που είσαι ρε ego, σε ψάχνω για την τελευταία απάντηση! Είναι αυτή που ακολουθεί.
Καλημέρα
Για να το κλείσουμε λοιπόν το θέμα έχω να σου πω κάτι τελευταίο για να καταλάβεις και τον σκοπό του πρώτου σχολίου μου.
Όλοι εδώ μέσα λίγο πολύ συμμετέχουμε σε αυτό το ευρύτερο ρεύμα της πολιτικής αμφισβήτησης. Ο καθένας βέβαια από την δική του πλευρά. Εγώ έκανα ένα μικρό πέρασμα από τον έναν ενεργητικότατο πολιτικό χώρο και έφυγα απογοητευμένος. Ο λόγος που αρχικά με οδήγησε εκεί ήταν η αναζήτηση μιας διαφορετικής ποιότητας στην καθημερινότητά μου. Μια ποιότητα που η οικογένεια, το σχολείο, η θεσμοθετημένη εργασία, η κουλτούρα της διασκέδασης και του πνεύματος της κοινωνικής-κρατικής μέριμνας δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να μου προσφέρει. Έτσι συναντήθηκα με ανθρώπους που είχαν καταλήξει περίπου στα ίδια συμπεράσματα με μένα. Αυτή οι άνθρωποι, μαζί με εμένα φυσικά, υποδείκνυαν και ένα εχθρό ενάντια στον οποίο έπρεπε να στραφούμε για να περισώσουμε την ποιότητα εκείνη. Έτσι ριχτήκαμε όλοι στο πόλεμο, στην κριτική και στην έμπρακτη αντίδραση για την καταστροφή του εχθρού.
Στην πορεία αυτή παρατήρησα, πρώτον ότι απομακρυνόμασταν σταθερά από την ποιότητα που αρχικά επιζητούσαμε, και δεύτερον η μόνη αξία έμενε τελικά ήταν ο πόλεμος, η κριτική και η καταστροφή, οι αρχικές προθέσεις μετατοπίστηκαν στον χώρο της ουτοπίας και έμειναν εκεί. Διότι αυτά που αρχικά υμνούσαμε δεν είχαν καμία σχέση με κανέναν πόλεμο και επιθετική διάθεση. Αυτή την μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη δεν την θεωρώ με κανένας τρόπο παράλογη ή μη θεμιτή αλλά ούτε και το αντίθετο, χάριν όμως της αλήθειας δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι η βία που αποκόμισα δεν θα με οδηγούσε σε αυτό που ζητούσα ούτε για εμένα αλλά ούτε και τους συναγωνιστές μου. Αυτό δεν μπορώ να το υποστηρίξω με περαιτέρω επιχειρήματα διότι δεν πηγάζει από το λογικό αλλά από το καθαρό βίωμα και η αλήθεια είναι ότι διακατέχομαι από μεγάλη σιγουριά για αυτά μου τα συμπεράσματα.
(Για τη βία αυτό που πιστεύω είναι ότι απλά ότι υφίσταται και θα συνεχίζει να υφίσταται και στηρίζεται όχι πάνω στο λογικό αλλά στην παρόρμηση. Μιλάω οπότε για διαχείρισή της, τέτοια που να επιφέρει άμεσα αποτελέσματα.)
Και αυτή η υποκουλτούρα της βίας ήρθε και έστειλε βαθιά τις ρίζες της έτσι ώστε τίποτα να μην μπορεί να την κλονίσει. Αυτή αποτέλεσε τα μέτρα και τα σταθμά στην οποιαδήποτε δράση. Οι πολιτικές κρίνοντας πλέον από το πόσο βία εμπεριείχαν μέσα τους. Δεν εννοώ μόνο την έμπρακτη βία αλλά και αυτή που απορρέει από την πολιτική κριτική ακόμα και από την εσωτερική ήσυχη κριτική που ο καθένα μας σιωπηλά ξεδιπλώνει καθημερινά. Για μένα είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός αυτή η επισκίαση της «κουλτούρας για ένα νέο πολιτισμό» από την «κουλτούρα της καταστροφής του παλιού». Αν και το πρώτο συνεπάγεται το δεύτερο δυστυχώς το δεύτερο δεν συνεπάγεται το πρώτο και ένα πράγμα που νοιώθω ότι μπορώ να καταλογίσω στους εραστές της καταστροφής είναι η έλλειψη που παρουσιάζουν οι υποκειμενικότητές τους, στην συγκεκριμένη φάση της ιστορίας και στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, στην δημιουργία αυτού του νέου πολιτισμού. Αυτό είναι που μειώνει την αξία της βίαιης αντιπαράθεσης, αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που με κάνει καχύποπτο απέναντί της, η έλλειψη μιας ουσιαστικότερης θεώρησης της βίας που να σχετίζεται άμεσα με την πολιτισμική αναδιάπλαση της καθημερινότητάς μας. Η κατάσταση αυτή είναι μια προβληματική που εμποδίζει τα ίδια τα υποκείμενα να αγγίξουν ή τουλάχιστον να ψηλαφίσουν την κοινωνική τους πρόταση. Είχα διαβάσει ένα κείμενο κάποιου θεωρητικού του περασμένου αιώνα και μιλούσε για την πολιτική πρόταση της κοινωνικής αλληλεγγύης των αναρχικών και το ρόλο της στην δράση των πολιτικών υποκειμένων. Τι αντίστοιχο υπάρχει σήμερα από τους συνεχιστές της παράδοσης αυτής; Η γνώμη μου είναι ότι έτσι όπως διαρθρώνεται η κουλτούρα της βίας δεν θα δημιουργηθεί ποτέ ο χώρος για να φιλοξενήσει κάτι τέτοιο, μια σχισμή δηλαδή στον κοινωνικό φλοιό από κάτι ξένο και ουσιαστικά ανταγωνιστικό. Και από αυτήν την σύνδεση της υποκουλτούρας της πολιτικής αμφισβήτησης με τον κοινωνικό ιστό εξαρτάται και η ίδια η επιβίωση της υποκουλτούρας. Διότι ο καπιταλισμός παρελαύνει σε όλο τον πλανήτη και ένας καπιταλισμός που σέβεται τον εαυτό του δεν σέβεται τίποτε άλλο ξένο προς αυτόν.
Οι τύποι τώρα που γεμίζουν φωτιά τα βράδια της Αθήνας δεν ξέρω ούτε από πού προέρχονται αλλά ούτε και που πάνε. Το σίγουρο είναι ότι δεν βλέπουν τίποτα άλλο εκτός από τον πόλεμο. Η κοινωνική έκταση των πράξεων τους δεν θεωρώ ότι είναι και ανύπαρκτη αφού υπάρχουν πολλοί καθημερινοί άνθρωποι που αντλούν κρυφή ικανοποίηση από τις πολεμικές τους επιχειρήσεις. Βέβαια η πραγματική αξία των πράξεών τους δεν θα νομίζω ότι ξεπερνά αυτή την διάσταση. Ένα ξέσπασμα ικανοποίησης, μια στιγμή χαράς για κάποιους μέσα σε ένα χρόνο καταπίεσης. Ο δρόμος για τον κοινωνικό μετασχηματισμό δεν μπορεί να είναι άμεσο προϊόν της καταστροφής.
Η πολιτική πρακτική του καθενός αναγνωρίζω ότι είναι προσωπική του επιλογή και η κριτική πάνω σε αυτήν επίσης. Αυτή είναι η δική μου κριτική.
Για να το κλείσουμε λοιπόν το θέμα έχω να σου πω κάτι τελευταίο για να καταλάβεις και τον σκοπό του πρώτου σχολίου μου.
Όλοι εδώ μέσα λίγο πολύ συμμετέχουμε σε αυτό το ευρύτερο ρεύμα της πολιτικής αμφισβήτησης. Ο καθένας βέβαια από την δική του πλευρά. Εγώ έκανα ένα μικρό πέρασμα από τον έναν ενεργητικότατο πολιτικό χώρο και έφυγα απογοητευμένος. Ο λόγος που αρχικά με οδήγησε εκεί ήταν η αναζήτηση μιας διαφορετικής ποιότητας στην καθημερινότητά μου. Μια ποιότητα που η οικογένεια, το σχολείο, η θεσμοθετημένη εργασία, η κουλτούρα της διασκέδασης και του πνεύματος της κοινωνικής-κρατικής μέριμνας δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να μου προσφέρει. Έτσι συναντήθηκα με ανθρώπους που είχαν καταλήξει περίπου στα ίδια συμπεράσματα με μένα. Αυτή οι άνθρωποι, μαζί με εμένα φυσικά, υποδείκνυαν και ένα εχθρό ενάντια στον οποίο έπρεπε να στραφούμε για να περισώσουμε την ποιότητα εκείνη. Έτσι ριχτήκαμε όλοι στο πόλεμο, στην κριτική και στην έμπρακτη αντίδραση για την καταστροφή του εχθρού.
