και εγώ δεν μπορώ να αντιμετωπίζω ανθρώπους ή σύνολα ως ενιαίες "μάζες". Δεν καταλαβαίνω, όμως, αφού τόσο έντονα επισημαίνεις την ιδιαιτερότητα του κάθε νέου και τη μη κατηγοριοποίση των νέων ως ένα ιδιαίτερο κομμάτι της κοινωνίας, πως αλήθεια εννοείς την εκπροσώπηση που λες ότι δεν έχουν? Δεν έχουν ποιοι? Να τους εκπροσωπήσει ποιος? Να τους εκπροσωπήσει γιατί?
Tο κρίσιμο ερώτημα σε αυτές τις συνθήκες όξυνσης είναι, με τι οράματα και ποιες ιδέες θα μπολιαστεί η νεολαία. Το θέμα δεν είναι απλά να αποτυπωθεί η δυσαρέσκεια ή η ασφυξία των νεων ανθρώπων μέσω μαζικών εκδηλώσεων αντίδρασης .
Η Αριστερά πρέπει να εμπνεύσει δημιουργικά, να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής ηγεμονίας, οράματος. Αυτά λείπουν σήμερα και γι' αυτό υπάρχουν τα αντιφατικά συμπτώματα, τα οποία καταγράφει η έρευνα.
Βέβαια, όσο συνεχίζουν αρκετοί να αμφισβητούν έρευνες βασισμένες στα όποια επιστημονικά δεδομένα, αντιτάσοντας τις προσωπικές τους εμπειρίες και εκτιμήσεις, προφανώς η διαμόρφωση ενός νέου οράματος και ο αγώνας με διάρκεια και στόχευση θα καθυστερεί.
Η τρύπα στο αμπέχωνο του Ιωσήφ, όπως διακρίνεται στη φωτογραφία, οφείλεται σε τεχνοτροπία της εποχής ή προήλθε μετά το βίαιο γκρέμισμα του αγάλματος?
vaspapa μην τους ακούς. Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι. Έχω, ήδη, επαφή με μερικούς πατριώτες επαναστάτες Ούγγρους, διστάζουν προς στιγμήν γιατί δεν γνωρίζουν την Αλέκα, αλλά η μοναδική γνησιότητα του είδους αργά ή γρήγορα θα αποκτήσει την οικουμενική λάμψη που της ταιριάζει
"Όσο η Αριστερά μένει στις φραστικές καταδίκες υποσκάπτει το πρόσωπό της."
"Προσωπικά, ως Πολίτης και ψηφοφόρος της Αριστεράς, απαιτώ αυτή τη στιγμή μια ευφάνταστη κινητοποίηση "
... και περιμένω μέχρι το τέλος του κειμένου, την πρόταση ή το σχέδιο, που θα αντικαταστήσει τις φραστικές καταδίκες. Πως φαίνεται κ. Πήττα ότι, είμαστε μέρος αυτής της Αριστεράς...
Η Αριστερά έχει εδώ και χρόνια ενσωματώσει στο λόγο της κάποιες κλασσικές εκφράσεις του τύπου "Θα πρέπει η Αριστερά (ο ΣΥΝ, Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. κ.λ.π. στη θέση του υποκειμένου) να..." μιλώντας στην ουσία για τον εαυτό της ή την επίσης αξιοπρόσεκτη έκφραση "Θέλουμε (ή αγωνιζόμαστε) για ένα ΑΛΛΟ (συνήθως χωρίς ανάλυση ούτε καν περιγραφή) σύστημα, κόσμο, τοπίο κ.λ.π ). Δεν συζητάω για το άνευ υποκειμένου ή ποιητικού αιτίου "ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξουν..."
