όργανα και οπωσδήποτε τουλάχιστον μία γυναίκα καθώς και ένας/μία αστυνομικός με πολιτισμικές ρίζες που πλησίαζαν εκείνες της πλειοψηφίας των κατοίκων όπου γίνεται η περιπολία. Η περιπολίες αυτές πριν την 11η Σεπτεμβρίου ήταν όντως άοπλες, με εξαίρεση εκείνες που είχαν σκοπό την επιτήρηση κρατικών κτηρίων και γνωστών μνημείων/πολυσύχναστων περιοχών. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου καταργήθηκε σχεδόν η 'διακριτική' περιπολία και αυξήθηκε η παρουσία ειδικά εκπαιδευμένων ειδικών αστυνομικών δυνάμεων συνοδευόμενων από Κ-9, κυριώς στα μέσα μεταφοράς και τους σταθμούς. Τα τμήματα παραμένουν ανοιχτά στο κοινό όμως απέκτησαν ειδικά προφυλαγμένες προσβάσεις όπως αυτές που βλέπουμε σήμερα στις τράπεζες, δηλ. διπλές πόρτες, αλεξίσφαιρα κουφώματα κ.λ.π. Σήμερα το 75% περίπου των περιπολιών στις μετροπόλεις διεξάγεται από ένοπλους αστυνομικούς με ειδικό εξοπλισμό (αντίστοιχο των δικών μας ΜΑΤ), ενώ σε σημεία 'ευαίσθητα' όπως μεγάλοι σιδ/κοί σταθμοί μονιμώς 'σταθευμένα' στελέχη της Γιαρντ έχουν αναλάβει την διεύθυνση και ανάλυση των στοιχείων που συλλέγονται βάσει ηλεκτρονικής παρακολούθησης - ένα 'κέντρο επιχειρήσεων' αν θέλετε σε Πάντινγκτον, Βικτώρια, Μπλάκφραϊρς, Κινγκς Κρος κ.ο.κ
2) Γαλλία. Εδώ πάλι παρατειρείται τεράστια διαφορά μεταξύτ της ΑΠ και της επαρχιακής αστυνομίας. Όσοι δε αστυνομικοί έχουν αναλάβει τη φύλαξη κρατικών κτηρίων, όπως η Γερουσία και η Βουλή, ουδεμία σχέση έχουν - οργανική ή στρατηγική - με τις ομάδες 'ταχείας επέμβασης' (Άμεσος Δράση) ή 'ελέγχου πλήθους' (καταστολή-ΜΑΤ). Οι τελευταίες υπάγονται στο Υπουργείο Στρατιωτικών και φέρουν βαρύτατο εξοπλισμό που βρίσκεται σε κοινή θέα. Τα αστυνομικά τμήματα - για λόγους δημοκρατικής παράδοσης -έχουν ελάχιστους 'επισκέπτες' καθώς εκεί δεν πραγματοποιούνται παρά ειδικές 'συναλλαγές'. Κραυγαλέα αντίθεση με την Ελλάδα μας, όπου από το γνήσιο μέχρι τη στρατολογία όλο και κάτι θα χρειαστεί να κάνεις στο ΑΤ της γειτονιάς σου. Ενδεικτικά αναφέρω πως ενώ τα μεγάλα ΑΤ στις μητροπόλεις ονομάζονται 'πρεφεκτούρες', τα φυλάκια των ΜΑΤ και λοιπών οργάνων που περιπολούν ονομάζονται 'καζέρν' δηλ. 'στρατώνες'. Στη Γαλλία λοιπόν, ο αστυνομικός-υπηρέτης του πολίτη ξεχωρίζει ξεκάθαρα από τον αστυνομικό-όργανο καταστολής και έτσι αποφεύγονται τυφλές γενικεύσεις όπως αυτές που τόσο έχουν κοστίσει στην ΕΛ.ΑΣ.