Στην πορεία αυτή παρατήρησα, πρώτον ότι απομακρυνόμασταν σταθερά από την ποιότητα που αρχικά επιζητούσαμε, και δεύτερον η μόνη αξία έμενε τελικά ήταν ο πόλεμος, η κριτική και η καταστροφή, οι αρχικές προθέσεις μετατοπίστηκαν στον χώρο της ουτοπίας και έμειναν εκεί. Διότι αυτά που αρχικά υμνούσαμε δεν είχαν καμία σχέση με κανέναν πόλεμο και επιθετική διάθεση. Αυτή την μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη δεν την θεωρώ με κανένας τρόπο παράλογη ή μη θεμιτή αλλά ούτε και το αντίθετο, χάριν όμως της αλήθειας δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι η βία που αποκόμισα δεν θα με οδηγούσε σε αυτό που ζητούσα ούτε για εμένα αλλά ούτε και τους συναγωνιστές μου. Αυτό δεν μπορώ να το υποστηρίξω με περαιτέρω επιχειρήματα διότι δεν πηγάζει από το λογικό αλλά από το καθαρό βίωμα και η αλήθεια είναι ότι διακατέχομαι από μεγάλη σιγουριά για αυτά μου τα συμπεράσματα.
(Για τη βία αυτό που πιστεύω είναι ότι απλά ότι υφίσταται και θα συνεχίζει να υφίσταται και στηρίζεται όχι πάνω στο λογικό αλλά στην παρόρμηση. Μιλάω οπότε για διαχείρισή της, τέτοια που να επιφέρει άμεσα αποτελέσματα.)
Και αυτή η υποκουλτούρα της βίας ήρθε και έστειλε βαθιά τις ρίζες της έτσι ώστε τίποτα να μην μπορεί να την κλονίσει. Αυτή αποτέλεσε τα μέτρα και τα σταθμά στην οποιαδήποτε δράση. Οι πολιτικές κρίνοντας πλέον από το πόσο βία εμπεριείχαν μέσα τους. Δεν εννοώ μόνο την έμπρακτη βία αλλά και αυτή που απορρέει από την πολιτική κριτική ακόμα και από την εσωτερική ήσυχη κριτική που ο καθένα μας σιωπηλά ξεδιπλώνει καθημερινά. Για μένα είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός αυτή η επισκίαση της «κουλτούρας για ένα νέο πολιτισμό» από την «κουλτούρα της καταστροφής του παλιού». Αν και το πρώτο συνεπάγεται το δεύτερο δυστυχώς το δεύτερο δεν συνεπάγεται το πρώτο και ένα πράγμα που νοιώθω ότι μπορώ να καταλογίσω στους εραστές της καταστροφής είναι η έλλειψη που παρουσιάζουν οι υποκειμενικότητές τους, στην συγκεκριμένη φάση της ιστορίας και στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, στην δημιουργία αυτού του νέου πολιτισμού. Αυτό είναι που μειώνει την αξία της βίαιης αντιπαράθεσης, αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που με κάνει καχύποπτο απέναντί της, η έλλειψη μιας ουσιαστικότερης θεώρησης της βίας που να σχετίζεται άμεσα με την πολιτισμική αναδιάπλαση της καθημερινότητάς μας. Η κατάσταση αυτή είναι μια προβληματική που εμποδίζει τα ίδια τα υποκείμενα να αγγίξουν ή τουλάχιστον να ψηλαφίσουν την κοινωνική τους πρόταση. Είχα διαβάσει ένα κείμενο κάποιου θεωρητικού του περασμένου αιώνα και μιλούσε για την πολιτική πρόταση της κοινωνικής αλληλεγγύης των αναρχικών και το ρόλο της στην δράση των πολιτικών υποκειμένων. Τι αντίστοιχο υπάρχει σήμερα από τους συνεχιστές της παράδοσης αυτής; Η γνώμη μου είναι ότι έτσι όπως διαρθρώνεται η κουλτούρα της βίας δεν θα δημιουργηθεί ποτέ ο χώρος για να φιλοξενήσει κάτι τέτοιο, μια σχισμή δηλαδή στον κοινωνικό φλοιό από κάτι ξένο και ουσιαστικά ανταγωνιστικό. Και από αυτήν την σύνδεση της υποκουλτούρας της πολιτικής αμφισβήτησης με τον κοινωνικό ιστό εξαρτάται και η ίδια η επιβίωση της υποκουλτούρας. Διότι ο καπιταλισμός παρελαύνει σε όλο τον πλανήτη και ένας καπιταλισμός που σέβεται τον εαυτό του δεν σέβεται τίποτε άλλο ξένο προς αυτόν.
Οι τύποι τώρα που γεμίζουν φωτιά τα βράδια της Αθήνας δεν ξέρω ούτε από πού προέρχονται αλλά ούτε και που πάνε. Το σίγουρο είναι ότι δεν βλέπουν τίποτα άλλο εκτός από τον πόλεμο. Η κοινωνική έκταση των πράξεων τους δεν θεωρώ ότι είναι και ανύπαρκτη αφού υπάρχουν πολλοί καθημερινοί άνθρωποι που αντλούν κρυφή ικανοποίηση από τις πολεμικές τους επιχειρήσεις. Βέβαια η πραγματική αξία των πράξεών τους δεν θα νομίζω ότι ξεπερνά αυτή την διάσταση. Ένα ξέσπασμα ικανοποίησης, μια στιγμή χαράς για κάποιους μέσα σε ένα χρόνο καταπίεσης. Ο δρόμος για τον κοινωνικό μετασχηματισμό δεν μπορεί να είναι άμεσο προϊόν της καταστροφής.
Η πολιτική πρακτική του καθενός αναγνωρίζω ότι είναι προσωπική του επιλογή και η κριτική πάνω σε αυτήν επίσης. Αυτή είναι η δική μου κριτική.
Το μόνο που ελπίζω και για σένα αλλά και για μένα αλλά και για κάθε άνθρωπο είναι να μπορούμε να αντέχουμε το παρελθόν μας, να μπορούμε να σηκώνουμε το ηθικό βάρος του. Ελπίζω οι αποφάσεις που παίρνεις να παραμείνουν τις ίδιας αξίας για την υποκειμενικότητά σου και στο μέλλον γιατί κατάλαβα ότι έχεις πάρει μερικές τολμηρές στην ζωή σου.
Όσο για το άρθρο η αλήθεια είναι ότι δεν με πολυενδιαφέρει, το σχόλιο σου ήταν που μου τράβηξε την προσοχή.
Διότι η άποψη και η δυναμικότητα που περικλείει έχει γίνει λίγο περισσότερο μοδάτο τον τελευταίο καιρό. Είναι και αυτό ένα κοινωνικό προϊόν και οπότε η κατανάλωση του, εξαρτάται και από την "διαφήμισή" του. Σου το λέω αυτό όχι τελείως απέξω ως παρατηρητής αλλά επειδή το συναντώ καθημερινά.
Δεν μειώνεται πάντως η αξία του στα μάτια μου αφού δεν ξέρω καν πως και αν μπορεί να μετρηθεί. Και εγώ άλλωστε πριν μερικά χρόνια το προϊόν αυτό με την ίδια λαχτάρα θα το κατανάλωνα.
Απλά θα ήθελα να βλέπω περισσότερες θεωρήσεις χωρίς τόσες επιθετικές διαθέσεις μέσα τους, τόσο επικεντρωμένές στον πόλεμο και στις απώλειες. Διότι αυτό που επιζητώ θέλω να υλοποιηθεί άμεσα και να μην μείνει εγκλωβισμένο στην σφαίρα της ουτοπίας και του ονείρου. Είναι ωραίο να πιστεύεις ότι συνεισφέρεις σε ένα σκοπό σε μια ρεαλιστική χωροχρονική διάσταση. Και αυτό το πράγμα που επιζητώ είναι αυτή καθεαυτή η ουτοπία και όχι ο πόλεμος που ισχυριζόμαστε ότι οδηγεί σε αυτή...
Την οδύνή δεν την ξεχνώ αλλά ο μονος τροπος για να φύγει είναι ειτε ,μεσω ενός ξεσπάσματος, που πιθανόν να μην έχει μόνιμο αποτέλεσμα, ή να δώσω μορφή σε αυτό που ονειρεύομαι, σε αυτό που νοιώθω όλοι οτι λείπει απο την ζωή μου.
Το να προσβάλεται η ηθική σου απο το υπάρχων κοινωνικό σύστημα ειναι κάτι παραπάνω από θεμιτό, είναι η ουσία της κοινωνικής εξέλιξης. Δεν τολμώ να σου πώ οτι άδικα εξοργίζεσε ή αντιδράς όπως και να το κάνεις αυτό.
Αν εσύ έχεις φτάσει στο σημείο να ιοθετήσεις μια σκληρή στάση ενάντια σε αυτό που σε περιβάλλει είναι προσωπική σου επιλογή και την σέβομαι.