Πήξαμε!!! Πήξαμε στους γραφειοκράτες εντός και εκτός γραφείων, στις περιγραφές και τις μη διεξόδους. Η "πιάτσα" και το πεζοδρόμιο των λύσεων μας λείπει. Μάλλον γιατί δίνει τη μάχη της επιβίωσης και ξέρει να κρίνει που να επενδύει δυνάμεις, μόχθο, αγωνιστικότητα και συμμετοχή
Όταν ο Κούλογλου "μπαίνει" σε ζητήματα, που δεν μπαίνουν οι δημοσιογράφοι της "τηλεοπτικής δημοκρατίας" (ρατσιστικώς επιθέσεων, αυταρχισμού κ.λ.π.) είναι καλός. Συνέπεια αυτού, μαζευόμαστε -εξαιρουμένων κάποιων "σταγονιδίων"- αριστεροί και προοδευτικοί από διαφορετικές αφετηρίες και τα λέμε εδώ μέσα. Όταν η άποψη του είναι "αιρετική" σε σχέση με τη μέση διάθεση ενός παραδοσιακού αριστερού πνευματος γίνεται υπάλληλος του υπουργού...
Ο Μήτσος ο Παπαχρήστου, που πραγματικά ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε την ιδιότητα του ως εκφωνητή του παράνομου σταθμού του Πολυτεχνείου, είναι, λέτε κάποιοι, σύμβολο της δημοκρατίας. Οι ίδιοι, θα αποκαλούσατε σύμβολο δημοκρατίας και την άλλη γνωστή φωνή του μικροφώνου του Πολυτεχνείου?
Υ.Γ. Σύμβολο δημοκρατίας ήταν η συλλογική δράση και η εξέγερση ως γεγονός και όχι ξεχωριστά τα πρόσωπα κατά τη γνώμη μου. Σύμβολο εξαιρετικού ηρωϊσμού τα παιδιά της πόρτας. Το υστερόγραφο έχει στόχο, να μην απαντηθεί- αν απαντηθεί- το παραπάνω ερώτημα με απαντήσεις εκτός θέματος
Όπως θα κατάλαβες costasfotop η επισήμανση πως τέτοιες κουβέντες δεν υφίστανται, καν, νομίζω επιβεβαιώνεται.
Όσο για τα άλλα, αν δεν προσδιοριστεί η κάθε έννοια που χρησιμοποιείτε κάποιοι (kipos προσπαθείς να μας πεις τι είναι προλετάριος, σύγκρίνοντας με αυτόν μισθούς, δουλειές και διάφορα άλλα, χωρίς να προσδιορίζεις καν τι είναι ο προλετάριος για σένα), δεν βγαίνει νόημα από τις διατυπώσεις.
Εγώ, φίλε και ενδεχομένως σύντροφε μου, δεν διεκδικώ ούτε αλάθητο, ούτε βεβαιότητες. Επειδή κατάλαβα πως έγραψες, απάντησα με ένα ερώτημα, στην απάντηση του οποίου, μπορεί να έχω εγώ δίκιο, μπορεί και εσύ, αλλά το νόημα ήταν πως τέτοιες συζητήσεις απουσιάζουν. Μακάρι να τα καταφέρεις (-ετε) να μεταφέρετε εκεί το κόμμα, να εστιάσει αλλού, έχω ισχυρότατες αμφιβολίες αν αυτό μπορεί να γίνει τόσο από την εμπειρία μου και από τον τρόπο που εκτιμώ ότι έχει στηθεί και έχει λειτουργήσει επί 17 χρόνια ο Συνασπισμός
costasfotop στη βάση της λογικής σου θα συμφωνήσω, αν και αυτή η κουβέντα, τελικά, απασχολεί μόνο τέτοια φόρουμ και ιδιωτικές συζητήσεις. Το μεγάλο πρόβλημα για τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. είναι να απαντήσει, στον αν απαιτείται (και πως εννοείται) ένας στοιχειώδης αστικός εκσυγχρονισμός αυτού του κωλοχανείου, στο οποίο ζούμε, προκειμένου στη συνέχεια να προχωρήσουμε σε ανατροπές, διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, που θα οδηγούν στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας μας. Προσωπικά, αμφιβάλλω αν μπορεί να το κάνει, λόγω παραδοσιακών ιδεοληψιών που τον βαραίνουν,αλλά περισσότερο λόγω του ότι -κατά τη γνώμη μου- αποτελεί και αυτός ένα από τα γραφειοκρατικοποιημένα κόμματα , όπου αριστεροί ή προοδευτικοί απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να είναι μέρος της πολιτικής του, της συζήτησης και της ζωής του κόμματος , γενικότερα. Και ενώ θέματα όπως αυτά που θέτεις δεν έχουν συζητηθεί -ή έστω αυτό που ανέφερα εγώ πιο πρίν- δεν φαίνεται πως θα συζητηθούν ούτε στο μέλλον, γιατί σε ένα πολιτικό μόρφωμα όπου ανεξαρτήτως τάσης ή προέλευσης οι μετέχοντες έχουν βασικό το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης, μοιραία και μόνιμα θα προέχουν οι τακτικίστικες συζητήσεις (συνεργαζόμαστε με αυτόν ή όχι, μας τραυματίζουν οι διχόνοιες, μας πονάνε οι προσωπικές τακτικές και όλα αυτά τα φαιδρά)και θα απουσιάζει το ουσιαστικότερο κομμάτι της στρατηγικής του χώρου, το οποίο άλλωστε μετά το ΄90 η παγκόσμια Αριστερά ψάχνει (εξαιρουμένων των "καθαρόαιμων" εννοείται).