Συνδυάζοντας τα δύο ευρωπαϊκά παραδείγματα, βρίσκω πως το μοντέλο λειτουργίας της ΕΛ.ΑΣ. είναι παρωχυμένο και μονάχα προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει. Εφ'όσον Εκείνοι που λύνουν και δένουν στην ηγεσία γνωρίζουν όλα τούτα και πολύ περισσότερα, είναι απορίας άξιο γιατί κάθε τόσο ανοίγουν το φάκελο των 'πολυδύναμων' ενισχύοντας έτσι τη σύγχυση μεταξύ καταστολής και υπηρεσίας. Είμαι βέβαιος πως πολλοί αστυνομικοί θα προτιμούσαν και οι ίδιοι να περιπολούν δίχως πυροβόλα όπλα και σταδιακά κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του λαού να γίνουν φίλοι, σύμμαχοι και προστάτες του - διότι και οι ίδιοι από το λαό βγαίνουν και στο λαό αναφέρονται. Όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει διότι οι κκ. αντιπρόσωποι της αστικής εξουσίας προτιμούν να χρησιμοποιούν τον αστυνομικό ως άλλοθι για την ύπαρξη τερατωδώς τραμπούκικων καταστολέων - ώστε έπειτα να λένε πως δεν είναι όλοι οι μπάτσοι ίδιοι, υπάρχουν και καλά παιδιά κ.ο.κ.
Τέλος, παραπέμπω τους φίλους αναγνώστες του TVXS σε πρόσφατα δημοσιευμένο άρθρο του οξυδερκή Γ. Πήττα http://www.tvxs.gr/v24208. Το βρίσκω διαφωτιστικό.
Κλείνω με ένα παράδειγμα πρόσφατο που θα μπορούσε να είναι και προσωπική εμπειρία: Μαθητής συμμετέχων στα 'νέα Δεκεμβριανά' (απεχθάνομαι τον όρο, όμως αναγκάζομαι να τον χρησιμοποιώ) σε μεγάλη πόλη της Πελοποννήσου, έχοντας αναρτήσει σε κεντρική πλατεία της πόλης του πανώ με σύνθημα 'καλός μπάτσος είναι μόνο ο νεκρός μπάτσος', αποφοιτώντας έκανε τα χαρτιά του για τη σχολή υπαξιωματικών της αστυνομίας. Τον πήραν και πήγε. O tempora o mores, όπως είχε πει και ο Κικέρων.
Τον τόνο των δηλώσεων της κας Κ. δε δίνει ούτε ο συνήγορος υπεράσπισης ούτε ο σύζυγός της μα η "εφημερίδα" που επέλεξε - τόλμησε! - να δημοσιεύσει το παραλήρημα μιας γυναίκας που της έχει γυρίσει, και δικαίως, την πλάτη η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Αν μη τι άλλο, η δολοφονία του ΑΓ φανέρωσε τις δομικές αδυναμίες του σύγχρονου ελληνικού (παρα)κρατικού μηχανισμού. Ενδεχομένως να ήρθαμε ένα βήμα κοντύτερα στο τέλος της χαρακτηριστικής ατιμωρισίας που απολαμβάνουν οι υπηρέτες του εδώ και 60 χρόνια.
Τα σχόλια του χρήστη
Πολλές φορές οι Δυτικοί υποκύπτουμε στη γοητεία της έπαρσης των διανοουμένων ακριβώς επειδή έχουμε γαλουχηθεί με τις αξίες του Διαφωτισμού. Ο ανθρωποκεντρισμός-ατομικισμός της Δύσης σε αντίθεση με τη συλλογικότητα που επιδεικνύουν σε μεγάλο βαθμό ισλαμικές κοινωνίες, η λατρεία του ατόμου, ανάγει τα δικαιώματα του ανθρώπου - στη συγκεκριμένη περίπτωση των γυναικών - σε απόλυτες και αναντίρρητες αξίες.Απαιτείται λοιπόν κοινωνικός διάλογος για το εάν θα υιοθετήσουμε τόσο σε συλλογικό-κοινωνικό όσο και διπλωματικό επίπεδο την αρχή της αμοιβαιότητας. Αυτό το λέω διότι εξ ιδίας πείρας και όχι μόνο θεωρώ αμφίβολο ν' αφήσουν μία δυτική γυναίκα εκτός των οριοθετημένων περιοχών (πρεσβείες και ορισμένα κέντρα), ας πούμε στο "φωτισμένο" και προηγμένο Αμπου Ντάμπι να περιφέρεται χωρίς μπούρκα. Αισθάνομαι όμως πως η πολιτογράφηση σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα και ειδικά τη Γαλλία δεν πρέπει να γίνεται χάριν της πολιτογράφησης.Ισα και πλήρη δικαιώματα για όλους τους μετανάστες εργαζόμενους - μουσουλμάνους και άλλους - εδώ και τώρα! Το ζήτημα όμως της υπηκοότητας έχει να κάνει με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, δηλαδή τη διοίκηση της χώρας. Σίγουρα συμφωνούμε πως οι αρχές που πρεσβεύουν οι φανατικοί μουσουλμάνοι είναι αντίθετες προς το κοινό αίσθημα και δημιουργούν τουλάχιστον αλλεργικές αντιδράσεις στην πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Επίσης ορισμένες απο αυτές, όπως η στέρηση της παιδείας στις γυναίκες, ή ακραίες μορφές σωματικής τιμωρίας, θα ήταν αδύνατο να εφαρμοστούν εφόσον αντίκεινται στο προϊόν της ιστορικής εξέλιξης της κοινωνίας.