Αλλά για μένα η ουσία δεν είναι να καταστρέψω αναγκαστικά αυτό που με περιβάλει αλλά να βιώσω πρώτα αυτό που μου στερεί. Δεν έχω την αυταπάτη ότι αυτό είναι πραγματοποιήσιμο μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον. Αλλά ρε πούστη μου μου λείπει και είμαι σίγουρος οτι δνε θα ζήσω καλά χωρίς αυτό. Και η αλήθεια είναι ότι σίγουρα θα χρειαστεί να πολεμήσω για αυτό αφού είναι τελείως ξένο προς το κατεστημένο του κοινωνικού παρόντος.
Οσο περισότερο αποκτώ τόσο μεγαλήτερη και βία θα βιώνω φυσικά. Αν αποκτήσω όμως έστω και λίγο, αυτό δεν θα με ενδιαφερει και ιδιαίτερα, θα έχω έναν επιπλέον λόγο να την υπομείνω. Αν δεν εχώ ή μένω πίσω στο κυνήγι της τότε τίποτα δεν θα μου δίνει ευχαρίστιση.
Αν δημιουργείς τότε έχεις κάτι να προασπίσεις . . .
Η δράση δεν πρέπει να είναι αντίδραση αλλά δημιουργεία και αν αυτή διαπλαθεί όμορφα σιγουρα η σύγκρουση σε περιμένει στην επόμενη γωνιά.
Εσύ τι είδους κοινωνία είσαι ικανός να φτιάξεις αναρωτιέμαι... καλή η κριτική και πάντα εύκολη και έγκυρη και έχοω συναντήσει χιλιάδες ανθρώπου που το μόνο που κάνουν είναι να κριτικάρουν... αλλά πόσο δημιουργικός είσαι στο γεννάς εναλλακτικές πραγματικότητες;
Έχεις κάτι να προτείνει σε εμένα που αν και δεν μου αρέσουν οι υπάρχουσες δομές δεν μπορώ να βρω κάτι εναλλακτικό;
Εσύ τι είδους κοινωνία είσαι ικανός να φτιάξεις αναρωτιέμαι... καλή η κριτική και πάντα εύκολη και έγκυρη και έχοω συναντήσει χιλιάδες ανθρώπου που το μόνο που κάνουν είναι να κριτικάρουν... αλλά πόσο δημιουργικός είσαι στο γεννάς εναλλακτικές πραγματικότητες;
Έχεις κάτι να προτείνει σε εμένα που αν και δεν μου αρέσουν οι υπάρχουσες δομές δεν μπορώ να βρω κάτι εναλλακτικό;
Τα κείμενα τους μου δείχνουν ότι τα παιδιά αυτά τα βλέπουν όλα μαύρα, παντού υπάρχουν υποταγμένές και διεφθαρμένες υποκειμενικότητες, όλοι έχουν κάτι προβληματικό στην ποιότητά τους και έτσι λοιπόν για αυτούς κανείς δεν είναι άξιος να πράξει πολιτικά στης σφαίρα του ουσιώδες. Έτσι είναι αναμενόμενο για αυτούς το ουσιώδες να αντιπροσωπεύεται από την καταστροφή του μη ουσιώδους το οποίο φυσικά βρίσκεται σχεδόν παντού!
Περαιτέρω διαφαίνεται ότι δεν πιστεύουν στην ίδια την κοινωνία για την αλλαγή που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν. Δεν πιστεύουν ότι η κοινωνία έχει την δυναμική εκείνη που απαιτεί μια ριζοσπαστική κοινωνικοπολιτική αλλαγή. Για αυτούς οι άνθρωποι που διαθέτουν σωστές αντιλήψεις είναι ελάχιστοι και καταδικασμένοι στην αφάνεια και μάλιστα έτσι πρέπει να γίνεται. Διότι η κοινωνία έχει την τάση να διαφθείρει τις αντιλήψεις των ανθρώπων όταν αυτοί στρέφουν την πολιτική τους στα ευρύτερα σύνολα της.
Άσχετα αν τα παιδιά αυτά έχουν μια ποιότητα αντιδιαμετρική σε σχέση με την κάκιστη ποιότητα της κοινωνικής μάζας, έχουν να κάνουν πάραυτα ουσιώδες παρατηρήσεις. Παρατηρήσεις που στριμώχνονται ανάμεσα σε αρνητικά φορτισμένες συναισθηματικές κραυγές και επηρεάζουν άρδην και την περαιτέρω εξέλιξη και μορφή τους Όντως λοιπόν η πολιτική που βιώνουμε δεν έχει εκείνη την ουσία που θα την καθιστά αντάξια της ηθικής που γέννά την κοινωνική αλληλεγγύη, τον σεβασμό στον συνάνθρωπο, την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη και η απόδειξη για αυτό είναι η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα. Όντως τα στοιχεία που απαρτίζουν το κύριο σώμα της κοινωνίας και καθορίζουν την πολιτική – μικροαστική τάξη – και την πνευματική της υπόσταση – το σύστημα εκπαίδευσης κ.α. – δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά για να οδηγήσουν την κοινωνία αυτή στο ιδεολογικό της πεπρωμένο. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κρατεί καλά ακόμα ενώ για τις απάνθρωπες μορφές που το σύστημα έχει πάρει κατά καιρούς αδυνατεί το ίδιο να δείξει ότι είναι ικανό να τις αποβάλει από το σώμα του.
Το σίγουρο που μπορούμε να πούμε για αυτά τα παιδία είναι ότι δεν μπορούμε να τους αποκαλέσουμε «κοινωνικούς αγωνιστές» διότι εφόσον δεν πιστεύουν στο ελάχιστο στην κοινωνία στην οποία και συμμετέχουν πώς θα μπορούσαν να αγωνίζονται για αυτήν; Αποτελούν μάλλον ένα σώμα που τείνει και μάλλον το επιθυμεί κιόλας, να αποκοπεί από την κοινωνική πραγματικότητα διότι αν δεν έχει φτάσει στο σημείο να την σιχαίνεται σίγουρα την σνομπάρει και την αποδοκιμάζει καθημερινά. Έτσι μάλλον η δράση τους έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της καθημερινής τους τάσης τους να απομακρυνθούν από αυτό που σιχαίνονται και ταυτόχρονα αυτό να βρίσκεται παντού. Για αυτούς, σε όλες π.χ. τις θεσμοθετημένες πολιτικές πράξεις κυριαρχεί η αναξιότητα, ακόμα και στις μη θεσμοθετημένες λίγες είναι αυτές που διατηρούν την ουσία τους. Μια ελιτιστική τάση κάνει την εμφάνισή της η οποία με την σειρά της ενισχύεται από την ένταση και ισχύ της εικόνας της ματαιότητας στην κοινωνική και πολιτική καθημερινότητα.
Αλλά αν δεν είναι κοινωνικοί αγωνιστές τι είναι; Μάλλον ενεργητικοί νέοι οι οποίοι ένιωσαν κάποτε την ηθική τους να προσβάλλεται από την ηθική της κοινωνίας. Ίσως βέβαια να μην ήταν καν τέτοιοι αλλά απλά καιροσκόποι και τυχοδιώκτες, ποιος ξέρει; Εγώ συγκλίνω προς την πρώτη άποψη διότι η δεύτερη με τρομάζει. Εγώ ένα λάθος βρίσκω στην λογική τους και αυτή είναι η ελιτιστική στάση που έχουν επιλέξει.
Τα κείμενα τους μου δείχνουν ότι τα παιδιά αυτά τα βλέπουν όλα μαύρα, παντού υπάρχουν υποταγμένές και διεφθαρμένες υποκειμενικότητες, όλοι έχουν κάτι προβληματικό στην ποιότητά τους και έτσι λοιπόν για αυτούς κανείς δεν είναι άξιος να πράξει πολιτικά στης σφαίρα του ουσιώδες. Έτσι είναι αναμενόμενο για αυτούς το ουσιώδες να αντιπροσωπεύεται από την καταστροφή του μη ουσιώδους το οποίο φυσικά βρίσκεται σχεδόν παντού!
Περαιτέρω διαφαίνεται ότι δεν πιστεύουν στην ίδια την κοινωνία για την αλλαγή που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν. Δεν πιστεύουν ότι η κοινωνία έχει την δυναμική εκείνη που απαιτεί μια ριζοσπαστική κοινωνικοπολιτική αλλαγή. Για αυτούς οι άνθρωποι που διαθέτουν σωστές αντιλήψεις είναι ελάχιστοι και καταδικασμένοι στην αφάνεια και μάλιστα έτσι πρέπει να γίνεται. Διότι η κοινωνία έχει την τάση να διαφθείρει τις αντιλήψεις των ανθρώπων όταν αυτοί στρέφουν την πολιτική τους στα ευρύτερα σύνολα της.