αυτές οι αναλύσεις σου με εκστασιάζουν. Σε παρέσυρε ο οίστρος του Βερναρδάκη, που είπε και δέκα σοβαρά συμπεράσματα. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι νέας γενιάς, στους οποίους αναφέρθηκε, είσαι σίγουρος πως δεν είναι τα φθηνότερα εργατικά χέρια? Ή έχεις μείνει ακόμα στην εποχή της φάμπρικας, την οποία στην Ελλάδα έχουμε αρχίσει να ψάχνουμε με το κυάλι. Εκτός και αν η λαϊκότητα σου, σε κάνει να πιστεύεις ότι ένας στραντζαδόρος εργάτης η ένας οξυγονοκολλητής, ηλεκτρολόγος κ.ο.κ., παίρνει λιγότερα από έναν ιδιωτικό υπάλληλο σούπερ μάρκετ, έναν τηλεφωνητή, έναν καρπαζοεισπράκτορα γραφείου κ.ο.κ. Αυτές οι υπεραπλουστευμένες αναλύσεις σας φάγανε, δεν μπορέσατε να επεξηγήσετε τίποτα, να δώσετε νέο όραμα και γιαυτό οι περισσότεροι επιστρέψατε στα Σοβιέτ και την επανάσταση. Και βέβαια, όταν αναλύεις το οτιδήποτε κάτω από το βασικό πρίσμα, "τι κακό θα βρώ να πω για τον ΣΥΡΙΖΑ" τέτοιες κακομοιριές θα λες.
Για ποια μικρότερα κόμματα μιλάς, λέγοντας να βγουν να πουν θέλουμε την εξουσία και προτείνουμε αυτά?
Αν εξαιρέσεις τους ξενόφοβους, ακροδεξιούς εθνικιστές -για τους οποίους προσωπικά δεν συζητάω- ποιοι άλλοι?
Το ΚΚΕ? Που εννοεί την εξουσία ως μονοκομματική κυριαρχία, αποτέλεσμα μιας επανάστασης? Που ζει στον κόσμο του, ισοπεδώνει τα πάντα και ορέγεται "άλλους" κόσμους, λες και μιλάμε για θρησκευτικούς παραδείσους? Που η πολιτική του ύπαρξη έχει στηθεί στη βάση του διαμαρτυρόμαστε-καταγγέλουμε-είμαστε οι μόνοι διαφορετικοί?
Το ΣΥΝ? Τον είδες όταν πλησίασε στα διψήφια τι έπαθε! Και τι να πει? Με ποιο πρόγραμμα? Να μιλήσει για τις πιρκές αλήθειες που όλοι ξέρουν τις τελευταίες 2 δεκαετίες?