Γίνεται όλο και περισσότερο σαφές πως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποφασίσει μέσω τον όποιων συλλογικών οργάνων του εάν η πολυφωνία που "εγγυάται" το Σύνταγμα και το δικαίωμα των Βουλευτών στην άποψη (κατά Θ. Λεβέντη)υπάγεται στα συμφέροντα του Αριστερού κινηματος με αποτέλεσμα να πλήττεται η παρουσία της Αριστεράς στο αστικό Κοινοβούλιο. Στο ΚΚΕ αντίθετα ουδέποτε παρατηρήθηκαν και ούτε πρόκειται να παρατηρηθούν διασπαστικά φαινόμενα τύπου Κουβέλη για τον απλό λόγο πως ο Αγώνας υπερέχει μικροπολιτικών συμφερόντων και ο διάλογος γίνεται οργανωμένα στο εσωτερικό του Κόμματος με αποτέλεσμα οι ζυμώσεις να μη δίνουν λαβή στην αστική τάξη και τα κόμματτα που την υπηρετούν για επιθέσεις στο Κίνημα. Ο Κουβέλης πλήττει πάνω απ' όλα την πρόοδο του Κινήματος και ως εκ τούτου είναι καιρός το κόμμα του να λάβει πειθαρχικά μέτρα.
Εχοντας ζήσει στο Παρίσι αρκετά χρόνια, θα ήθελα να παρατηρήσω κατ' αρχάς πως στο εξωτερικό το θέμα της μπούρκας - όχι όμως των υπολοίπων θρησκευτικών συμβόλων όπως το τουρμπάνι ή ο Εσταυρωμένος - συζητείται κατά κόρον εκτός πλαισίου. Τα νομοθετήματα που αφορούν στην προβολή σε δημόσια κτήρια, υπηρεσίες, σωφρονιστικά καταστήματα κ.α. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ουδεμία σχέση έχουν με την απόδοση ή στέρηση υπηκοότητας. Είναι αναφέρετο δικαίωμα της Γαλλικής Δημοκρατίας, για να μην πούμε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του Προέδρου αυτής να σέβεται τα ΠΔ και τις λοιπές διατάξεις που ορίζουν τη διαδικασία και τα κριτήρια βάσει των οποίων παραχωρείται η υπηκοότητα. Ένα εξ αυτών - και κατά την ταπεινή μου άποψη το κυριότερο - είναι ο σεβασμός του πολίτη στις αρχές της Γαλλικής Δημοκρατίας, ήτοι οι γνωστές Liberté, égalité, fraternité όπως και η ανεξιθρησκεία, καθώς και ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας. Συμπερασματικά, οι όροι που θέτουν οι κκ. Bertrand και Guéant είναι απόλυτα συμβατοί με το πνεύμα της κείμενης νομοθεσίας και - ας μου επιτραπεί η υπόθεση - εκπροσωπούν επάξια τις προθέσεις των νομοθετών. Τέλος, όσον αφορά στο εισαγωγικό μου σχόλιο, θα ήθελα να προσθέσω πως οι αναφορές στα ισλαμικά ήθη και έθιμα γίνονται επιλεκτικά και οι μουσουλμάνοι(ες) αποτελούν στόχο για όσους ενδιαφέρονται έμμεσα ή άμεσα να διατηρούν εντάσεις μεταξύ των κοινοτήτων. Βεβαίως δεν υποστηρίζω πως ένα προοδευτικό φύλλο όπως η Λιμπέ ή ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου έχει τέτοιες προθέσεις. Όμως είμαι σίγουρος πως οι πατέρες της Assemblée γνωρίζουν ότι αποτελούν το τελευταίο προπύργιο για την υπεράσπιση της όποιας κληρονομιάς του Διαφωτισμού απέναντι στη διπλή επίθεση που δέχεται από τους τιμητές της "πολιτικής ορθότητας" εκείθεν του Ατλαντικού και τη βαρβαρότητα της λίθινης εποχής εκείθεν του Σουέζ.