Άσχετα αν τα παιδιά αυτά έχουν μια ποιότητα αντιδιαμετρική σε σχέση με την κάκιστη ποιότητα της κοινωνικής μάζας, έχουν να κάνουν πάραυτα ουσιώδες παρατηρήσεις. Παρατηρήσεις που στριμώχνονται ανάμεσα σε αρνητικά φορτισμένες συναισθηματικές κραυγές και επηρεάζουν άρδην και την περαιτέρω εξέλιξη και μορφή τους Όντως λοιπόν η πολιτική που βιώνουμε δεν έχει εκείνη την ουσία που θα την καθιστά αντάξια της ηθικής που γέννά την κοινωνική αλληλεγγύη, τον σεβασμό στον συνάνθρωπο, την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη και η απόδειξη για αυτό είναι η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα. Όντως τα στοιχεία που απαρτίζουν το κύριο σώμα της κοινωνίας και καθορίζουν την πολιτική – μικροαστική τάξη – και την πνευματική της υπόσταση – το σύστημα εκπαίδευσης κ.α. – δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά για να οδηγήσουν την κοινωνία αυτή στο ιδεολογικό της πεπρωμένο. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κρατεί καλά ακόμα ενώ για τις απάνθρωπες μορφές που το σύστημα έχει πάρει κατά καιρούς αδυνατεί το ίδιο να δείξει ότι είναι ικανό να τις αποβάλει από το σώμα του.
Το σίγουρο που μπορούμε να πούμε για αυτά τα παιδία είναι ότι δεν μπορούμε να τους αποκαλέσουμε «κοινωνικούς αγωνιστές» διότι εφόσον δεν πιστεύουν στο ελάχιστο στην κοινωνία στην οποία και συμμετέχουν πώς θα μπορούσαν να αγωνίζονται για αυτήν; Αποτελούν μάλλον ένα σώμα που τείνει και μάλλον το επιθυμεί κιόλας, να αποκοπεί από την κοινωνική πραγματικότητα διότι αν δεν έχει φτάσει στο σημείο να την σιχαίνεται σίγουρα την σνομπάρει και την αποδοκιμάζει καθημερινά. Έτσι μάλλον η δράση τους έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της καθημερινής τους τάσης τους να απομακρυνθούν από αυτό που σιχαίνονται και ταυτόχρονα αυτό να βρίσκεται παντού. Για αυτούς, σε όλες π.χ. τις θεσμοθετημένες πολιτικές πράξεις κυριαρχεί η αναξιότητα, ακόμα και στις μη θεσμοθετημένες λίγες είναι αυτές που διατηρούν την ουσία τους. Μια ελιτιστική τάση κάνει την εμφάνισή της η οποία με την σειρά της ενισχύεται από την ένταση και ισχύ της εικόνας της ματαιότητας στην κοινωνική και πολιτική καθημερινότητα.
Αλλά αν δεν είναι κοινωνικοί αγωνιστές τι είναι; Μάλλον ενεργητικοί νέοι οι οποίοι ένιωσαν κάποτε την ηθική τους να προσβάλλεται από την ηθική της κοινωνίας. Ίσως βέβαια να μην ήταν καν τέτοιοι αλλά απλά καιροσκόποι και τυχοδιώκτες, ποιος ξέρει; Εγώ συγκλίνω προς την πρώτη άποψη διότι η δεύτερη με τρομάζει. Εγώ ένα λάθος βρίσκω στην λογική τους και αυτή είναι η ελιτιστική στάση που έχουν επιλέξει.
Πάντως το σοβαρότερο πρόβλημα στην Εκπαίδευση δεν είναι φυσικά πως θα μπαίνουν τα παιδιά στα Πανεπιστήμια, ή οτιδήποτε άλλο που να αφορά το ίδιο το σύστημα της, αλλά πώς η παροχή της ίδιας της υπηρεσίας της Εκπαίδευσης να δίνεται με τον Τιμιότερο δυνατό τρόπο προς τα παιδιά που την δέχονται. Δηλαδή δεν είναι δυνατόν να ξοδεύουν τα παιδιά όλες τις πρωινές τους ώρες στα σχολικά κτήρια στα οποία η ικανότητα των διδασκόντων είναι κατά κοινή ομολογία ελλιπής (γι’ αυτό άλλωστε αναγκάζονται όλα να καταφεύγουν στο δεύτερο απογευματινό σχολείο). Διότι και να θελήσει κάποιος εκπαιδευτικός στις ημέρες μας να καινοτομήσει στην εργασία του το μόνο που θα συναντήσει είναι ωχ-αδερφικές, μικροκομματικές και συντηρητικές αντιδράσεις (βλέπε το περιστατικό στο σχολείο της Γκράβας).
Επιπλέον κανείς δεν αναφέρεται στο γεγονός ότι στην χώρα μας στους διδάσκοντες του λυκείου και του γυμνασίου δεν διδάχθηκε ποτέ κάποιο σοβαρό μάθημα διδακτικής και ούτε θεωρείται απαραίτητο (Στο τμήμα που εγώ τελείωσα τέτοια μαθήματα ήταν αυτά που τα περούσες με ανοιχτό βιβλίο στην εξέταση με το επιτηρητή να κάνει τα στραβά μάτια). Εκεί που σε άλλες χώρες ο καθηγητής είναι ένας άνθρωπος που μελετά τις διδακτικές μεθόδους και τις ιδιαιτερότητες των μαθησιακής διαδικασίας του παιδιού στην Ελλάδα ο καθηγητής θα πρέπει απλά να γνωρίζει το αντικείμενο που πρόκειται να διδάξει. Απλούστερα, κάποιος ο οποίος απλά απαγγέλλει στους μαθητές στοίχους από το σχολικό βιβλίο θεωρείται από το σύστημα ότι διδάσκει! Το σωστό μοντέλου του διδασκάλου απουσιάζει πλήρως από την Ελληνική πραγματικότητα και έτσι είναι αδιανόητο για εμάς που δεν το έχουμε γνωρίσει ποτέ, να αντιληφθούμε το τραγικό της έλλειψής του. Μόνο κάποιος που έχει έρθει σε επαφή ένα καλοδουλεμένο σύστημα εκπαίδευσης μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος του κακού που βιώνουν οι μαθητές μας.
Έτσι αφού τα παιδιά κάθονται όλο τους το πρωινό σε ένα βαρετό και χωρίς ενδιαφέρον σχολείο, μετά πρέπει να περάσουν από τα σωστά σχολεία! Απογευματινά φροντιστήρια! Χρόνος για να αφιερώσει τι παιδί στις υπόλοιπες δραστηριότητες που απαιτεί η ηλικία του; Ελάχιστος. Ότι ακριβώς χρειάζεται ένα παιδί για να βαριέται την από το πρωί μέχρι το βράδυ! Πόσοι αντιλαμβάνονται και συζητούν αυτό το πρόβλημα; Η φίλη μου η Χριστίνα που είναι από την Γερμανία και όποτε τις περιγράφω την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα με κοιτά λες διαβάζει την δίκη του Κάφκα.
Βέβαια η έρευνα καθιστά μια χώρα ανταγωνιστική και προοδεύουσα έτσι; Εξάλλου σχεδόν όλοι οι καθηγητές πανεπιστημίων εκεί δεν ρίχνουν το βάρος σε τελική ανάλυση; Έρευνα και πάλι έρευνα! Το επίκεντρο ήταν και θα είναι ο ανταγωνισμός (οικονομικός- πνευματικός- κοινωνικός) και ποτέ μα ποτέ το άτομο ή μονάδα. Ας διευκολύνουμε λοιπόν για άλλη μια φορά την έρευνα και ας μην ασχοληθούμε με την προ-πανεπιστημιακή πορεία του μαθητή, ας κόψει το λαιμό αυτός να μάθει με όποιον τρόπο μπορεί (από το πρωί ως το βράδυ στις αίθουσες) την ύλη 3 τάξεων πλέον για τις τελικές εισαγωγικές εξετάσεις. Έτσι το χάσμα που δημιουργήθηκε μεταξύ λυκείου-πανεπιστημίου με πέρασμα από τις δέσμες στο νεότερο σύστημα θα διορθωθεί επιτέλους. Πώς όμως διορθώνεται αυτό το χάσμα που βασανίζει και ρίχνει κατακόρυφα το ηθικό των καθηγητών των ελληνικών πανεπιστημίων; Φορτώνοντάς το στην πλάτη του μαθητή φυσικά! Πώς αλλιώς! Και ποιος θα ασχοληθεί τέλος πάντων με τον κακόμοιρο τον μαθητή που όλοι έχουν απαιτήσεις από αυτόν χωρίς αυτός να έχει καμία απαίτηση από το σύστημα (αφού δεν γνωρίζει καν τι είναι και πώς λειτουργεί αυτή η βασανιστική δομή που ακολουθείτε από το όνομα «κράτος»);
Αλίμονο μην βρεθεί κάποιος και του εξηγήσει του κακόμοιρού του μαθητή της ακριβώς συμβαίνει στην ζωή του, αλίμονο!
Τα σχόλια του χρήστη
@ ego
που είσαι ρε ego, σε ψάχνω για την τελευταία απάντηση! Είναι αυτή που ακολουθεί.
