Κάθε ένας από μας όταν η επιχείρησή του ή απλά τα οικονομικά του στενεύουν και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις, χωρίς να είναι οικονομολόγος κάνει δύο πράγματα:
Α. προσπαθεί να δουλέψει περισσότερο, για να αυξήσει τα έσοδά του, δηλαδή να αυξήσει την παραγωγή του, («ανάπτυξη» το λένε οι οικονομολόγοι για τα κράτη), και
Β. προσπαθεί να διακανονίσει τα χρέη του, ώστε να μπορεί να τα ξεπληρώσει.
Τι από τα δύο έκανε ο «ιός» του Ανδρέα;
Όχι μόνο δεν έκανε απολύτως τίποτα προς τις κατευθύνσεις αυτές, αλλά απεναντίας πήρε απολύτως ανάποδα μέτρα.
Πήρε ένα μέτρα περιοριστικά, μέτρα που οδηγούν σε αδυναμία επιβίωσης ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού, μέτρα φοροεισπρακτικά που επιδεινώνουν κάθε επιχειρηματική προσπάθεια και αναπόφευκτά οδηγούν σε αρνητική ανάπτυξη, ενώ ταυτόχρονα όχι μόνο δεν πέτυχε ένα ευνοϊκότερο διακανονισμό του χρέους αλλά παρά τα σκληρά μέτρα που του επιβάλουν να μας επιβάλει απαιτούν δυσμενέστερους όρους αποπληρωμής του χρέους.
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτά καθ΄ εαυτά τα δημοσιονομικά ελλείμματα αποτελούν απλά την αφορμή για μια άνευ προηγουμένου περιστολή του οικονομικού και κοινωνικού κόστους εργασίας στα πλαίσια των πολιτικών επιλογών του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού και του δικομματικού εκπροσώπου τους ( από κοντά και το ΛΑΟΣ) στην Ελλάδα. Για το λόγο αυτό δεν μιλάνε πια για στενωπό που θα φέρει ευημερία στο μέλλον, για προσωρινά μέτρα και άλλα τέτοια που λέγανε παλαιότερα. Για το λόγο αυτό συναινούν στα μέτρα και προσπαθούν να καλύψουν τη συναίνεσή τους με εντάσεις σε επουσιώδη ζητήματα, όπως του ποιος φταίει περισσότερο για το κατάντημα της χώρας ή για το ποιος πείρε περισσότερα από τη Ζήμενς.
Η φαυλότητα και η ανικανότητα (;) των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών (της σημερινής συμπεριλαμβανομένης), όπως περιγράφεται και στο άρθρο του κ. Κούλογλου, συντέλεσαν τα μέγιστα, ώστε η χώρα μας να επιλεγεί σαν ο ποιο αδύναμος κρίκος, ο καταλληλότερος για την εφαρμογή του πειράματος της άγριας και άνευ όρων περικοπής του οικονομικού και κοινωνικού κόστους της εργασίας. Αποκρύπτεται δε επιμελώς το γεγονός ότι στην κρίση φτάσαμε με την εφαρμογή αυτών των πολιτικών σε ηπιότερη μορφή. Αποκρύπτεται δε επιμελώς ότι η κρίση ξεκίνησε από την αδυναμία της μικρομεσαίας τάξης των ΗΠΑ να αποπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, σαν αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, που οδήγησε σε οικονομικό μαρασμό την τάξη «παράδειγμα» του Αμερικάνικου ονείρου. Αποκρύπτεται δε επιμελώς το γεγονός της αποδόμησης του κράτους πρόνοιας στις ένθεν του Ατλαντικού χώρες, πάνω στο οποίο στήριξαν την «υπεροχή» τους στον «υπαρκτό» σοσιαλισμό(;).
Τώρα που χρειάζεται η Αριστερά, αυτή βρίσκεται στριμωγμένη στη γωνία της ήττας του εικοστού αιώνα, ανήμπορη να ξεδιαλύνει την ομίχλη που παρουσιάζει τα ιδεολογήματα του μονόδρομου της οικονομίας της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού.
