Κάποτε οι προκηρύξεις έθεταν δύο ζητήματα:
1) τις αρχές νομιμοποίησης της επαναστατικής, τρομοκρατικής δράσης γενικά,
2) τις βάσεις νομιμοποίησης έκαστης ενέργειας.
Ένα παράδειγμα σχετικά με το 2ο σημείο: χτυπάω τη βουλή γιατί στις τάδε του μηνός πέρασε το τάδε νομοσχέδιο, κουκουλώθηκε το θέμα του βατοπεδίου κλπ.
Ή: σκοτώνω τον τάδε γιατί ο πραγματικός του, συνειδητότατος ρόλος είναι αυτός κλπ.
Οι προκηρύξεις άνοιγαν έναν διάλογο με την κοινωνία, στο βαθμό που επιχειρούσαν να θέσουν τις βάσεις νομιμοποίησης των πράξεών τους ανοιχτά, απέναντι στην κοινωνία.
Οι προκηρύξεις της νεώτερης τρομοκρατίας διαφέρουν από αυτές της παλιότερης στο 2ο σημείο.
Δεν μπαίνουν στον κόπο να χτυπήσουν για συγκεκριμένα θέματα. Για συγκεκριμένα προβλήματα. Για συγκεκριμένες λαμογιές. Για συγκεκριμένες απάτες. Για αυτό και δεν χρειάζεται να επιχειρήσουν έναν τέτοιο διάλογο με την κοινωνία, ένανν διάλογο όπου θα απευθυνθούν σε αυτήν προσπαθώντας να πάερουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους, θέτοντας συγκεκριμενα πράγματα στο τραπέζι του διαλόγου.
Τουλάχιστον σε όσες έχω διαβάσει, κυριαρχεί το 1ο σημείο: αρκούνται στην έκθεση των αρχών νομιμοποίησής τους. Σα να λένε: "τι μας νομιμοποιεί; -η σαπίλα της "δημοκρατίας". Χωρίς θέσεις επί του συγκεκριμένου όμως δεν γίνεται διάλογος, επαφή με την κοινωνία. Δεν προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα συγκεκριμένα τους χτυπήματα. Η ερώτηση "γιατί συγκεκριμένα η βουλή και όχι πχ η ακρόπολη;" δεν έχει νόημα.
Το χτύπημα, για μένα, αυτών των τρομομκρατικών οργανώσεων, είναι χειρότερο.
Αντανακλά την βαθύτερη κουλτούρα αυτών που μισούν, των μέσων ψηφοφόρων, μια κουλτούρα που ακριβώς επειδή είναι τόσο βαθιά, είναι κατάφωρα εμφανής τριγύρω μας κάθε ώρα και στιγμή: "όλοι ίδιοι είναι".
Το τσουβάλιασμα.
Ο ιδεολογικός απόηχος αυτών των προκηρύξεων έχει το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό που λέει πως αντιμάχεται: η ιδέα της άμεσης δημοκρρατίας και των μη εξουσιαστικών θεσμών περιβάλλεται με την αχλύ μιας γενικούρας,
και από τη στιγμή που δεν τίθενται στο τραπέζι αρχές διαλόγου, οι ιδέες αυτές τσουβαλιάζονται από τη συνείδηση του κόσμου ως "γενικούρες".
Πρόκειται για απαξίωση δηλαδή αυτών των ιδεών. Δεν έχει σημασία αν γίνεται προβοκατόρικα από σκοτεινά κέντρα του παρακράτους ή από βλακεία πραγματικών "τερροριστών" (και μόνο η λέξη δεν είναι αστεία;).
Ο κίνδυνος λοιπόν δεν είναι πως τραυματίζουν το κίνημα, τους λαϊκούς αγώνες, με την ένταση της αστυνομοκρατίας και του φόβου. Ο κίνδυνος είναι αυτή η μεταμοντέρνα σούπα που λέει πως τίποτα δεν έχει νόημα και όλα κολλάνε (δεν χρειάζεται να μπούμε σε συζήτηση για τις σσυγκεκριμένες πράξεις μας) με αποτέλεσμα ο καθένας να κάνει του κεφαλιού του.