Καλημέρα
Για να το κλείσουμε λοιπόν το θέμα έχω να σου πω κάτι τελευταίο για να καταλάβεις και τον σκοπό του πρώτου σχολίου μου.
Όλοι εδώ μέσα λίγο πολύ συμμετέχουμε σε αυτό το ευρύτερο ρεύμα της πολιτικής αμφισβήτησης. Ο καθένας βέβαια από την δική του πλευρά. Εγώ έκανα ένα μικρό πέρασμα από τον έναν ενεργητικότατο πολιτικό χώρο και έφυγα απογοητευμένος. Ο λόγος που αρχικά με οδήγησε εκεί ήταν η αναζήτηση μιας διαφορετικής ποιότητας στην καθημερινότητά μου. Μια ποιότητα που η οικογένεια, το σχολείο, η θεσμοθετημένη εργασία, η κουλτούρα της διασκέδασης και του πνεύματος της κοινωνικής-κρατικής μέριμνας δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να μου προσφέρει. Έτσι συναντήθηκα με ανθρώπους που είχαν καταλήξει περίπου στα ίδια συμπεράσματα με μένα. Αυτή οι άνθρωποι, μαζί με εμένα φυσικά, υποδείκνυαν και ένα εχθρό ενάντια στον οποίο έπρεπε να στραφούμε για να περισώσουμε την ποιότητα εκείνη. Έτσι ριχτήκαμε όλοι στο πόλεμο, στην κριτική και στην έμπρακτη αντίδραση για την καταστροφή του εχθρού.
Στην πορεία αυτή παρατήρησα, πρώτον ότι απομακρυνόμασταν σταθερά από την ποιότητα που αρχικά επιζητούσαμε, και δεύτερον η μόνη αξία έμενε τελικά ήταν ο πόλεμος, η κριτική και η καταστροφή, οι αρχικές προθέσεις μετατοπίστηκαν στον χώρο της ουτοπίας και έμειναν εκεί. Διότι αυτά που αρχικά υμνούσαμε δεν είχαν καμία σχέση με κανέναν πόλεμο και επιθετική διάθεση. Αυτή την μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη δεν την θεωρώ με κανένας τρόπο παράλογη ή μη θεμιτή αλλά ούτε και το αντίθετο, χάριν όμως της αλήθειας δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι η βία που αποκόμισα δεν θα με οδηγούσε σε αυτό που ζητούσα ούτε για εμένα αλλά ούτε και τους συναγωνιστές μου. Αυτό δεν μπορώ να το υποστηρίξω με περαιτέρω επιχειρήματα διότι δεν πηγάζει από το λογικό αλλά από το καθαρό βίωμα και η αλήθεια είναι ότι διακατέχομαι από μεγάλη σιγουριά για αυτά μου τα συμπεράσματα.
(Για τη βία αυτό που πιστεύω είναι ότι απλά ότι υφίσταται και θα συνεχίζει να υφίσταται και στηρίζεται όχι πάνω στο λογικό αλλά στην παρόρμηση. Μιλάω οπότε για διαχείρισή της, τέτοια που να επιφέρει άμεσα αποτελέσματα.)
Και αυτή η υποκουλτούρα της βίας ήρθε και έστειλε βαθιά τις ρίζες της έτσι ώστε τίποτα να μην μπορεί να την κλονίσει. Αυτή αποτέλεσε τα μέτρα και τα σταθμά στην οποιαδήποτε δράση. Οι πολιτικές κρίνοντας πλέον από το πόσο βία εμπεριείχαν μέσα τους. Δεν εννοώ μόνο την έμπρακτη βία αλλά και αυτή που απορρέει από την πολιτική κριτική ακόμα και από την εσωτερική ήσυχη κριτική που ο καθένα μας σιωπηλά ξεδιπλώνει καθημερινά. Για μένα είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός αυτή η επισκίαση της «κουλτούρας για ένα νέο πολιτισμό» από την «κουλτούρα της καταστροφής του παλιού». Αν και το πρώτο συνεπάγεται το δεύτερο δυστυχώς το δεύτερο δεν συνεπάγεται το πρώτο και ένα πράγμα που νοιώθω ότι μπορώ να καταλογίσω στους εραστές της καταστροφής είναι η έλλειψη που παρουσιάζουν οι υποκειμενικότητές τους, στην συγκεκριμένη φάση της ιστορίας και στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, στην δημιουργία αυτού του νέου πολιτισμού. Αυτό είναι που μειώνει την αξία της βίαιης αντιπαράθεσης, αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που με κάνει καχύποπτο απέναντί της, η έλλειψη μιας ουσιαστικότερης θεώρησης της βίας που να σχετίζεται άμεσα με την πολιτισμική αναδιάπλαση της καθημερινότητάς μας. Η κατάσταση αυτή είναι μια προβληματική που εμποδίζει τα ίδια τα υποκείμενα να αγγίξουν ή τουλάχιστον να ψηλαφίσουν την κοινωνική τους πρόταση. Είχα διαβάσει ένα κείμενο κάποιου θεωρητικού του περασμένου αιώνα και μιλούσε για την πολιτική πρόταση της κοινωνικής αλληλεγγύης των αναρχικών και το ρόλο της στην δράση των πολιτικών υποκειμένων. Τι αντίστοιχο υπάρχει σήμερα από τους συνεχιστές της παράδοσης αυτής; Η γνώμη μου είναι ότι έτσι όπως διαρθρώνεται η κουλτούρα της βίας δεν θα δημιουργηθεί ποτέ ο χώρος για να φιλοξενήσει κάτι τέτοιο, μια σχισμή δηλαδή στον κοινωνικό φλοιό από κάτι ξένο και ουσιαστικά ανταγωνιστικό. Και από αυτήν την σύνδεση της υποκουλτούρας της πολιτικής αμφισβήτησης με τον κοινωνικό ιστό εξαρτάται και η ίδια η επιβίωση της υποκουλτούρας. Διότι ο καπιταλισμός παρελαύνει σε όλο τον πλανήτη και ένας καπιταλισμός που σέβεται τον εαυτό του δεν σέβεται τίποτε άλλο ξένο προς αυτόν.
Οι τύποι τώρα που γεμίζουν φωτιά τα βράδια της Αθήνας δεν ξέρω ούτε από πού προέρχονται αλλά ούτε και που πάνε. Το σίγουρο είναι ότι δεν βλέπουν τίποτα άλλο εκτός από τον πόλεμο. Η κοινωνική έκταση των πράξεων τους δεν θεωρώ ότι είναι και ανύπαρκτη αφού υπάρχουν πολλοί καθημερινοί άνθρωποι που αντλούν κρυφή ικανοποίηση από τις πολεμικές τους επιχειρήσεις. Βέβαια η πραγματική αξία των πράξεών τους δεν θα νομίζω ότι ξεπερνά αυτή την διάσταση. Ένα ξέσπασμα ικανοποίησης, μια στιγμή χαράς για κάποιους μέσα σε ένα χρόνο καταπίεσης. Ο δρόμος για τον κοινωνικό μετασχηματισμό δεν μπορεί να είναι άμεσο προϊόν της καταστροφής.
Η πολιτική πρακτική του καθενός αναγνωρίζω ότι είναι προσωπική του επιλογή και η κριτική πάνω σε αυτήν επίσης. Αυτή είναι η δική μου κριτική.
@ ego 201897
Καλημέρα
Για να το κλείσουμε λοιπόν το θέμα έχω να σου πω κάτι τελευταίο για να καταλάβεις και τον σκοπό του πρώτου σχολίου μου.
Όλοι εδώ μέσα λίγο πολύ συμμετέχουμε σε αυτό το ευρύτερο ρεύμα της πολιτικής αμφισβήτησης. Ο καθένας βέβαια από την δική του πλευρά. Εγώ έκανα ένα μικρό πέρασμα από τον έναν ενεργητικότατο πολιτικό χώρο και έφυγα απογοητευμένος. Ο λόγος που αρχικά με οδήγησε εκεί ήταν η αναζήτηση μιας διαφορετικής ποιότητας στην καθημερινότητά μου. Μια ποιότητα που η οικογένεια, το σχολείο, η θεσμοθετημένη εργασία, η κουλτούρα της διασκέδασης και του πνεύματος της κοινωνικής-κρατικής μέριμνας δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να μου προσφέρει. Έτσι συναντήθηκα με ανθρώπους που είχαν καταλήξει περίπου στα ίδια συμπεράσματα με μένα. Αυτή οι άνθρωποι, μαζί με εμένα φυσικά, υποδείκνυαν και ένα εχθρό ενάντια στον οποίο έπρεπε να στραφούμε για να περισώσουμε την ποιότητα εκείνη. Έτσι ριχτήκαμε όλοι στο πόλεμο, στην κριτική και στην έμπρακτη αντίδραση για την καταστροφή του εχθρού.