Αισιοδοξώ ότι αυτό δεν θα διαρκέσει για πολύ. Μέσα από την αφυπνιζόμενη κοινωνία θα μπορέσει η Αριστερά να απαλλαγεί από τις εμμονές, τις αγκυλώσεις και τα δόγματα του παρελθόντος και να αρθρώσει μια εναλλακτική πολιτική που ανακουφίζοντας άμεσα τις λαϊκές μάζες από τα δεινά του νεοφιλελευθερισμού, να οδηγήσει εν τέλει σε υπέρβαση και ανατροπή του απάνθρωπου συστήματος.
Η Λατινική Αμερική δείχνει ότι μόνο μονόδρομος δεν είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Θα βρούμε και εμείς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη το δικό μας δρόμο.
Ο «ιός» του Ανδρέα ξανακτύπησε. Μας θεωρεί ηλίθιους ή τον έπεισαν ότι ήμαστε ηλίθιοι. Ασφαλώς και δεν διακρινόμαστε και για τη μεγάλη μας οξυδέρκεια, όταν πάνω από 42% τον ψήφισε για Πρωθυπουργό της ταλαίπωρης χώρας. Επομένως ήταν εύκολο να πειστεί ότι έχει να κάνει με χαμηλής διανοητικής στάθμης κοινό στο οποίο απευθύνεται, γιατί ακόμα και ο ίδιος δεν μπορεί ακόμα να καταλάβει πως ο Ελληνικός Λαός του εμπιστεύτηκε την Πρωθυπουργία.
Είναι γνωστό ότι παρά την κακοδιαχείριση που επικρατεί στο ΕΣΥ, συστηματικά υποχρηματοδοτείται τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια.
Βρισκόμαστε ήδη στις τελευταίες θέσεις τις Ε.Ε. των 27, για την ακρίβεια στην 23, έχοντας χάσει 9 θέσεις στα τελευταία χρόνια.
Σε αυτό το δημόσιο σύστημα υγείας θέλει να περικόψει 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό δεν θα ήτανε άξιο σχολιασμού γιατί είναι γνωστό ότι ο νεοφιλελευθερισμός θέλει να εκμηδενίσει το οικονομικό και κοινωνικό κόστος της εργασίας και ο «ιός» του Ανδρέα και η ομάδα του, είναι πιστοί και φανατικοί νεοφιλελεύθεροι.
Εκείνο που είναι άξιο σχολιασμού είναι η προσπάθεια του να μας το περάσει και σαν φιλολαϊκό μέτρο, σαν μέτρο αναβάθμισης του δημόσιου τομέα υγείας.
Με 25000 θέσεις νοσηλευτών - νοσηλευτριών κενές, με 4500 χιλιάδες θέσεις γιατρών κενές, με περαιτέρω περικοπές της τάξεως του 25 – 30% της δαπάνης υπερωριών – εφημεριών, οι ασθενείς θα βρίσκουν με δυσκολία υγειονομικούς για την εξυπηρέτησή τους και το πρόβλημά τους δεν θα είναι αν θα δώσουν «φακελάκι», αλλά που θα βρούν κάποιον για να το δώσουν.
Τέλος το φακελάκι δεν αποτελεί τμήμα των δημόσιων δαπανών για την υγεία, αλλά ιδιωτική δαπάνη. Με την περικοπή των δημόσιων δαπανών για την υγεία όχι μόνο δεν καταπολεμιέται, αλλά διαιωνίζεται και του δίδεται χώρος για μεγαλύτερη γενίκευση της σημερινής του ύπαρξης.