Ο κίνδυνος είναι ακόμα περισσότερο να χάσουν στα μάτια του κόσμου αυτές οι ιδέες τις βάσεις της νομιμοποίησής τους.
Γιατί για έναν επαναστάτη, θα πρέπει η βία να είναι πάντα ένα ενδεχόμενο. Όχι η βία γενικώς και αορίστως όπως προτείνεται από τους τερροριστές, αλλά η συγκεκριμένη βία, συγκεκριμένων στόχων, για συγκεκριμένους λόγους. Όσο κι αν διαφωνεί ο ένας ή ο άλλος για αυτούς τους συγκεκριμένους στόχους και λόγους. Αλλά τουλάχιστον να τίθεται η δυνατότητα διαφωνίας ή συμφωνίας.
Σε όλες αυτές τις προκηρύξεις αυτό είναι που απουσιάζει: η δυνατότητα συμφωνίας ή διαφωνίας με τα συγκεκριμένα χτυπήματα.
Στην ουσία τους, όπως τα βλέπω, είναι εκδηλώσεις καθαρά συντηρητικές: απαξιώνουν την ένοπλη (βίαιη) δράση, και στο μέτρο που αυτή προβάλλει μόνο τις αρχές νομιμοποίησής της (πχ "η σημερινή δημοκρατία είναι σάπια, η άμεση δημοκρατία είναι το ζητούμενο"), απαξιώνονται και αυτές οι αρχές νομιμοποίησής της (άμεση δημοκρατία).
Αν βάλεις από τη μια όλους τους παραιτημένους μαζί με τους τρομοκράτες (με ή χωρίς εισαγωγικά)
κι από την άλλη το κίνημα,
νομίζω πως το δεύτερο είναι αυτό που βρίσκεται σε μειοψηφική θέση.
Οι γκρούπες που έχουν θέσει εαυτόν έξω από τους μαζικούς αγώνες είναι η πλειοψηφία, αυτή βγάζει κυβερνήσεις. Τα κινήματα είναι αυτά που μειοψηφούν. Παράδειγμα: μέτρα ψήφους στις τελευταίες εκλογές.
Εγώ βλέπω αντιθέτως στη δική σου λογική περιφρόνηση προς τις μάζες (που δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα, μετά από 150 τουλάχιστον χρόνια το πραγματικό τους συμφέρον) και ακολούθως η λογική σου σε κυρήσσει πρωτοπόρο επαναστάτη κι έτσι ακολουθείς αδιέξοδους ατομικούς δρόμους (έστω μειοψηφικούς), αφού δεν έχεις επαφή με τις μάζες,
Ο κυρίαρχος λόγος επιτάσσει μια διαχωριστική γραμμή:
από τη μια τα σπασίματα
από την άλλη οι μαθητές
από τη μια οι καταστροφές
από την άλλη οι ειρηνικοί διαδηλωτές
από τη μια οι λεηλασίες
από την άλλη οι διαμαρτυρίες με το μανδύα της συνταγματικής νομιμότητας
Όσο δεν επανανοηματοδοτείται αυτή η διαχωριστική γραμμή μένουμε στα ίδια - και η επανανοηματοδότηση θα ξαναεπιχειρηθεί βίαια, ακόμη πιο βίαια στο μέλλον.
Γιατί οι καταστροφές, οι λεηλασίες, οι καταστροφές και οι βανδαλισμοί συστοιχούν αποκλειστκά στην ατομική και εμπορική ιδιοκτησία και όχι στις ζωές των μαθητών, των εργαζομένων, των ανέργων και των εξαποδώ.
Σε κανένα δελτίο ειδήσεων δεν θα ακούσεις για βανδαλισμό της ζωής των εργαζομένων.