Όπως λέει η Ηλέκτρα η συζήτηση είναι όντως κουραστική. Όμως οι δικές μου παρατηρήσεις παρακάτω αφορούν στο ναζιστικό σύμβολο και μάλιστα στόχος μου ήταν να προβάλλω κάποιας μορφής αντίσταση στην 'απενεχοποίηση' της σβάστικας λέγοντας πως ακόμη και όσοι ανήκουν σε πολιτισμούς που τη χρησιμοποιούν αλλιώς έχουν πειστεί για την άρρηκτη σύνδεσή της με τη μεγαλύτερη πληγή της σύγχρονης ιστορίας. Αν μη τι άλλο τα μορίφ με σβάστικες σε διάφορα κτήρια λατρευτικής χρήσης είναι και οι μοναδικές περιπτώσεις όπου η σβάστικα ΔΕΝ εμφανίζεται σε σχέση με τους Ναζί.
Κατ'αρχάς όσον αφορά στην 'ηλικία' των εικονιζόμενων στολιδιών, είναι προφανές από τη γραμματοσειρά στο κιβώτιο που βρίσκεται στο φόντο, καθώς και από τη τεχνοτροπία πως πρόκειται για στολίδια της δεκαετίας '30-'40. Δεύτερον - και σημαντικότερο επιχείρημα - στη Γερμανία βρίσκονται εκτός νόμου τα εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα. Μάλιστα πρόσφατα στο TVXS δημοσιεύτηκε άρθρο περί εθνικοσοσιαλιστικής σημαίας. Τώρα όσον αφορά στη χρήση του συμβόλου, δεν μπορώ να παρέμβω στη συζήτηση επό της βαθειάς ιστορίας του, όμως για το ναζιστικό κόμμα υπήρξε, όπως και τα fasci του Μουσολίνι, σημείο κοινής αναφοράς με το παρελθόν έως και τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Παρατηρήστε όμως πως ενώ στη ναζιστική Γερμανία εμφανίζεται κατά κόρον σε συνδυασμό με τα άλλα δύο χρώματα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (1871-1918), άλλοι πολιτισμοί χρησιμοποιούν τον αγκυλωτό σταυρό ως θρησκευτικό-μυστικιστικό σύμβολο παρά μάλλον ως πολιτικό-εθνικό. Η αλήθεια πάντως είναι πως η 'αλλεργία' για τη σβάστικα έχει επεκταθεί και στις ινδουϊστικές κοινωνίες, ενώ η θρησκευτική της χρήση δεν περιλαμβάνει 'φυλαχτά' και κατά συνέπεια δεν περιμένουμε να την 'φοράνε' πιστοί όπως οι χριστιανοί 'φορούν' σταυρούς.
Στη διπλωματία, η σιωπή - η αποχή - είναι τόσο ηχηρή όσο σαράντα κανονιές. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τη στάση που τήρησε η ομάδα του κου. Μητσιάλη και δε χρειάζεται να αναλωνόμαστε στα γνωστά και αληθή περί αμερικανικού προτεκτοράτου, ειδικά όταν τύποις την εξωτερική πολιτική την επιβλέπει ο ίδιος ο πρωθυπουργός (τι νιαουρίζει στα κεραμίδια;). Παραπέμπω τους φίλους σχολιαστές στο εκτενές κείμενο της έκθεσης (http://www2.ohchr.org/english/bodies/hrcouncil/specialsession/9/docs/UNF...) όπου αναφέρονται αναλυτικά τα πορίσματα της ερευνητικής ομάδας του ΟΗΕ στη Λωρίδα της Γάζας. Σε σχετικά άρθρα του διεθνούς τύπου θα παρατηρήσετε πως το Ισραήλ αρ-νεί-ται τα πορισμάτα αυτά και κατά συνέπεια τα συμπεράσματα της έκθεσης. Τώρα, τολμώ να υποθέσω πως η ευρωσιωπή επί του θέματος έχει περισσότερο να κάνει με την ευθυγράμμιση της εξωτερικής πολιτικής των χωρών-μελών (πίεση για την εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας) παρά με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δεδομένου πως α) ήταν βέβαιο πως θα υπερψηφιζόταν η έκθεση και β) αρμοδιότητα για εγκλήματα πολέμου έχει το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γενεύη και κατ' επέκταση το Δικαστήριο (αν και δε νομίζω πως θα παραπεμφθούν εκεί Ισραηλινοί). Πρόκειται λοιπόν για ένα fait accompli το οποίο δίνει την ευκαιρία στους ευρωενωσίτες να δηλώσουν πόσο 'τέλεια ευθυγραμμισμένη' είναι η εξωτερική τους πολιτική για να μας πείσουν να δεχτούμε έναν ΥΠΕΞ ΕΕ. Εκεί βρίσκεται και ο πραγματικός κίνδυνος για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, όση της έχει απομείνει δηλαδή.