«Πολλά τα λεφτά Άρη»…
Και δώ δεν μιλάμε για μερικά χιλιάρικα σε κάποιον μάγκα του υποκόσμου. Εδώ μιλάμε για δισεκατομμύρια δολάρια (ή ευρώ αντίστοιχα), που πηγαίνουν στα θυλάκια της βιομηχανίας ( φαρμακευτικής και νέας τεχνολογίας) από τις τσέπες του λαουτζίκου. Η μεταφορά αυτή γίνεται είτε άμεσα (ΗΠΑ), είτε έμμεσα μέσω της δημόσιας υγείας (Ευρώπη). Ο νεοφιλελευθερισμός τη δεύτερη την θεωρεί κοινωνικό κόστος της εργασίας και θέλει να την καταργήσει, στα πλαίσια της πολιτικής της συρρίκνωσης στο ελάχιστο του οικονομικού και κοινωνικού κόστους της εργασίας. Για το λόγο αυτό ο Ομπάμα αντιμετωπίζει λυσσαλέα αντίδραση στο έτσι και αλλιώς άτολμο και περιορισμένο σχέδιό του για δημόσια περίθαλψη στις ΗΠΑ.
Οι αποχρώσες ενδείξεις ότι πάρα πολλές πληροφορίες αποκρύπτονται γύρω από αυτή την υπόθεση, συνεχώς πολλαπλασιάζονται και ανιχνεύονται σε πολλαπλές πλευρές του όλου ζητήματος, καθιστώντας την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μια από τις σκοτεινότερες υποθέσεις του 21ου αιώνα.
Γνωστή τακτική. Προσπαθούν πάλι να κοροϊδέψουν την κοινωνία. Τη στιγμή που ο «ιος του Ανδρέα» εφαρμόζει δεξιότερη πολιτική από εκείνη που είχε εξαγγείλει η ΝΔ, κάτω από τη συναίνεση του αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάπου πρέπει να «πλακωθούν» για να επιβιώνει η αυταπάτη του δικομματισμού.
Οι πολιτικές του διεθνούς καπιταλισμού με τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού :
α. της άκρατης θεοποίησης της οικονομίας της αγοράς. και
β. της απόλυτης συμπίεσης του κόστους εργασίας
οδήγησαν παγκοσμίως σε καταναλωτική αδυναμία τα στρώματα των εργαζομένων, περιόρισαν δραστικά τα εισοδήματα των μικροεπιχειρήσεων και προκάλεσαν την αδιέξοδη οικονομική πολιτική, που κατέληξε στην «κρίση» του 2009.
Τότε ξέχασαν τα της κυριαρχίας της αγοράς και τα περί του κακού κρατικού δημόσιου τομέα, και αρμέγοντας κυριολεκτικά κάθε διαθέσιμο χρήμα από την φορολογία των λαϊκών μαζών, έδωσαν φιλί ζωής και έσωσαν τις τράπεζες και την αυτοκινητοβιομηχανία κυρίως αλλά όχι μόνο. Όμως βρήκαν την ευκαιρία, χρησιμοποιώντας την «κρίση» σαν αποδιοπομπαίο τράγο της όλης κατάστασης, αποδεσμεύοντάς την από την οικονομική πολιτική που επί εικοσαετία και πλέον ακολουθούσαν, λες και έπεσε ουρανοκατέβατη, όπως το μάννα από τον ουρανό, να επιβάλλουν ακόμα σκληρότερα αντιλαϊκά μέτρα, συνθλίβοντας ακόμα περισσότερο το κόστος εργασίας στο σύνολό του, όσον αφορά τόσο στο μεροκάματο, όσο στην δαπάνες για υγεία, ασφάλιση, παιδεία και αναψυχή.
Πολλοί οικονομολόγοι και της αριστεράς και ευρύτερου χώρου είχαν επισημάνει για το αδιέξοδο της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού, και σε ανύποπτο χρόνο είχαν προβλέψει την «κρίση», σαν αναπόφευκτη συνέπεια ακριβώς αυτής της πολιτικής.
Το ζήτημα δεν είναι αν οι αριστεροί οικονομολόγοι ασχολήθηκαν με τα ζητήματα αυτά, αλλά αν οι πολιτικές ηγεσίες της αριστεράς, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα έχουν επαρκώς κατανοήσει την κατάσταση και έχουν επεξεργαστεί εκείνη την κατάλληλη πολιτική που θα έπειθε την κοινωνία ότι υπάρχει εναλλακτική πολιτική, ικανή να βγάλει την οικονομία από την λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού. Αν έχουν κατανοήσει ότι χρειάζεται το ευρύτερο δυνατό μέτωπο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, χωρίς παλινωδίες του τύπου της «Εθνικής Συνεννόησης», με δυνάμεις που πρεσβεύουν εν όλω ή εν μέρει τον νεοφιλελευθερισμό, ούτε της προσμονής και της παραπομπής της λύσης των προβλημάτων όταν, ως δια μαγείας θα αλλάξει ο παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων και η γη γίνει κόκκινη.
Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται η αριστερά στο σύνολό της να ξεπεράσει τα δόγματα, τις αγκυλώσεις και τις εμμονές του παρελθόντος, να αρθρώσει μια «ΑΛΛΗ» πολιτική, που να στηρίζεται στην αφυπνιζόμενη κοινωνία, μια πολιτική που να ανακουφίζει άμεσα τα στρώματα της εργασίας ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο για ουσιαστικότερες αλλαγές. Μια πολιτική που να διαλύει τη θολούρα, που επιτρέπει να περνάνε τα ιδεολογήματα του «μονόδρομου της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της ασυδοσίας των αγορών».
ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ
ΟΧΙ στις πιθανές βλάβες της υγείας μας.
ΟΧΙ στην ανεπανόρθωτη διαταραχή του ζωικού και φυτικού περιβάλλοντος.
ΟΧΙ στην ΜΟΝΟΠΩΛΗΣΗ της παραγωγής και διάθεσης τροφίμων.
Όπως φαίνεται το τραίνο, το περισσότερο φιλολαϊκό, το περισσότερο φιλικό προς το περιβάλλον και το ταχύτερο για τις Ελληνικές αποστάσεις μέσο μαζικής μεταφοράς βρίσκεται σε διωγμό σε όλη την Ελλάδα. Από την εποχή του «Εθνάρχη» Καραμανλή, την εποχή του «σοσιαλιστή» Α. Παπανδρέου, του «εκσυγχρονιστή» Σημίτη και των «μικρών» επιγόνων Κωστάκη και Γιωργάκη η κολόνια καλά κρατεί.
Το τραίνο βρίσκεται σε διωγμό. Σήμερα έχουμε μικρότερο δίκτυο σε μήκος γραμμής από την εποχή του Τρικούπη, ενώ από την πλευρά του εκσυγχρονισμού αναλογικά βρ΄σκεται εκατοντάδες χρόνια πίσω.
Με τόσο απαρχαιωμένες υπηρεσίες πως περιμένουν να βγάλει τα έξοδά του το τραίνο;
Ακόμα και χωρίς να υπολογίσουμε την κακοδιαχείριση, τη χρησιμοποίηση του ΟΣΕ για προεκλογικές – ψηφοθηρικές προσλήψεις και πάλι το 1 προς 8 είναι πολύ καλή σχέση εσόδων – εξόδων.
Οι πύλες της Ελλάδας προς την Δύση στερούνται σιδηροδρομικής σύνδεσης με το Κέντρο.
Η Ηγουμενίτσα εντελώς, η Πάτρα λειτουργικά. Το υπόλοιπο δίκτυο τρέχει με ταχύτητες ανεκτές μόνο για την εποχή του μεσοπολέμου. Η ποιότητα των βαγονιών είναι κάκιστη (βρωμάνε και ζέχνουν). Η τήρηση των ωραρίων είναι διαβόητη. Γιατί να χρησιμοποιήσει κάποιος το τραίνο;
Οι κρατούντες κάνουν ότι μπορούν για να το απαξιώσουν.
Αυταρχική αντεργατική δικαιοσύνη. Σήμερα το αναρχοσυνδικαλιστικό συνδικάτο FAU, αύριο κάποιος άλλος. Όποιος ενοχλεί την εφαρμογή της ακραιφνούς νεοφιλελεύθερης πολιτικής.
Η μια εξουσία στο πλευρό της άλλης.