Στην πορεία αυτή παρατήρησα, πρώτον ότι απομακρυνόμασταν σταθερά από την ποιότητα που αρχικά επιζητούσαμε, και δεύτερον η μόνη αξία έμενε τελικά ήταν ο πόλεμος, η κριτική και η καταστροφή, οι αρχικές προθέσεις μετατοπίστηκαν στον χώρο της ουτοπίας και έμειναν εκεί. Διότι αυτά που αρχικά υμνούσαμε δεν είχαν καμία σχέση με κανέναν πόλεμο και επιθετική διάθεση. Αυτή την μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη δεν την θεωρώ με κανένας τρόπο παράλογη ή μη θεμιτή αλλά ούτε και το αντίθετο, χάριν όμως της αλήθειας δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι η βία που αποκόμισα δεν θα με οδηγούσε σε αυτό που ζητούσα ούτε για εμένα αλλά ούτε και τους συναγωνιστές μου. Αυτό δεν μπορώ να το υποστηρίξω με περαιτέρω επιχειρήματα διότι δεν πηγάζει από το λογικό αλλά από το καθαρό βίωμα και η αλήθεια είναι ότι διακατέχομαι από μεγάλη σιγουριά για αυτά μου τα συμπεράσματα.
(Για τη βία αυτό που πιστεύω είναι ότι απλά ότι υφίσταται και θα συνεχίζει να υφίσταται και στηρίζεται όχι πάνω στο λογικό αλλά στην παρόρμηση. Μιλάω οπότε για διαχείρισή της, τέτοια που να επιφέρει άμεσα αποτελέσματα.)
Και αυτή η υποκουλτούρα της βίας ήρθε και έστειλε βαθιά τις ρίζες της έτσι ώστε τίποτα να μην μπορεί να την κλονίσει. Αυτή αποτέλεσε τα μέτρα και τα σταθμά στην οποιαδήποτε δράση. Οι πολιτικές κρίνοντας πλέον από το πόσο βία εμπεριείχαν μέσα τους. Δεν εννοώ μόνο την έμπρακτη βία αλλά και αυτή που απορρέει από την πολιτική κριτική ακόμα και από την εσωτερική ήσυχη κριτική που ο καθένα μας σιωπηλά ξεδιπλώνει καθημερινά. Για μένα είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός αυτή η επισκίαση της «κουλτούρας για ένα νέο πολιτισμό» από την «κουλτούρα της καταστροφής του παλιού». Αν και το πρώτο συνεπάγεται το δεύτερο δυστυχώς το δεύτερο δεν συνεπάγεται το πρώτο και ένα πράγμα που νοιώθω ότι μπορώ να καταλογίσω στους εραστές της καταστροφής είναι η έλλειψη που παρουσιάζουν οι υποκειμενικότητές τους, στην συγκεκριμένη φάση της ιστορίας και στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, στην δημιουργία αυτού του νέου πολιτισμού. Αυτό είναι που μειώνει την αξία της βίαιης αντιπαράθεσης, αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που με κάνει καχύποπτο απέναντί της, η έλλειψη μιας ουσιαστικότερης θεώρησης της βίας που να σχετίζεται άμεσα με την πολιτισμική αναδιάπλαση της καθημερινότητάς μας. Η κατάσταση αυτή είναι μια προβληματική που εμποδίζει τα ίδια τα υποκείμενα να αγγίξουν ή τουλάχιστον να ψηλαφίσουν την κοινωνική τους πρόταση. Είχα διαβάσει ένα κείμενο κάποιου θεωρητικού του περασμένου αιώνα και μιλούσε για την πολιτική πρόταση της κοινωνικής αλληλεγγύης των αναρχικών και το ρόλο της στην δράση των πολιτικών υποκειμένων. Τι αντίστοιχο υπάρχει σήμερα από τους συνεχιστές της παράδοσης αυτής; Η γνώμη μου είναι ότι έτσι όπως διαρθρώνεται η κουλτούρα της βίας δεν θα δημιουργηθεί ποτέ ο χώρος για να φιλοξενήσει κάτι τέτοιο, μια σχισμή δηλαδή στον κοινωνικό φλοιό από κάτι ξένο και ουσιαστικά ανταγωνιστικό. Και από αυτήν την σύνδεση της υποκουλτούρας της πολιτικής αμφισβήτησης με τον κοινωνικό ιστό εξαρτάται και η ίδια η επιβίωση της υποκουλτούρας. Διότι ο καπιταλισμός παρελαύνει σε όλο τον πλανήτη και ένας καπιταλισμός που σέβεται τον εαυτό του δεν σέβεται τίποτε άλλο ξένο προς αυτόν.
Οι τύποι τώρα που γεμίζουν φωτιά τα βράδια της Αθήνας δεν ξέρω ούτε από πού προέρχονται αλλά ούτε και που πάνε. Το σίγουρο είναι ότι δεν βλέπουν τίποτα άλλο εκτός από τον πόλεμο. Η κοινωνική έκταση των πράξεων τους δεν θεωρώ ότι είναι και ανύπαρκτη αφού υπάρχουν πολλοί καθημερινοί άνθρωποι που αντλούν κρυφή ικανοποίηση από τις πολεμικές τους επιχειρήσεις. Βέβαια η πραγματική αξία των πράξεών τους δεν θα νομίζω ότι ξεπερνά αυτή την διάσταση. Ένα ξέσπασμα ικανοποίησης, μια στιγμή χαράς για κάποιους μέσα σε ένα χρόνο καταπίεσης. Ο δρόμος για τον κοινωνικό μετασχηματισμό δεν μπορεί να είναι άμεσο προϊόν της καταστροφής.
Η πολιτική πρακτική του καθενός αναγνωρίζω ότι είναι προσωπική του επιλογή και η κριτική πάνω σε αυτήν επίσης. Αυτή είναι η δική μου κριτική.
@ego 201786
Το μόνο που ελπίζω και για σένα αλλά και για μένα αλλά και για κάθε άνθρωπο είναι να μπορούμε να αντέχουμε το παρελθόν μας, να μπορούμε να σηκώνουμε το ηθικό βάρος του. Ελπίζω οι αποφάσεις που παίρνεις να παραμείνουν τις ίδιας αξίας για την υποκειμενικότητά σου και στο μέλλον γιατί κατάλαβα ότι έχεις πάρει μερικές τολμηρές στην ζωή σου.
Όσο για το άρθρο η αλήθεια είναι ότι δεν με πολυενδιαφέρει, το σχόλιο σου ήταν που μου τράβηξε την προσοχή.
Διότι η άποψη και η δυναμικότητα που περικλείει έχει γίνει λίγο περισσότερο μοδάτο τον τελευταίο καιρό. Είναι και αυτό ένα κοινωνικό προϊόν και οπότε η κατανάλωση του, εξαρτάται και από την "διαφήμισή" του. Σου το λέω αυτό όχι τελείως απέξω ως παρατηρητής αλλά επειδή το συναντώ καθημερινά.
Δεν μειώνεται πάντως η αξία του στα μάτια μου αφού δεν ξέρω καν πως και αν μπορεί να μετρηθεί. Και εγώ άλλωστε πριν μερικά χρόνια το προϊόν αυτό με την ίδια λαχτάρα θα το κατανάλωνα.
Απλά θα ήθελα να βλέπω περισσότερες θεωρήσεις χωρίς τόσες επιθετικές διαθέσεις μέσα τους, τόσο επικεντρωμένές στον πόλεμο και στις απώλειες. Διότι αυτό που επιζητώ θέλω να υλοποιηθεί άμεσα και να μην μείνει εγκλωβισμένο στην σφαίρα της ουτοπίας και του ονείρου. Είναι ωραίο να πιστεύεις ότι συνεισφέρεις σε ένα σκοπό σε μια ρεαλιστική χωροχρονική διάσταση. Και αυτό το πράγμα που επιζητώ είναι αυτή καθεαυτή η ουτοπία και όχι ο πόλεμος που ισχυριζόμαστε ότι οδηγεί σε αυτή...
για το σχόλιο του ego 201728
Την οδύνή δεν την ξεχνώ αλλά ο μονος τροπος για να φύγει είναι ειτε ,μεσω ενός ξεσπάσματος, που πιθανόν να μην έχει μόνιμο αποτέλεσμα, ή να δώσω μορφή σε αυτό που ονειρεύομαι, σε αυτό που νοιώθω όλοι οτι λείπει απο την ζωή μου.
Το να προσβάλεται η ηθική σου απο το υπάρχων κοινωνικό σύστημα ειναι κάτι παραπάνω από θεμιτό, είναι η ουσία της κοινωνικής εξέλιξης. Δεν τολμώ να σου πώ οτι άδικα εξοργίζεσε ή αντιδράς όπως και να το κάνεις αυτό.
Αν εσύ έχεις φτάσει στο σημείο να ιοθετήσεις μια σκληρή στάση ενάντια σε αυτό που σε περιβάλλει είναι προσωπική σου επιλογή και την σέβομαι.