Σε κανένα άρθρο δεν θα διαβάσεις για λεηλασία και καταστροφή της μαθητικής νεολαίας.
Ούτε στο άρθρο του Στέλιου Κούλογλου.
Όταν το μόνο που προκρίνεται είναι το δίκιο του έμπορα και το δίκιο του τραπεζίτη, είναι αυτονόητο πως το δίκιο του εργάτη δεν μπορεί να υποστεί βανδαλισμούς.Γιατί αυτό που έχει αξία και προστατεύεται είναι το δίκιο του έμπορα, του καταστηματάρχη, του τραπεζίτη. Αυτό που προστατεύεται μπορεί να υποστεί βανδαλισμούς.
Όπως το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Κακλαμάνη στο σύνταγμα που το φρουρούσαν ματ.
Το σύστημα βολεύεται να προκρίνει από την άλλη την ξεφτίλα του δίκιου των μαθητών που στην περίφημη επιστολή τους ζητούσαν "λίγη αγάπη". "Είμαστε τα παιδιά σας, ζητούμε λίγη αγάπη". Από αγάπη το σύστημα άλλο τίποτα.
Είχε πει ένας γιόγκι κάποτε πως το κριτήριο για την αγάπη είναι η ελευθερία. Αν η αγάπη δεν σε κάνει πιο ελεύθερο, τότε δεν είναι αγάπη.
proudgaros όταν οι λύσεις που υιοθετούμε είναι οι λύσεις που παράγει και το σύστημα (πλουτισμός, απάτη κλπ), τότε το σύστημα παλεύει μόνο του χωρίς ουσιαστικό και συνειδητό αντίλογο, αντίδραση.
Αυτό εννοώ.
Όταν είμαστε εμείς το σύστημα δηλαδή, το σύστημα προχωράει μόνο του.
Στην όλη ιστορία βλέπω ένα σύστημα καθώς και τα παράγωγά του. Το σύστημα παράγει πεντακόσιες φορές περισσότερα σκουπίδια καθώς και εγκληματικές δραστηριότητες από όσες αντιλαμβάνεται κάποιος που βρίσκεται απέξω.
Φυσικά αυτή η "αντιεξουσία" που έχει παράγει η ίδια η εξουσία διεισδύει και σε άλλες μορφές κοινωνικής πράξης, όπως το ανώνυμο σερφάρισμα λόγω λογοκρισίας... το σύστημα αυτό βέβαια αμφιβάλλω κατά πολύ αν παράγει και μια αντιεξουσία που θα ετοίμαζε μια παγκόσμια επανάσταση, κι αυτό νομίζω είναι σημαντικό θέμα. Τα όπλα που παράγει το σύστημα χρησιμοποιούνται για να αναπαράγουν ανάγκες του συστήματος: έγκλημα, απάτες, πλουτισμός, πορνογραφία.
Σα να λέμε ότι δεν υπάρχει ιστορικό προτσές, όταν απλώς το σύστημα παλεύει με τον εαυτό του μόνο του εκεί έξω. (κι εδώ μέσα βεβαίως βεβαίως).
Τα σχόλια του χρήστη
Κάποτε οι προκηρύξεις έθεταν δύο ζητήματα:
1) τις αρχές νομιμοποίησης της επαναστατικής, τρομοκρατικής δράσης γενικά,
2) τις βάσεις νομιμοποίησης έκαστης ενέργειας.
Ένα παράδειγμα σχετικά με το 2ο σημείο: χτυπάω τη βουλή γιατί στις τάδε του μηνός πέρασε το τάδε νομοσχέδιο, κουκουλώθηκε το θέμα του βατοπεδίου κλπ.
Ή: σκοτώνω τον τάδε γιατί ο πραγματικός του, συνειδητότατος ρόλος είναι αυτός κλπ.
Οι προκηρύξεις άνοιγαν έναν διάλογο με την κοινωνία, στο βαθμό που επιχειρούσαν να θέσουν τις βάσεις νομιμοποίησης των πράξεών τους ανοιχτά, απέναντι στην κοινωνία.