Κάθε ελεύθερος άνθρωπος πρέπει να συμπαρασταθεί και να εκδηλώσει την αντίθεσή του στις πρακτικές αυτές, που γυρίζουν πολλές δεκαετίες πίσω την κοινωνία
Τα σχόλια του χρήστη
Κάθε ένας από μας όταν η επιχείρησή του ή απλά τα οικονομικά του στενεύουν και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις, χωρίς να είναι οικονομολόγος κάνει δύο πράγματα:
Α. προσπαθεί να δουλέψει περισσότερο, για να αυξήσει τα έσοδά του, δηλαδή να αυξήσει την παραγωγή του, («ανάπτυξη» το λένε οι οικονομολόγοι για τα κράτη), και
Β. προσπαθεί να διακανονίσει τα χρέη του, ώστε να μπορεί να τα ξεπληρώσει.
Τι από τα δύο έκανε ο «ιός» του Ανδρέα;
Όχι μόνο δεν έκανε απολύτως τίποτα προς τις κατευθύνσεις αυτές, αλλά απεναντίας πήρε απολύτως ανάποδα μέτρα.
Πήρε ένα μέτρα περιοριστικά, μέτρα που οδηγούν σε αδυναμία επιβίωσης ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού, μέτρα φοροεισπρακτικά που επιδεινώνουν κάθε επιχειρηματική προσπάθεια και αναπόφευκτά οδηγούν σε αρνητική ανάπτυξη, ενώ ταυτόχρονα όχι μόνο δεν πέτυχε ένα ευνοϊκότερο διακανονισμό του χρέους αλλά παρά τα σκληρά μέτρα που του επιβάλουν να μας επιβάλει απαιτούν δυσμενέστερους όρους αποπληρωμής του χρέους.
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτά καθ΄ εαυτά τα δημοσιονομικά ελλείμματα αποτελούν απλά την αφορμή για μια άνευ προηγουμένου περιστολή του οικονομικού και κοινωνικού κόστους εργασίας στα πλαίσια των πολιτικών επιλογών του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού και του δικομματικού εκπροσώπου τους ( από κοντά και το ΛΑΟΣ) στην Ελλάδα. Για το λόγο αυτό δεν μιλάνε πια για στενωπό που θα φέρει ευημερία στο μέλλον, για προσωρινά μέτρα και άλλα τέτοια που λέγανε παλαιότερα. Για το λόγο αυτό συναινούν στα μέτρα και προσπαθούν να καλύψουν τη συναίνεσή τους με εντάσεις σε επουσιώδη ζητήματα, όπως του ποιος φταίει περισσότερο για το κατάντημα της χώρας ή για το ποιος πείρε περισσότερα από τη Ζήμενς.
Η φαυλότητα και η ανικανότητα (;) των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών (της σημερινής συμπεριλαμβανομένης), όπως περιγράφεται και στο άρθρο του κ. Κούλογλου, συντέλεσαν τα μέγιστα, ώστε η χώρα μας να επιλεγεί σαν ο ποιο αδύναμος κρίκος, ο καταλληλότερος για την εφαρμογή του πειράματος της άγριας και άνευ όρων περικοπής του οικονομικού και κοινωνικού κόστους της εργασίας. Αποκρύπτεται δε επιμελώς το γεγονός ότι στην κρίση φτάσαμε με την εφαρμογή αυτών των πολιτικών σε ηπιότερη μορφή. Αποκρύπτεται δε επιμελώς ότι η κρίση ξεκίνησε από την αδυναμία της μικρομεσαίας τάξης των ΗΠΑ να αποπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, σαν αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, που οδήγησε σε οικονομικό μαρασμό την τάξη «παράδειγμα» του Αμερικάνικου ονείρου. Αποκρύπτεται δε επιμελώς το γεγονός της αποδόμησης του κράτους πρόνοιας στις ένθεν του Ατλαντικού χώρες, πάνω στο οποίο στήριξαν την «υπεροχή» τους στον «υπαρκτό» σοσιαλισμό(;).
Τώρα που χρειάζεται η Αριστερά, αυτή βρίσκεται στριμωγμένη στη γωνία της ήττας του εικοστού αιώνα, ανήμπορη να ξεδιαλύνει την ομίχλη που παρουσιάζει τα ιδεολογήματα του μονόδρομου της οικονομίας της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού.
