Κάθε θάνατος εργαζομένου που προκαλείται εξαιτίας αμέλειας των εργοδοτών είτε σε θέματα εκπαίδευσης είτε σε θέματα ασφάλειας του εργασιακού χώρου, συγκινεί και προκαλεί οργή. Τί σημασία έχει αν είναι εργάτης του Περάματος ή αστυνομικός! Είναι συνάνθρωποί μας που δεν είχαν τον απαιτούμενο σεβασμό ως εργαζόμενοι από την πλευρά της εργοδοσίας, το Κράτος ή τους ιδιώτες.
Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο Σανιδάς ακολουθεί την ίδια τακτική στη ζωή του, όπως φαίνεται. Στα πάντα θα υπάρχουν στοιχεία αμφιβολίας και για τα πάντα οι υπεύθυνοι θα κρίνονται, κατά τη γνώμη του Σανιδά, αθώοι. Βέβαια, αρκεί οι υπεύθυνοι να είναι γνωστών πολιτικών πεποιθήσεων...
Είναι δυνατόν το σύστημα να τον έχει προάγει σε έναν από τους ανώτερους δικαστικούς λειτουργούς, όταν διακρίνεται για τέτοιο αίσθημα δικαιοσύνης;
Μήπως να διαβάσει λίγο "Μπαμπινιώτη" για τον ορισμό της δικαιοσύνης; Μήπως να ανατρέξει στα βιβλία της Νομικής;
Η έκθεση ενός "νεκροταφείου" ανθρώπων είναι από μόνη της ανατριχιαστική. Όταν μάλιστα αυτούς τους σωρούς ανθρώπων τους εκθέτουμε ώστε να φαίνεται ότι παίζουν μπάλα ή χορεύουν ή διαβάζουν είναι και απάνθρωπο. Δεν υπάρχει πλεόν σεβασμός στους νεκρούς. Βέβαια, το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, το γεγονός ότι η τελευταία περίοδος της ζωής τους ήταν φρικιαστική, μας κάνει να ανρωτηθούμε με τη ψυχή εμείς θα διασκεδάσουμε βλέποντας αυτά τα εκθέματα. Το θέμα είναι ηθικό.
Όμως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τους ευχαριστεί να επισκέπτονται και να διασκεδάζουν (;;;) με τέτοιο θέαμα τότε θα υπάρχουν εκθέσεις τέτοιου είδους και θα έχουν και επιτυχία, οικονομική βέβαια!!!
Η δωρεά οργάνων είναι ανθρωπιά, η οικονομική εκμετάλλευση πτωμάτων με τέτοιον τρόπο είναι απ-ανθρωπιά, παλι-ανθρωπιά και κατάντια.
Ακόμα και να τους ευνουχίσεις θα βρουν άλλους εναλλακτικούς τρόπους να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες ορέξεις τους. Πιθανώς να καταφύγουν σε σαδιστικές μεθόδους και να φτάσουν να δολοφονήσουν με μεγάλη ευκολία έχοντας και ένα επιπλέον κίνητρο, αυτό της εκδίκησης της κοινωνίας όλης. Το ερώτημα αν υπάρχει ικανοποιητική τιμωρία για τέτοιους ανθρώπους δεν είναι εύκολο. Τα θύματα όμως είναι αυτά που όπως και να τιμωρήσεις τους θύτες τους δεν θα ειναι ποτέ πια οι ίδιοι άνθρωποι που ήταν πριν. Τα παιδιά έχουν χάσει κομάτι από την παιδική ψυχή τους για πάντα.
Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι η σπίθα ξεκινάει πάντα από μια αφορμή χωρίς αυτή να είναι και η αιτία της εξεγέρσης. Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή η αφορμή ήταν η δολοφονία του Αλέξη. Η δολοφονία αυτή ήταν η σταγόνα στο ποτήρι που το ξεχείλισε. Η αιτία ήταν η ασυδοσία της αστυνομίας και της κυβέρνησης, ήταν η υπεροψία των κρατούντων την εξουσία που έπαιζαν με τους φίλους τους με τα εκατομύρια ευρώ σαν να ήταν χάρτινα ευρώ της μονόπολης όταν ο κόσμος ζει(?) με 700 ευρώ, ήταν η αγανάκτηση ότι δεν πάει άλλο.
Ας γίνει κάτι έστω και τώρα για να μην πάει χαμένη η αφορμή, χαμένο το αίμα του ΑΛέξη...