Τους οικολόγους? Που διασύρουν ακόμα και τις όποιες σοβαρές Πράσινες προσπάθειες? Αυτοί αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν ζωοοφιλικό σωματείο
@Γ. Πυλαρινός
Το ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν, δεν ισχύει επειδή το είπε ο Τσώρτσιλ. Αλλά γιατί είναι μια στοιχειώδης κοινωνιολογική προσέγγιση. Τα σύνολα παράγουν σε επίπεδο ιδεών, ηγεσιών, αντιπροσώπευσης αντίστοιχα με την ποιότητα τους. Σε τρομάζει η ιδέα? Δηαλαδή σε ποιο επίπεδο παράγει καλύτερα αυτή η χώρα? Φιλοσοφία? Τέχνη? Μήπως η καθημερινότητα της και το επίπεδο διαβίωσης είναι καλύτερο? Μιλάμε για τη χώρα όπου η ατομική ευθύνη δεν υπάρχει και κρύβεται μονίμως πίσω από μια γενικότατη έννοια συνόλου και που ταυτόχρονα, η ατομική κονόμα και το ατομικό συμφέρον επισκιάζει κάθε έννοια κοινωνικής και συλλογικής αλληλεγγύης. (Μην το σκεφτείς προσωπικά ή στη βάση των εξαιρέσεων)
Τα σχόλια του χρήστη
Auditore
και εγώ δεν μπορώ να αντιμετωπίζω ανθρώπους ή σύνολα ως ενιαίες "μάζες". Δεν καταλαβαίνω, όμως, αφού τόσο έντονα επισημαίνεις την ιδιαιτερότητα του κάθε νέου και τη μη κατηγοριοποίση των νέων ως ένα ιδιαίτερο κομμάτι της κοινωνίας, πως αλήθεια εννοείς την εκπροσώπηση που λες ότι δεν έχουν? Δεν έχουν ποιοι? Να τους εκπροσωπήσει ποιος? Να τους εκπροσωπήσει γιατί?
Tο κρίσιμο ερώτημα σε αυτές τις συνθήκες όξυνσης είναι, με τι οράματα και ποιες ιδέες θα μπολιαστεί η νεολαία. Το θέμα δεν είναι απλά να αποτυπωθεί η δυσαρέσκεια ή η ασφυξία των νεων ανθρώπων μέσω μαζικών εκδηλώσεων αντίδρασης .
Η Αριστερά πρέπει να εμπνεύσει δημιουργικά, να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής ηγεμονίας, οράματος. Αυτά λείπουν σήμερα και γι' αυτό υπάρχουν τα αντιφατικά συμπτώματα, τα οποία καταγράφει η έρευνα.
Βέβαια, όσο συνεχίζουν αρκετοί να αμφισβητούν έρευνες βασισμένες στα όποια επιστημονικά δεδομένα, αντιτάσοντας τις προσωπικές τους εμπειρίες και εκτιμήσεις, προφανώς η διαμόρφωση ενός νέου οράματος και ο αγώνας με διάρκεια και στόχευση θα καθυστερεί.
Η τρύπα στο αμπέχωνο του Ιωσήφ, όπως διακρίνεται στη φωτογραφία, οφείλεται σε τεχνοτροπία της εποχής ή προήλθε μετά το βίαιο γκρέμισμα του αγάλματος?
vaspapa μην τους ακούς. Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι. Έχω, ήδη, επαφή με μερικούς πατριώτες επαναστάτες Ούγγρους, διστάζουν προς στιγμήν γιατί δεν γνωρίζουν την Αλέκα, αλλά η μοναδική γνησιότητα του είδους αργά ή γρήγορα θα αποκτήσει την οικουμενική λάμψη που της ταιριάζει
"Όσο η Αριστερά μένει στις φραστικές καταδίκες υποσκάπτει το πρόσωπό της."
"Προσωπικά, ως Πολίτης και ψηφοφόρος της Αριστεράς, απαιτώ αυτή τη στιγμή μια ευφάνταστη κινητοποίηση "
... και περιμένω μέχρι το τέλος του κειμένου, την πρόταση ή το σχέδιο, που θα αντικαταστήσει τις φραστικές καταδίκες. Πως φαίνεται κ. Πήττα ότι, είμαστε μέρος αυτής της Αριστεράς...
Η Αριστερά έχει εδώ και χρόνια ενσωματώσει στο λόγο της κάποιες κλασσικές εκφράσεις του τύπου "Θα πρέπει η Αριστερά (ο ΣΥΝ, Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. κ.λ.π. στη θέση του υποκειμένου) να..." μιλώντας στην ουσία για τον εαυτό της ή την επίσης αξιοπρόσεκτη έκφραση "Θέλουμε (ή αγωνιζόμαστε) για ένα ΑΛΛΟ (συνήθως χωρίς ανάλυση ούτε καν περιγραφή) σύστημα, κόσμο, τοπίο κ.λ.π ). Δεν συζητάω για το άνευ υποκειμένου ή ποιητικού αιτίου "ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξουν..."