Αισιοδοξώ ότι αυτό δεν θα διαρκέσει για πολύ. Μέσα από την αφυπνιζόμενη κοινωνία θα μπορέσει η Αριστερά να απαλλαγεί από τις εμμονές, τις αγκυλώσεις και τα δόγματα του παρελθόντος και να αρθρώσει μια εναλλακτική πολιτική που ανακουφίζοντας άμεσα τις λαϊκές μάζες από τα δεινά του νεοφιλελευθερισμού, να οδηγήσει εν τέλει σε υπέρβαση και ανατροπή του απάνθρωπου συστήματος.
Η Λατινική Αμερική δείχνει ότι μόνο μονόδρομος δεν είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Θα βρούμε και εμείς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη το δικό μας δρόμο.
Το αίμα νερό δεν γίνεται.
Ο «ιός» του Ανδρέα ξανακτύπησε. Μας θεωρεί ηλίθιους ή τον έπεισαν ότι ήμαστε ηλίθιοι. Ασφαλώς και δεν διακρινόμαστε και για τη μεγάλη μας οξυδέρκεια, όταν πάνω από 42% τον ψήφισε για Πρωθυπουργό της ταλαίπωρης χώρας. Επομένως ήταν εύκολο να πειστεί ότι έχει να κάνει με χαμηλής διανοητικής στάθμης κοινό στο οποίο απευθύνεται, γιατί ακόμα και ο ίδιος δεν μπορεί ακόμα να καταλάβει πως ο Ελληνικός Λαός του εμπιστεύτηκε την Πρωθυπουργία.
Είναι γνωστό ότι παρά την κακοδιαχείριση που επικρατεί στο ΕΣΥ, συστηματικά υποχρηματοδοτείται τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια.
Βρισκόμαστε ήδη στις τελευταίες θέσεις τις Ε.Ε. των 27, για την ακρίβεια στην 23, έχοντας χάσει 9 θέσεις στα τελευταία χρόνια.
Σε αυτό το δημόσιο σύστημα υγείας θέλει να περικόψει 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό δεν θα ήτανε άξιο σχολιασμού γιατί είναι γνωστό ότι ο νεοφιλελευθερισμός θέλει να εκμηδενίσει το οικονομικό και κοινωνικό κόστος της εργασίας και ο «ιός» του Ανδρέα και η ομάδα του, είναι πιστοί και φανατικοί νεοφιλελεύθεροι.
Εκείνο που είναι άξιο σχολιασμού είναι η προσπάθεια του να μας το περάσει και σαν φιλολαϊκό μέτρο, σαν μέτρο αναβάθμισης του δημόσιου τομέα υγείας.
Με 25000 θέσεις νοσηλευτών - νοσηλευτριών κενές, με 4500 χιλιάδες θέσεις γιατρών κενές, με περαιτέρω περικοπές της τάξεως του 25 – 30% της δαπάνης υπερωριών – εφημεριών, οι ασθενείς θα βρίσκουν με δυσκολία υγειονομικούς για την εξυπηρέτησή τους και το πρόβλημά τους δεν θα είναι αν θα δώσουν «φακελάκι», αλλά που θα βρούν κάποιον για να το δώσουν.
Τέλος το φακελάκι δεν αποτελεί τμήμα των δημόσιων δαπανών για την υγεία, αλλά ιδιωτική δαπάνη. Με την περικοπή των δημόσιων δαπανών για την υγεία όχι μόνο δεν καταπολεμιέται, αλλά διαιωνίζεται και του δίδεται χώρος για μεγαλύτερη γενίκευση της σημερινής του ύπαρξης.