Οι προκηρύξεις της νεώτερης τρομοκρατίας διαφέρουν από αυτές της παλιότερης στο 2ο σημείο.
Δεν μπαίνουν στον κόπο να χτυπήσουν για συγκεκριμένα θέματα. Για συγκεκριμένα προβλήματα. Για συγκεκριμένες λαμογιές. Για συγκεκριμένες απάτες. Για αυτό και δεν χρειάζεται να επιχειρήσουν έναν τέτοιο διάλογο με την κοινωνία, ένανν διάλογο όπου θα απευθυνθούν σε αυτήν προσπαθώντας να πάερουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους, θέτοντας συγκεκριμενα πράγματα στο τραπέζι του διαλόγου.
Τουλάχιστον σε όσες έχω διαβάσει, κυριαρχεί το 1ο σημείο: αρκούνται στην έκθεση των αρχών νομιμοποίησής τους. Σα να λένε: "τι μας νομιμοποιεί; -η σαπίλα της "δημοκρατίας". Χωρίς θέσεις επί του συγκεκριμένου όμως δεν γίνεται διάλογος, επαφή με την κοινωνία. Δεν προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα συγκεκριμένα τους χτυπήματα. Η ερώτηση "γιατί συγκεκριμένα η βουλή και όχι πχ η ακρόπολη;" δεν έχει νόημα.
Το χτύπημα, για μένα, αυτών των τρομομκρατικών οργανώσεων, είναι χειρότερο.
Αντανακλά την βαθύτερη κουλτούρα αυτών που μισούν, των μέσων ψηφοφόρων, μια κουλτούρα που ακριβώς επειδή είναι τόσο βαθιά, είναι κατάφωρα εμφανής τριγύρω μας κάθε ώρα και στιγμή: "όλοι ίδιοι είναι".
Το τσουβάλιασμα.
Ο ιδεολογικός απόηχος αυτών των προκηρύξεων έχει το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό που λέει πως αντιμάχεται: η ιδέα της άμεσης δημοκρρατίας και των μη εξουσιαστικών θεσμών περιβάλλεται με την αχλύ μιας γενικούρας,
και από τη στιγμή που δεν τίθενται στο τραπέζι αρχές διαλόγου, οι ιδέες αυτές τσουβαλιάζονται από τη συνείδηση του κόσμου ως "γενικούρες".
Πρόκειται για απαξίωση δηλαδή αυτών των ιδεών. Δεν έχει σημασία αν γίνεται προβοκατόρικα από σκοτεινά κέντρα του παρακράτους ή από βλακεία πραγματικών "τερροριστών" (και μόνο η λέξη δεν είναι αστεία;).
Ο κίνδυνος λοιπόν δεν είναι πως τραυματίζουν το κίνημα, τους λαϊκούς αγώνες, με την ένταση της αστυνομοκρατίας και του φόβου. Ο κίνδυνος είναι αυτή η μεταμοντέρνα σούπα που λέει πως τίποτα δεν έχει νόημα και όλα κολλάνε (δεν χρειάζεται να μπούμε σε συζήτηση για τις σσυγκεκριμένες πράξεις μας) με αποτέλεσμα ο καθένας να κάνει του κεφαλιού του.
Ο κίνδυνος είναι ακόμα περισσότερο να χάσουν στα μάτια του κόσμου αυτές οι ιδέες τις βάσεις της νομιμοποίησής τους.
Γιατί για έναν επαναστάτη, θα πρέπει η βία να είναι πάντα ένα ενδεχόμενο. Όχι η βία γενικώς και αορίστως όπως προτείνεται από τους τερροριστές, αλλά η συγκεκριμένη βία, συγκεκριμένων στόχων, για συγκεκριμένους λόγους. Όσο κι αν διαφωνεί ο ένας ή ο άλλος για αυτούς τους συγκεκριμένους στόχους και λόγους. Αλλά τουλάχιστον να τίθεται η δυνατότητα διαφωνίας ή συμφωνίας.