Τα σχόλια του χρήστη
Κάθε θάνατος εργαζομένου που προκαλείται εξαιτίας αμέλειας των εργοδοτών είτε σε θέματα εκπαίδευσης είτε σε θέματα ασφάλειας του εργασιακού χώρου, συγκινεί και προκαλεί οργή. Τί σημασία έχει αν είναι εργάτης του Περάματος ή αστυνομικός! Είναι συνάνθρωποί μας που δεν είχαν τον απαιτούμενο σεβασμό ως εργαζόμενοι από την πλευρά της εργοδοσίας, το Κράτος ή τους ιδιώτες.
Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο Σανιδάς ακολουθεί την ίδια τακτική στη ζωή του, όπως φαίνεται. Στα πάντα θα υπάρχουν στοιχεία αμφιβολίας και για τα πάντα οι υπεύθυνοι θα κρίνονται, κατά τη γνώμη του Σανιδά, αθώοι. Βέβαια, αρκεί οι υπεύθυνοι να είναι γνωστών πολιτικών πεποιθήσεων...
Είναι δυνατόν το σύστημα να τον έχει προάγει σε έναν από τους ανώτερους δικαστικούς λειτουργούς, όταν διακρίνεται για τέτοιο αίσθημα δικαιοσύνης;
Μήπως να διαβάσει λίγο "Μπαμπινιώτη" για τον ορισμό της δικαιοσύνης; Μήπως να ανατρέξει στα βιβλία της Νομικής;
Η έκθεση ενός "νεκροταφείου" ανθρώπων είναι από μόνη της ανατριχιαστική. Όταν μάλιστα αυτούς τους σωρούς ανθρώπων τους εκθέτουμε ώστε να φαίνεται ότι παίζουν μπάλα ή χορεύουν ή διαβάζουν είναι και απάνθρωπο. Δεν υπάρχει πλεόν σεβασμός στους νεκρούς. Βέβαια, το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, το γεγονός ότι η τελευταία περίοδος της ζωής τους ήταν φρικιαστική, μας κάνει να ανρωτηθούμε με τη ψυχή εμείς θα διασκεδάσουμε βλέποντας αυτά τα εκθέματα. Το θέμα είναι ηθικό.
Όμως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τους ευχαριστεί να επισκέπτονται και να διασκεδάζουν (;;;) με τέτοιο θέαμα τότε θα υπάρχουν εκθέσεις τέτοιου είδους και θα έχουν και επιτυχία, οικονομική βέβαια!!!
Η δωρεά οργάνων είναι ανθρωπιά, η οικονομική εκμετάλλευση πτωμάτων με τέτοιον τρόπο είναι απ-ανθρωπιά, παλι-ανθρωπιά και κατάντια.
Ακόμα και να τους ευνουχίσεις θα βρουν άλλους εναλλακτικούς τρόπους να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες ορέξεις τους. Πιθανώς να καταφύγουν σε σαδιστικές μεθόδους και να φτάσουν να δολοφονήσουν με μεγάλη ευκολία έχοντας και ένα επιπλέον κίνητρο, αυτό της εκδίκησης της κοινωνίας όλης. Το ερώτημα αν υπάρχει ικανοποιητική τιμωρία για τέτοιους ανθρώπους δεν είναι εύκολο. Τα θύματα όμως είναι αυτά που όπως και να τιμωρήσεις τους θύτες τους δεν θα ειναι ποτέ πια οι ίδιοι άνθρωποι που ήταν πριν. Τα παιδιά έχουν χάσει κομάτι από την παιδική ψυχή τους για πάντα.
Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι η σπίθα ξεκινάει πάντα από μια αφορμή χωρίς αυτή να είναι και η αιτία της εξεγέρσης. Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή η αφορμή ήταν η δολοφονία του Αλέξη. Η δολοφονία αυτή ήταν η σταγόνα στο ποτήρι που το ξεχείλισε. Η αιτία ήταν η ασυδοσία της αστυνομίας και της κυβέρνησης, ήταν η υπεροψία των κρατούντων την εξουσία που έπαιζαν με τους φίλους τους με τα εκατομύρια ευρώ σαν να ήταν χάρτινα ευρώ της μονόπολης όταν ο κόσμος ζει(?) με 700 ευρώ, ήταν η αγανάκτηση ότι δεν πάει άλλο.
Ας γίνει κάτι έστω και τώρα για να μην πάει χαμένη η αφορμή, χαμένο το αίμα του ΑΛέξη...