«Πολλά τα λεφτά Άρη»…
Και δώ δεν μιλάμε για μερικά χιλιάρικα σε κάποιον μάγκα του υποκόσμου. Εδώ μιλάμε για δισεκατομμύρια δολάρια (ή ευρώ αντίστοιχα), που πηγαίνουν στα θυλάκια της βιομηχανίας ( φαρμακευτικής και νέας τεχνολογίας) από τις τσέπες του λαουτζίκου. Η μεταφορά αυτή γίνεται είτε άμεσα (ΗΠΑ), είτε έμμεσα μέσω της δημόσιας υγείας (Ευρώπη). Ο νεοφιλελευθερισμός τη δεύτερη την θεωρεί κοινωνικό κόστος της εργασίας και θέλει να την καταργήσει, στα πλαίσια της πολιτικής της συρρίκνωσης στο ελάχιστο του οικονομικού και κοινωνικού κόστους της εργασίας. Για το λόγο αυτό ο Ομπάμα αντιμετωπίζει λυσσαλέα αντίδραση στο έτσι και αλλιώς άτολμο και περιορισμένο σχέδιό του για δημόσια περίθαλψη στις ΗΠΑ.
Οι αποχρώσες ενδείξεις ότι πάρα πολλές πληροφορίες αποκρύπτονται γύρω από αυτή την υπόθεση, συνεχώς πολλαπλασιάζονται και ανιχνεύονται σε πολλαπλές πλευρές του όλου ζητήματος, καθιστώντας την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μια από τις σκοτεινότερες υποθέσεις του 21ου αιώνα.
Γνωστή τακτική. Προσπαθούν πάλι να κοροϊδέψουν την κοινωνία. Τη στιγμή που ο «ιος του Ανδρέα» εφαρμόζει δεξιότερη πολιτική από εκείνη που είχε εξαγγείλει η ΝΔ, κάτω από τη συναίνεση του αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάπου πρέπει να «πλακωθούν» για να επιβιώνει η αυταπάτη του δικομματισμού.
Οι πολιτικές του διεθνούς καπιταλισμού με τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού :
α. της άκρατης θεοποίησης της οικονομίας της αγοράς. και
β. της απόλυτης συμπίεσης του κόστους εργασίας
οδήγησαν παγκοσμίως σε καταναλωτική αδυναμία τα στρώματα των εργαζομένων, περιόρισαν δραστικά τα εισοδήματα των μικροεπιχειρήσεων και προκάλεσαν την αδιέξοδη οικονομική πολιτική, που κατέληξε στην «κρίση» του 2009.
Τότε ξέχασαν τα της κυριαρχίας της αγοράς και τα περί του κακού κρατικού δημόσιου τομέα, και αρμέγοντας κυριολεκτικά κάθε διαθέσιμο χρήμα από την φορολογία των λαϊκών μαζών, έδωσαν φιλί ζωής και έσωσαν τις τράπεζες και την αυτοκινητοβιομηχανία κυρίως αλλά όχι μόνο. Όμως βρήκαν την ευκαιρία, χρησιμοποιώντας την «κρίση» σαν αποδιοπομπαίο τράγο της όλης κατάστασης, αποδεσμεύοντάς την από την οικονομική πολιτική που επί εικοσαετία και πλέον ακολουθούσαν, λες και έπεσε ουρανοκατέβατη, όπως το μάννα από τον ουρανό, να επιβάλλουν ακόμα σκληρότερα αντιλαϊκά μέτρα, συνθλίβοντας ακόμα περισσότερο το κόστος εργασίας στο σύνολό του, όσον αφορά τόσο στο μεροκάματο, όσο στην δαπάνες για υγεία, ασφάλιση, παιδεία και αναψυχή.
Πολλοί οικονομολόγοι και της αριστεράς και ευρύτερου χώρου είχαν επισημάνει για το αδιέξοδο της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού, και σε ανύποπτο χρόνο είχαν προβλέψει την «κρίση», σαν αναπόφευκτη συνέπεια ακριβώς αυτής της πολιτικής.
Το ζήτημα δεν είναι αν οι αριστεροί οικονομολόγοι ασχολήθηκαν με τα ζητήματα αυτά, αλλά αν οι πολιτικές ηγεσίες της αριστεράς, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα έχουν επαρκώς κατανοήσει την κατάσταση και έχουν επεξεργαστεί εκείνη την κατάλληλη πολιτική που θα έπειθε την κοινωνία ότι υπάρχει εναλλακτική πολιτική, ικανή να βγάλει την οικονομία από την λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού. Αν έχουν κατανοήσει ότι χρειάζεται το ευρύτερο δυνατό μέτωπο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, χωρίς παλινωδίες του τύπου της «Εθνικής Συνεννόησης», με δυνάμεις που πρεσβεύουν εν όλω ή εν μέρει τον νεοφιλελευθερισμό, ούτε της προσμονής και της παραπομπής της λύσης των προβλημάτων όταν, ως δια μαγείας θα αλλάξει ο παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων και η γη γίνει κόκκινη.
Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται η αριστερά στο σύνολό της να ξεπεράσει τα δόγματα, τις αγκυλώσεις και τις εμμονές του παρελθόντος, να αρθρώσει μια «ΑΛΛΗ» πολιτική, που να στηρίζεται στην αφυπνιζόμενη κοινωνία, μια πολιτική που να ανακουφίζει άμεσα τα στρώματα της εργασίας ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο για ουσιαστικότερες αλλαγές. Μια πολιτική που να διαλύει τη θολούρα, που επιτρέπει να περνάνε τα ιδεολογήματα του «μονόδρομου της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της ασυδοσίας των αγορών».
ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ
ΟΧΙ στις πιθανές βλάβες της υγείας μας.
ΟΧΙ στην ανεπανόρθωτη διαταραχή του ζωικού και φυτικού περιβάλλοντος.
ΟΧΙ στην ΜΟΝΟΠΩΛΗΣΗ της παραγωγής και διάθεσης τροφίμων.
Όπως φαίνεται το τραίνο, το περισσότερο φιλολαϊκό, το περισσότερο φιλικό προς το περιβάλλον και το ταχύτερο για τις Ελληνικές αποστάσεις μέσο μαζικής μεταφοράς βρίσκεται σε διωγμό σε όλη την Ελλάδα. Από την εποχή του «Εθνάρχη» Καραμανλή, την εποχή του «σοσιαλιστή» Α. Παπανδρέου, του «εκσυγχρονιστή» Σημίτη και των «μικρών» επιγόνων Κωστάκη και Γιωργάκη η κολόνια καλά κρατεί.
Το τραίνο βρίσκεται σε διωγμό. Σήμερα έχουμε μικρότερο δίκτυο σε μήκος γραμμής από την εποχή του Τρικούπη, ενώ από την πλευρά του εκσυγχρονισμού αναλογικά βρ΄σκεται εκατοντάδες χρόνια πίσω.
Με τόσο απαρχαιωμένες υπηρεσίες πως περιμένουν να βγάλει τα έξοδά του το τραίνο;
Ακόμα και χωρίς να υπολογίσουμε την κακοδιαχείριση, τη χρησιμοποίηση του ΟΣΕ για προεκλογικές – ψηφοθηρικές προσλήψεις και πάλι το 1 προς 8 είναι πολύ καλή σχέση εσόδων – εξόδων.
Οι πύλες της Ελλάδας προς την Δύση στερούνται σιδηροδρομικής σύνδεσης με το Κέντρο.
Η Ηγουμενίτσα εντελώς, η Πάτρα λειτουργικά. Το υπόλοιπο δίκτυο τρέχει με ταχύτητες ανεκτές μόνο για την εποχή του μεσοπολέμου. Η ποιότητα των βαγονιών είναι κάκιστη (βρωμάνε και ζέχνουν). Η τήρηση των ωραρίων είναι διαβόητη. Γιατί να χρησιμοποιήσει κάποιος το τραίνο;
Οι κρατούντες κάνουν ότι μπορούν για να το απαξιώσουν.
Αυταρχική αντεργατική δικαιοσύνη. Σήμερα το αναρχοσυνδικαλιστικό συνδικάτο FAU, αύριο κάποιος άλλος. Όποιος ενοχλεί την εφαρμογή της ακραιφνούς νεοφιλελεύθερης πολιτικής.
Η μια εξουσία στο πλευρό της άλλης.
Κάθε ελεύθερος άνθρωπος πρέπει να συμπαρασταθεί και να εκδηλώσει την αντίθεσή του στις πρακτικές αυτές, που γυρίζουν πολλές δεκαετίες πίσω την κοινωνία