Σε όλες αυτές τις προκηρύξεις αυτό είναι που απουσιάζει: η δυνατότητα συμφωνίας ή διαφωνίας με τα συγκεκριμένα χτυπήματα.
Στην ουσία τους, όπως τα βλέπω, είναι εκδηλώσεις καθαρά συντηρητικές: απαξιώνουν την ένοπλη (βίαιη) δράση, και στο μέτρο που αυτή προβάλλει μόνο τις αρχές νομιμοποίησής της (πχ "η σημερινή δημοκρατία είναι σάπια, η άμεση δημοκρατία είναι το ζητούμενο"), απαξιώνονται και αυτές οι αρχές νομιμοποίησής της (άμεση δημοκρατία).
Αν βάλεις από τη μια όλους τους παραιτημένους μαζί με τους τρομοκράτες (με ή χωρίς εισαγωγικά)
κι από την άλλη το κίνημα,
νομίζω πως το δεύτερο είναι αυτό που βρίσκεται σε μειοψηφική θέση.
Οι γκρούπες που έχουν θέσει εαυτόν έξω από τους μαζικούς αγώνες είναι η πλειοψηφία, αυτή βγάζει κυβερνήσεις. Τα κινήματα είναι αυτά που μειοψηφούν. Παράδειγμα: μέτρα ψήφους στις τελευταίες εκλογές.
Εγώ βλέπω αντιθέτως στη δική σου λογική περιφρόνηση προς τις μάζες (που δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα, μετά από 150 τουλάχιστον χρόνια το πραγματικό τους συμφέρον) και ακολούθως η λογική σου σε κυρήσσει πρωτοπόρο επαναστάτη κι έτσι ακολουθείς αδιέξοδους ατομικούς δρόμους (έστω μειοψηφικούς), αφού δεν έχεις επαφή με τις μάζες,
Μήπως έχεις φαντάσματα μέσα στο μυαλό ή τί;
ε αφού έτσι έχουν πει οι πατέρες, εντάξει.
Νομικός σύμβουλος του υπουργού χωρίς να έχει πάρει πτυχίο;
και έκανε απόπειρα για τους γονείς του και όχι για κανέναν άλλον λόγο;
Ρε παιδιά μισό λεπτό...
πως γίνεται να είναι γεννημένος το 43 και να αναφέρεστε στα 60 χρόνια από τη γέννησή του;
μήπως σας έχουν διαφύγει 6 χρόνια;...
Ο κυρίαρχος λόγος επιτάσσει μια διαχωριστική γραμμή:
από τη μια τα σπασίματα
από την άλλη οι μαθητές
από τη μια οι καταστροφές
από την άλλη οι ειρηνικοί διαδηλωτές
από τη μια οι λεηλασίες
από την άλλη οι διαμαρτυρίες με το μανδύα της συνταγματικής νομιμότητας
Όσο δεν επανανοηματοδοτείται αυτή η διαχωριστική γραμμή μένουμε στα ίδια - και η επανανοηματοδότηση θα ξαναεπιχειρηθεί βίαια, ακόμη πιο βίαια στο μέλλον.
Γιατί οι καταστροφές, οι λεηλασίες, οι καταστροφές και οι βανδαλισμοί συστοιχούν αποκλειστκά στην ατομική και εμπορική ιδιοκτησία και όχι στις ζωές των μαθητών, των εργαζομένων, των ανέργων και των εξαποδώ.
Σε κανένα δελτίο ειδήσεων δεν θα ακούσεις για βανδαλισμό της ζωής των εργαζομένων.
Σε κανένα άρθρο δεν θα διαβάσεις για λεηλασία και καταστροφή της μαθητικής νεολαίας.
Ούτε στο άρθρο του Στέλιου Κούλογλου.