Αλλά για μένα η ουσία δεν είναι να καταστρέψω αναγκαστικά αυτό που με περιβάλει αλλά να βιώσω πρώτα αυτό που μου στερεί. Δεν έχω την αυταπάτη ότι αυτό είναι πραγματοποιήσιμο μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον. Αλλά ρε πούστη μου μου λείπει και είμαι σίγουρος οτι δνε θα ζήσω καλά χωρίς αυτό. Και η αλήθεια είναι ότι σίγουρα θα χρειαστεί να πολεμήσω για αυτό αφού είναι τελείως ξένο προς το κατεστημένο του κοινωνικού παρόντος.
Οσο περισότερο αποκτώ τόσο μεγαλήτερη και βία θα βιώνω φυσικά. Αν αποκτήσω όμως έστω και λίγο, αυτό δεν θα με ενδιαφερει και ιδιαίτερα, θα έχω έναν επιπλέον λόγο να την υπομείνω. Αν δεν εχώ ή μένω πίσω στο κυνήγι της τότε τίποτα δεν θα μου δίνει ευχαρίστιση.
Αν δημιουργείς τότε έχεις κάτι να προασπίσεις . . .
Η δράση δεν πρέπει να είναι αντίδραση αλλά δημιουργεία και αν αυτή διαπλαθεί όμορφα σιγουρα η σύγκρουση σε περιμένει στην επόμενη γωνιά.
φιλικά
το σχόλιο 201382 είναι για το 201379 του ego
Εσύ τι είδους κοινωνία είσαι ικανός να φτιάξεις αναρωτιέμαι... καλή η κριτική και πάντα εύκολη και έγκυρη και έχοω συναντήσει χιλιάδες ανθρώπου που το μόνο που κάνουν είναι να κριτικάρουν... αλλά πόσο δημιουργικός είσαι στο γεννάς εναλλακτικές πραγματικότητες;
Έχεις κάτι να προτείνει σε εμένα που αν και δεν μου αρέσουν οι υπάρχουσες δομές δεν μπορώ να βρω κάτι εναλλακτικό;
Εσύ τι είδους κοινωνία είσαι ικανός να φτιάξεις αναρωτιέμαι... καλή η κριτική και πάντα εύκολη και έγκυρη και έχοω συναντήσει χιλιάδες ανθρώπου που το μόνο που κάνουν είναι να κριτικάρουν... αλλά πόσο δημιουργικός είσαι στο γεννάς εναλλακτικές πραγματικότητες;
Έχεις κάτι να προτείνει σε εμένα που αν και δεν μου αρέσουν οι υπάρχουσες δομές δεν μπορώ να βρω κάτι εναλλακτικό;
Τα κείμενα τους μου δείχνουν ότι τα παιδιά αυτά τα βλέπουν όλα μαύρα, παντού υπάρχουν υποταγμένές και διεφθαρμένες υποκειμενικότητες, όλοι έχουν κάτι προβληματικό στην ποιότητά τους και έτσι λοιπόν για αυτούς κανείς δεν είναι άξιος να πράξει πολιτικά στης σφαίρα του ουσιώδες. Έτσι είναι αναμενόμενο για αυτούς το ουσιώδες να αντιπροσωπεύεται από την καταστροφή του μη ουσιώδους το οποίο φυσικά βρίσκεται σχεδόν παντού!
Περαιτέρω διαφαίνεται ότι δεν πιστεύουν στην ίδια την κοινωνία για την αλλαγή που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν. Δεν πιστεύουν ότι η κοινωνία έχει την δυναμική εκείνη που απαιτεί μια ριζοσπαστική κοινωνικοπολιτική αλλαγή. Για αυτούς οι άνθρωποι που διαθέτουν σωστές αντιλήψεις είναι ελάχιστοι και καταδικασμένοι στην αφάνεια και μάλιστα έτσι πρέπει να γίνεται. Διότι η κοινωνία έχει την τάση να διαφθείρει τις αντιλήψεις των ανθρώπων όταν αυτοί στρέφουν την πολιτική τους στα ευρύτερα σύνολα της.
Άσχετα αν τα παιδιά αυτά έχουν μια ποιότητα αντιδιαμετρική σε σχέση με την κάκιστη ποιότητα της κοινωνικής μάζας, έχουν να κάνουν πάραυτα ουσιώδες παρατηρήσεις. Παρατηρήσεις που στριμώχνονται ανάμεσα σε αρνητικά φορτισμένες συναισθηματικές κραυγές και επηρεάζουν άρδην και την περαιτέρω εξέλιξη και μορφή τους Όντως λοιπόν η πολιτική που βιώνουμε δεν έχει εκείνη την ουσία που θα την καθιστά αντάξια της ηθικής που γέννά την κοινωνική αλληλεγγύη, τον σεβασμό στον συνάνθρωπο, την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη και η απόδειξη για αυτό είναι η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα. Όντως τα στοιχεία που απαρτίζουν το κύριο σώμα της κοινωνίας και καθορίζουν την πολιτική – μικροαστική τάξη – και την πνευματική της υπόσταση – το σύστημα εκπαίδευσης κ.α. – δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά για να οδηγήσουν την κοινωνία αυτή στο ιδεολογικό της πεπρωμένο. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κρατεί καλά ακόμα ενώ για τις απάνθρωπες μορφές που το σύστημα έχει πάρει κατά καιρούς αδυνατεί το ίδιο να δείξει ότι είναι ικανό να τις αποβάλει από το σώμα του.
Το σίγουρο που μπορούμε να πούμε για αυτά τα παιδία είναι ότι δεν μπορούμε να τους αποκαλέσουμε «κοινωνικούς αγωνιστές» διότι εφόσον δεν πιστεύουν στο ελάχιστο στην κοινωνία στην οποία και συμμετέχουν πώς θα μπορούσαν να αγωνίζονται για αυτήν; Αποτελούν μάλλον ένα σώμα που τείνει και μάλλον το επιθυμεί κιόλας, να αποκοπεί από την κοινωνική πραγματικότητα διότι αν δεν έχει φτάσει στο σημείο να την σιχαίνεται σίγουρα την σνομπάρει και την αποδοκιμάζει καθημερινά. Έτσι μάλλον η δράση τους έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της καθημερινής τους τάσης τους να απομακρυνθούν από αυτό που σιχαίνονται και ταυτόχρονα αυτό να βρίσκεται παντού. Για αυτούς, σε όλες π.χ. τις θεσμοθετημένες πολιτικές πράξεις κυριαρχεί η αναξιότητα, ακόμα και στις μη θεσμοθετημένες λίγες είναι αυτές που διατηρούν την ουσία τους. Μια ελιτιστική τάση κάνει την εμφάνισή της η οποία με την σειρά της ενισχύεται από την ένταση και ισχύ της εικόνας της ματαιότητας στην κοινωνική και πολιτική καθημερινότητα.
Αλλά αν δεν είναι κοινωνικοί αγωνιστές τι είναι; Μάλλον ενεργητικοί νέοι οι οποίοι ένιωσαν κάποτε την ηθική τους να προσβάλλεται από την ηθική της κοινωνίας. Ίσως βέβαια να μην ήταν καν τέτοιοι αλλά απλά καιροσκόποι και τυχοδιώκτες, ποιος ξέρει; Εγώ συγκλίνω προς την πρώτη άποψη διότι η δεύτερη με τρομάζει. Εγώ ένα λάθος βρίσκω στην λογική τους και αυτή είναι η ελιτιστική στάση που έχουν επιλέξει.
Τα κείμενα τους μου δείχνουν ότι τα παιδιά αυτά τα βλέπουν όλα μαύρα, παντού υπάρχουν υποταγμένές και διεφθαρμένες υποκειμενικότητες, όλοι έχουν κάτι προβληματικό στην ποιότητά τους και έτσι λοιπόν για αυτούς κανείς δεν είναι άξιος να πράξει πολιτικά στης σφαίρα του ουσιώδες. Έτσι είναι αναμενόμενο για αυτούς το ουσιώδες να αντιπροσωπεύεται από την καταστροφή του μη ουσιώδους το οποίο φυσικά βρίσκεται σχεδόν παντού!
Περαιτέρω διαφαίνεται ότι δεν πιστεύουν στην ίδια την κοινωνία για την αλλαγή που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν. Δεν πιστεύουν ότι η κοινωνία έχει την δυναμική εκείνη που απαιτεί μια ριζοσπαστική κοινωνικοπολιτική αλλαγή. Για αυτούς οι άνθρωποι που διαθέτουν σωστές αντιλήψεις είναι ελάχιστοι και καταδικασμένοι στην αφάνεια και μάλιστα έτσι πρέπει να γίνεται. Διότι η κοινωνία έχει την τάση να διαφθείρει τις αντιλήψεις των ανθρώπων όταν αυτοί στρέφουν την πολιτική τους στα ευρύτερα σύνολα της.