Καταρχάς θα ήθελα να παρατηρήσω πως το άρθρο είναι κακομεταφρασμένο. Βλέπω όμως πως αρκετά σχόλια αναφέρονται συγκεκριμένα στη Ρωσία και την ΕΣΣΔ. Σεβαστή η εμπειρία όσων φίλων την κατέθεσαν, όμως παραβλέπουμε σειρά παραγόντων - πέραν των κοινωνικών - που οδηγούν στον αλκοολισμό. Παλεύω ο ίδιος με το πρόβλημα αυτό. Στις κοινωνίες του Βορρά η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ δεν οφείλεται αποκλειστικά στις 'μίζερες' συνθήκες ζωής: υπενθυμίζω το πρόβλημα με το παράνομο ξυλόπνευμα που παράγεται μέχρι σήμερα σε (ομολογουμένως όλο και λιγότερες περιοχές) της Φινλανδίας αλλά και της Σουηδίας. Εντονότατο πρόβλημα αλκοολισμού (δήθεν 'άρρηκτα συνδεδεμένου με την κουλτούρα') παρουσιάζει και η Ιρλανδία, ενώ σε Μ. Βρετανία και Ελλάδα αυξάνονται συνεχώς η κατανάλωση μεταξύ νέων. Το αλκόολ δεν κάνει διακρίσεις ταξικές, δε 'βλέπει' σύνορα, δεν 'παίρνει' από απαγορεύσεις. Η έκθεση Λάνσετ το τοποθετεί ανάμεσα στα ναρκωτικά τάξης Α'. Με όλα τούτα θέλω να πω πως μοναδική λύση στο πρόβλημα του αλκοολισμού είναι η σωστή ενημέρωση σε συνδυασμό με γενικευμένη προσπάθεια εκτοπισμού του από τις ανατριχιαστικά επιτυχείς εικόνες του lifestyle. Όταν σε σειρές, ταινίες, billboards, περίπτερα και παράθυρα (τηλ.) το αλκοόλ φιγουράρει πρώτο, όταν τα νέα παιδιά δέχονται τόσες πιέσεις να το καταναλώσουν από τα ίδια τους τα κατασκευασμένα πρότυπα-φωτοτυπίες, πώς είναι δυνατόν να επιμένει κανείς πως το φαινόμενο περιορίζεται στο βαθμό που συνδέεται με τη μία ή την άλλη κουλτούρα; Συγκεκριμένα στη Ρωσία, ο κος. Μεντβιέντεφ είναι παντελώς αδύναμος να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση. Τα 'αντακλαστικά' του ρώσου προέδρου τον οδηγούν να απαγορεύσει και να καταπιέσει - αυτό που χρειάζεται είναι να πείσει. Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα Γιατί τα τελευταία 20 χρόνια κανείς δεν προσπαθεί απλά να πείσει το Ρώσο πολίτη;
Πατίνι, μάλλον ρόλερ μπλέιντς, έχουν καβαλήσει στη Μεγ. Βρετανία, στη Γαλλία και αλλού. Σημειώνω πως το ζήτημά μας εδώ δεν είναι το μέσο με το οποίο ή πάνω στο οποίο περιπολούν οι αστυνομικοί αλλά το εάν είναι οπλισμένοι ή όχι. Πιστεύω πως τα ήθη και η λειτουργία της Αστυνομία Πόλεων - όχι των δυνάμεων καταστολής - έχουν εξελιχθεί παράληλλα ή σε συνάρτηση με τα κοινωνικά ήθη. Στην Ελλάδα δεν είμαστε ΗΠΑ, η οπλοφορία των πολιτών ελέγχεται, οι πολίτες των μεγαλουπόλεων της ηπειρωτικής χώρας ΔΕΝ έχουν 'κουλτούρα όπλων' και κατά συνέπεια η ΕΛ.ΑΣ. το μόνο που κάνει βάζοντας οπλισμένα όργανα να περιπολούν είναι να προκαλεί το κοινό αίσθημα. Ταυτόχρονα, αφαιρώντας επιπλέον οπλισμό από τα ΑΤ θα επιτύχει να τα 'αποστοχοποιήσει' (ας μου επιτραπεί ο όρος).