Όταν το μόνο που προκρίνεται είναι το δίκιο του έμπορα και το δίκιο του τραπεζίτη, είναι αυτονόητο πως το δίκιο του εργάτη δεν μπορεί να υποστεί βανδαλισμούς.Γιατί αυτό που έχει αξία και προστατεύεται είναι το δίκιο του έμπορα, του καταστηματάρχη, του τραπεζίτη. Αυτό που προστατεύεται μπορεί να υποστεί βανδαλισμούς.
Όπως το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Κακλαμάνη στο σύνταγμα που το φρουρούσαν ματ.
Το σύστημα βολεύεται να προκρίνει από την άλλη την ξεφτίλα του δίκιου των μαθητών που στην περίφημη επιστολή τους ζητούσαν "λίγη αγάπη". "Είμαστε τα παιδιά σας, ζητούμε λίγη αγάπη". Από αγάπη το σύστημα άλλο τίποτα.
Είχε πει ένας γιόγκι κάποτε πως το κριτήριο για την αγάπη είναι η ελευθερία. Αν η αγάπη δεν σε κάνει πιο ελεύθερο, τότε δεν είναι αγάπη.
proudgaros όταν οι λύσεις που υιοθετούμε είναι οι λύσεις που παράγει και το σύστημα (πλουτισμός, απάτη κλπ), τότε το σύστημα παλεύει μόνο του χωρίς ουσιαστικό και συνειδητό αντίλογο, αντίδραση.
Αυτό εννοώ.
Όταν είμαστε εμείς το σύστημα δηλαδή, το σύστημα προχωράει μόνο του.
Ελπίζω να έγινα κατανοητός.
Απίστευτη ιστορία, απίστευτο ρεπορτάζ.
Στην όλη ιστορία βλέπω ένα σύστημα καθώς και τα παράγωγά του. Το σύστημα παράγει πεντακόσιες φορές περισσότερα σκουπίδια καθώς και εγκληματικές δραστηριότητες από όσες αντιλαμβάνεται κάποιος που βρίσκεται απέξω.
Φυσικά αυτή η "αντιεξουσία" που έχει παράγει η ίδια η εξουσία διεισδύει και σε άλλες μορφές κοινωνικής πράξης, όπως το ανώνυμο σερφάρισμα λόγω λογοκρισίας... το σύστημα αυτό βέβαια αμφιβάλλω κατά πολύ αν παράγει και μια αντιεξουσία που θα ετοίμαζε μια παγκόσμια επανάσταση, κι αυτό νομίζω είναι σημαντικό θέμα. Τα όπλα που παράγει το σύστημα χρησιμοποιούνται για να αναπαράγουν ανάγκες του συστήματος: έγκλημα, απάτες, πλουτισμός, πορνογραφία.
Σα να λέμε ότι δεν υπάρχει ιστορικό προτσές, όταν απλώς το σύστημα παλεύει με τον εαυτό του μόνο του εκεί έξω. (κι εδώ μέσα βεβαίως βεβαίως).
Το "ευτυχώς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο"
έχει σαν λογικό επακόλουθο τη σκέψη
"ευτυχώς που είναι το πασοκ καθεστώς επίσημο"
(η νδ καθεστώς επίσημο
η μεταδικτατορική κοινοβουλευτική δημοκρατία καθεστώς επίσημο
ο μανδραβέλης ο χατζηνικολάου και ο τράγκας καθεστώς επίσημο)
και δεν πειράζει που σαν χώρα από το 74 και δώθε πεθαίνουμε (όλο και πιο οριστικά)
αρκεί που δεν είναι οι τύποι αυτοί καθεστώς επίσημο...
Ολόκληρο μυαλό κατέβασε καμιά τρακοσαριά λέξεις απλά και μόνο για να γλείψει τον Χρυσοχοΐδη.
Κουλτούρα εισαγγελέα και μέρες του απρίλη του 67.
Οι καλοί νυκοκυραίοι που του κάνουν τη ζωή επικίνδυνη οι τεντυμπόιδες.
Κι όπως η κοινωνία είναι σαν το σώμα, ώρα να μπει στο γύψο.