Άσχετα αν τα παιδιά αυτά έχουν μια ποιότητα αντιδιαμετρική σε σχέση με την κάκιστη ποιότητα της κοινωνικής μάζας, έχουν να κάνουν πάραυτα ουσιώδες παρατηρήσεις. Παρατηρήσεις που στριμώχνονται ανάμεσα σε αρνητικά φορτισμένες συναισθηματικές κραυγές και επηρεάζουν άρδην και την περαιτέρω εξέλιξη και μορφή τους Όντως λοιπόν η πολιτική που βιώνουμε δεν έχει εκείνη την ουσία που θα την καθιστά αντάξια της ηθικής που γέννά την κοινωνική αλληλεγγύη, τον σεβασμό στον συνάνθρωπο, την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη και η απόδειξη για αυτό είναι η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα. Όντως τα στοιχεία που απαρτίζουν το κύριο σώμα της κοινωνίας και καθορίζουν την πολιτική – μικροαστική τάξη – και την πνευματική της υπόσταση – το σύστημα εκπαίδευσης κ.α. – δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά για να οδηγήσουν την κοινωνία αυτή στο ιδεολογικό της πεπρωμένο. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κρατεί καλά ακόμα ενώ για τις απάνθρωπες μορφές που το σύστημα έχει πάρει κατά καιρούς αδυνατεί το ίδιο να δείξει ότι είναι ικανό να τις αποβάλει από το σώμα του.
Το σίγουρο που μπορούμε να πούμε για αυτά τα παιδία είναι ότι δεν μπορούμε να τους αποκαλέσουμε «κοινωνικούς αγωνιστές» διότι εφόσον δεν πιστεύουν στο ελάχιστο στην κοινωνία στην οποία και συμμετέχουν πώς θα μπορούσαν να αγωνίζονται για αυτήν; Αποτελούν μάλλον ένα σώμα που τείνει και μάλλον το επιθυμεί κιόλας, να αποκοπεί από την κοινωνική πραγματικότητα διότι αν δεν έχει φτάσει στο σημείο να την σιχαίνεται σίγουρα την σνομπάρει και την αποδοκιμάζει καθημερινά. Έτσι μάλλον η δράση τους έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της καθημερινής τους τάσης τους να απομακρυνθούν από αυτό που σιχαίνονται και ταυτόχρονα αυτό να βρίσκεται παντού. Για αυτούς, σε όλες π.χ. τις θεσμοθετημένες πολιτικές πράξεις κυριαρχεί η αναξιότητα, ακόμα και στις μη θεσμοθετημένες λίγες είναι αυτές που διατηρούν την ουσία τους. Μια ελιτιστική τάση κάνει την εμφάνισή της η οποία με την σειρά της ενισχύεται από την ένταση και ισχύ της εικόνας της ματαιότητας στην κοινωνική και πολιτική καθημερινότητα.
Αλλά αν δεν είναι κοινωνικοί αγωνιστές τι είναι; Μάλλον ενεργητικοί νέοι οι οποίοι ένιωσαν κάποτε την ηθική τους να προσβάλλεται από την ηθική της κοινωνίας. Ίσως βέβαια να μην ήταν καν τέτοιοι αλλά απλά καιροσκόποι και τυχοδιώκτες, ποιος ξέρει; Εγώ συγκλίνω προς την πρώτη άποψη διότι η δεύτερη με τρομάζει. Εγώ ένα λάθος βρίσκω στην λογική τους και αυτή είναι η ελιτιστική στάση που έχουν επιλέξει.
Πάντως το σοβαρότερο πρόβλημα στην Εκπαίδευση δεν είναι φυσικά πως θα μπαίνουν τα παιδιά στα Πανεπιστήμια, ή οτιδήποτε άλλο που να αφορά το ίδιο το σύστημα της, αλλά πώς η παροχή της ίδιας της υπηρεσίας της Εκπαίδευσης να δίνεται με τον Τιμιότερο δυνατό τρόπο προς τα παιδιά που την δέχονται. Δηλαδή δεν είναι δυνατόν να ξοδεύουν τα παιδιά όλες τις πρωινές τους ώρες στα σχολικά κτήρια στα οποία η ικανότητα των διδασκόντων είναι κατά κοινή ομολογία ελλιπής (γι’ αυτό άλλωστε αναγκάζονται όλα να καταφεύγουν στο δεύτερο απογευματινό σχολείο). Διότι και να θελήσει κάποιος εκπαιδευτικός στις ημέρες μας να καινοτομήσει στην εργασία του το μόνο που θα συναντήσει είναι ωχ-αδερφικές, μικροκομματικές και συντηρητικές αντιδράσεις (βλέπε το περιστατικό στο σχολείο της Γκράβας).
Επιπλέον κανείς δεν αναφέρεται στο γεγονός ότι στην χώρα μας στους διδάσκοντες του λυκείου και του γυμνασίου δεν διδάχθηκε ποτέ κάποιο σοβαρό μάθημα διδακτικής και ούτε θεωρείται απαραίτητο (Στο τμήμα που εγώ τελείωσα τέτοια μαθήματα ήταν αυτά που τα περούσες με ανοιχτό βιβλίο στην εξέταση με το επιτηρητή να κάνει τα στραβά μάτια). Εκεί που σε άλλες χώρες ο καθηγητής είναι ένας άνθρωπος που μελετά τις διδακτικές μεθόδους και τις ιδιαιτερότητες των μαθησιακής διαδικασίας του παιδιού στην Ελλάδα ο καθηγητής θα πρέπει απλά να γνωρίζει το αντικείμενο που πρόκειται να διδάξει. Απλούστερα, κάποιος ο οποίος απλά απαγγέλλει στους μαθητές στοίχους από το σχολικό βιβλίο θεωρείται από το σύστημα ότι διδάσκει! Το σωστό μοντέλου του διδασκάλου απουσιάζει πλήρως από την Ελληνική πραγματικότητα και έτσι είναι αδιανόητο για εμάς που δεν το έχουμε γνωρίσει ποτέ, να αντιληφθούμε το τραγικό της έλλειψής του. Μόνο κάποιος που έχει έρθει σε επαφή ένα καλοδουλεμένο σύστημα εκπαίδευσης μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος του κακού που βιώνουν οι μαθητές μας.
Έτσι αφού τα παιδιά κάθονται όλο τους το πρωινό σε ένα βαρετό και χωρίς ενδιαφέρον σχολείο, μετά πρέπει να περάσουν από τα σωστά σχολεία! Απογευματινά φροντιστήρια! Χρόνος για να αφιερώσει τι παιδί στις υπόλοιπες δραστηριότητες που απαιτεί η ηλικία του; Ελάχιστος. Ότι ακριβώς χρειάζεται ένα παιδί για να βαριέται την από το πρωί μέχρι το βράδυ! Πόσοι αντιλαμβάνονται και συζητούν αυτό το πρόβλημα; Η φίλη μου η Χριστίνα που είναι από την Γερμανία και όποτε τις περιγράφω την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα με κοιτά λες διαβάζει την δίκη του Κάφκα.
Βέβαια η έρευνα καθιστά μια χώρα ανταγωνιστική και προοδεύουσα έτσι; Εξάλλου σχεδόν όλοι οι καθηγητές πανεπιστημίων εκεί δεν ρίχνουν το βάρος σε τελική ανάλυση; Έρευνα και πάλι έρευνα! Το επίκεντρο ήταν και θα είναι ο ανταγωνισμός (οικονομικός- πνευματικός- κοινωνικός) και ποτέ μα ποτέ το άτομο ή μονάδα. Ας διευκολύνουμε λοιπόν για άλλη μια φορά την έρευνα και ας μην ασχοληθούμε με την προ-πανεπιστημιακή πορεία του μαθητή, ας κόψει το λαιμό αυτός να μάθει με όποιον τρόπο μπορεί (από το πρωί ως το βράδυ στις αίθουσες) την ύλη 3 τάξεων πλέον για τις τελικές εισαγωγικές εξετάσεις. Έτσι το χάσμα που δημιουργήθηκε μεταξύ λυκείου-πανεπιστημίου με πέρασμα από τις δέσμες στο νεότερο σύστημα θα διορθωθεί επιτέλους. Πώς όμως διορθώνεται αυτό το χάσμα που βασανίζει και ρίχνει κατακόρυφα το ηθικό των καθηγητών των ελληνικών πανεπιστημίων; Φορτώνοντάς το στην πλάτη του μαθητή φυσικά! Πώς αλλιώς! Και ποιος θα ασχοληθεί τέλος πάντων με τον κακόμοιρο τον μαθητή που όλοι έχουν απαιτήσεις από αυτόν χωρίς αυτός να έχει καμία απαίτηση από το σύστημα (αφού δεν γνωρίζει καν τι είναι και πώς λειτουργεί αυτή η βασανιστική δομή που ακολουθείτε από το όνομα «κράτος»);
Αλίμονο μην βρεθεί κάποιος και του εξηγήσει του κακόμοιρού του μαθητή της ακριβώς συμβαίνει στην ζωή του, αλίμονο!