Κάθε φορά που ανεβαίνει δημοσίευση σχετικά με τη θέση, τη λειτουργία, ή τις ελλείψεις της ΕΛ.ΑΣ. σπεύδουμε να καταταχθούμε αναφανδόν στο στρατόπεδο των κριτικών της αναφέροντας παραδείγματα από χώρες του εξωτερικου. Έτυχε να ζήσω χρόνια έξω, οπότε θα ήθελα να αναρτήσω ένα μικρό 'ρεπορτάζ' για τις συνθήκες υπό τις οποίες δρουν και τις προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν αστυνομικές αρχές σε ένα δείγμα χωρών που πιστεύω θα βρείτε αντιπροσωπευτικό.
1) Η.Β. Πριν την κυβέρνηση Μπλαιρ η Μετ - Αστυνομία Πόλεων με αυξημένες αρμοδιότητες και εκπαίδευση κατά πολύ ανώτερη εκείνης των απλών Μπόμπις της επαρχίας - διεξήγαγε περιπολίες στις οποίες συμμετείχαν λίγα όργανα και οπωσδήποτε τουλάχιστον μία γυναίκα καθώς και ένας/μία αστυνομικός με πολιτισμικές ρίζες που πλησίαζαν εκείνες της πλειοψηφίας των κατοίκων όπου γίνεται η περιπολία. Η περιπολίες αυτές πριν την 11η Σεπτεμβρίου ήταν όντως άοπλες, με εξαίρεση εκείνες που είχαν σκοπό την επιτήρηση κρατικών κτηρίων και γνωστών μνημείων/πολυσύχναστων περιοχών. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου καταργήθηκε σχεδόν η 'διακριτική' περιπολία και αυξήθηκε η παρουσία ειδικά εκπαιδευμένων ειδικών αστυνομικών δυνάμεων συνοδευόμενων από Κ-9, κυριώς στα μέσα μεταφοράς και τους σταθμούς. Τα τμήματα παραμένουν ανοιχτά στο κοινό όμως απέκτησαν ειδικά προφυλαγμένες προσβάσεις όπως αυτές που βλέπουμε σήμερα στις τράπεζες, δηλ. διπλές πόρτες, αλεξίσφαιρα κουφώματα κ.λ.π. Σήμερα το 75% περίπου των περιπολιών στις μετροπόλεις διεξάγεται από ένοπλους αστυνομικούς με ειδικό εξοπλισμό (αντίστοιχο των δικών μας ΜΑΤ), ενώ σε σημεία 'ευαίσθητα' όπως μεγάλοι σιδ/κοί σταθμοί μονιμώς 'σταθευμένα' στελέχη της Γιαρντ έχουν αναλάβει την διεύθυνση και ανάλυση των στοιχείων που συλλέγονται βάσει ηλεκτρονικής παρακολούθησης - ένα 'κέντρο επιχειρήσεων' αν θέλετε σε Πάντινγκτον, Βικτώρια, Μπλάκφραϊρς, Κινγκς Κρος κ.ο.κ
2) Γαλλία. Εδώ πάλι παρατειρείται τεράστια διαφορά μεταξύτ της ΑΠ και της επαρχιακής αστυνομίας. Όσοι δε αστυνομικοί έχουν αναλάβει τη φύλαξη κρατικών κτηρίων, όπως η Γερουσία και η Βουλή, ουδεμία σχέση έχουν - οργανική ή στρατηγική - με τις ομάδες 'ταχείας επέμβασης' (Άμεσος Δράση) ή 'ελέγχου πλήθους' (καταστολή-ΜΑΤ). Οι τελευταίες υπάγονται στο Υπουργείο Στρατιωτικών και φέρουν βαρύτατο εξοπλισμό που βρίσκεται σε κοινή θέα. Τα αστυνομικά τμήματα - για λόγους δημοκρατικής παράδοσης -έχουν ελάχιστους 'επισκέπτες' καθώς εκεί δεν πραγματοποιούνται παρά ειδικές 'συναλλαγές'. Κραυγαλέα αντίθεση με την Ελλάδα μας, όπου από το γνήσιο μέχρι τη στρατολογία όλο και κάτι θα χρειαστεί να κάνεις στο ΑΤ της γειτονιάς σου. Ενδεικτικά αναφέρω πως ενώ τα μεγάλα ΑΤ στις μητροπόλεις ονομάζονται 'πρεφεκτούρες', τα φυλάκια των ΜΑΤ και λοιπών οργάνων που περιπολούν ονομάζονται 'καζέρν' δηλ. 'στρατώνες'. Στη Γαλλία λοιπόν, ο αστυνομικός-υπηρέτης του πολίτη ξεχωρίζει ξεκάθαρα από τον αστυνομικό-όργανο καταστολής και έτσι αποφεύγονται τυφλές γενικεύσεις όπως αυτές που τόσο έχουν κοστίσει στην ΕΛ.ΑΣ.
Συνδυάζοντας τα δύο ευρωπαϊκά παραδείγματα, βρίσκω πως το μοντέλο λειτουργίας της ΕΛ.ΑΣ. είναι παρωχυμένο και μονάχα προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει. Εφ'όσον Εκείνοι που λύνουν και δένουν στην ηγεσία γνωρίζουν όλα τούτα και πολύ περισσότερα, είναι απορίας άξιο γιατί κάθε τόσο ανοίγουν το φάκελο των 'πολυδύναμων' ενισχύοντας έτσι τη σύγχυση μεταξύ καταστολής και υπηρεσίας. Είμαι βέβαιος πως πολλοί αστυνομικοί θα προτιμούσαν και οι ίδιοι να περιπολούν δίχως πυροβόλα όπλα και σταδιακά κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του λαού να γίνουν φίλοι, σύμμαχοι και προστάτες του - διότι και οι ίδιοι από το λαό βγαίνουν και στο λαό αναφέρονται. Όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει διότι οι κκ. αντιπρόσωποι της αστικής εξουσίας προτιμούν να χρησιμοποιούν τον αστυνομικό ως άλλοθι για την ύπαρξη τερατωδώς τραμπούκικων καταστολέων - ώστε έπειτα να λένε πως δεν είναι όλοι οι μπάτσοι ίδιοι, υπάρχουν και καλά παιδιά κ.ο.κ.
Τέλος, παραπέμπω τους φίλους αναγνώστες του TVXS σε πρόσφατα δημοσιευμένο άρθρο του οξυδερκή Γ. Πήττα http://www.tvxs.gr/v24208. Το βρίσκω διαφωτιστικό.
Κλείνω με ένα παράδειγμα πρόσφατο που θα μπορούσε να είναι και προσωπική εμπειρία: Μαθητής συμμετέχων στα 'νέα Δεκεμβριανά' (απεχθάνομαι τον όρο, όμως αναγκάζομαι να τον χρησιμοποιώ) σε μεγάλη πόλη της Πελοποννήσου, έχοντας αναρτήσει σε κεντρική πλατεία της πόλης του πανώ με σύνθημα 'καλός μπάτσος είναι μόνο ο νεκρός μπάτσος', αποφοιτώντας έκανε τα χαρτιά του για τη σχολή υπαξιωματικών της αστυνομίας. Τον πήραν και πήγε. O tempora o mores, όπως είχε πει και ο Κικέρων.
Τον τόνο των δηλώσεων της κας Κ. δε δίνει ούτε ο συνήγορος υπεράσπισης ούτε ο σύζυγός της μα η "εφημερίδα" που επέλεξε - τόλμησε! - να δημοσιεύσει το παραλήρημα μιας γυναίκας που της έχει γυρίσει, και δικαίως, την πλάτη η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Αν μη τι άλλο, η δολοφονία του ΑΓ φανέρωσε τις δομικές αδυναμίες του σύγχρονου ελληνικού (παρα)κρατικού μηχανισμού. Ενδεχομένως να ήρθαμε ένα βήμα κοντύτερα στο τέλος της χαρακτηριστικής ατιμωρισίας που απολαμβάνουν οι υπηρέτες του εδώ και 60 χρόνια.