Πήξαμε!!! Πήξαμε στους γραφειοκράτες εντός και εκτός γραφείων, στις περιγραφές και τις μη διεξόδους. Η "πιάτσα" και το πεζοδρόμιο των λύσεων μας λείπει. Μάλλον γιατί δίνει τη μάχη της επιβίωσης και ξέρει να κρίνει που να επενδύει δυνάμεις, μόχθο, αγωνιστικότητα και συμμετοχή
Όταν ο Κούλογλου "μπαίνει" σε ζητήματα, που δεν μπαίνουν οι δημοσιογράφοι της "τηλεοπτικής δημοκρατίας" (ρατσιστικώς επιθέσεων, αυταρχισμού κ.λ.π.) είναι καλός. Συνέπεια αυτού, μαζευόμαστε -εξαιρουμένων κάποιων "σταγονιδίων"- αριστεροί και προοδευτικοί από διαφορετικές αφετηρίες και τα λέμε εδώ μέσα. Όταν η άποψη του είναι "αιρετική" σε σχέση με τη μέση διάθεση ενός παραδοσιακού αριστερού πνευματος γίνεται υπάλληλος του υπουργού...
Ο Μήτσος ο Παπαχρήστου, που πραγματικά ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε την ιδιότητα του ως εκφωνητή του παράνομου σταθμού του Πολυτεχνείου, είναι, λέτε κάποιοι, σύμβολο της δημοκρατίας. Οι ίδιοι, θα αποκαλούσατε σύμβολο δημοκρατίας και την άλλη γνωστή φωνή του μικροφώνου του Πολυτεχνείου?
Υ.Γ. Σύμβολο δημοκρατίας ήταν η συλλογική δράση και η εξέγερση ως γεγονός και όχι ξεχωριστά τα πρόσωπα κατά τη γνώμη μου. Σύμβολο εξαιρετικού ηρωϊσμού τα παιδιά της πόρτας. Το υστερόγραφο έχει στόχο, να μην απαντηθεί- αν απαντηθεί- το παραπάνω ερώτημα με απαντήσεις εκτός θέματος
Όπως θα κατάλαβες costasfotop η επισήμανση πως τέτοιες κουβέντες δεν υφίστανται, καν, νομίζω επιβεβαιώνεται.
Όσο για τα άλλα, αν δεν προσδιοριστεί η κάθε έννοια που χρησιμοποιείτε κάποιοι (kipos προσπαθείς να μας πεις τι είναι προλετάριος, σύγκρίνοντας με αυτόν μισθούς, δουλειές και διάφορα άλλα, χωρίς να προσδιορίζεις καν τι είναι ο προλετάριος για σένα), δεν βγαίνει νόημα από τις διατυπώσεις.
Εγώ, φίλε και ενδεχομένως σύντροφε μου, δεν διεκδικώ ούτε αλάθητο, ούτε βεβαιότητες. Επειδή κατάλαβα πως έγραψες, απάντησα με ένα ερώτημα, στην απάντηση του οποίου, μπορεί να έχω εγώ δίκιο, μπορεί και εσύ, αλλά το νόημα ήταν πως τέτοιες συζητήσεις απουσιάζουν. Μακάρι να τα καταφέρεις (-ετε) να μεταφέρετε εκεί το κόμμα, να εστιάσει αλλού, έχω ισχυρότατες αμφιβολίες αν αυτό μπορεί να γίνει τόσο από την εμπειρία μου και από τον τρόπο που εκτιμώ ότι έχει στηθεί και έχει λειτουργήσει επί 17 χρόνια ο Συνασπισμός
costasfotop στη βάση της λογικής σου θα συμφωνήσω, αν και αυτή η κουβέντα, τελικά, απασχολεί μόνο τέτοια φόρουμ και ιδιωτικές συζητήσεις. Το μεγάλο πρόβλημα για τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. είναι να απαντήσει, στον αν απαιτείται (και πως εννοείται) ένας στοιχειώδης αστικός εκσυγχρονισμός αυτού του κωλοχανείου, στο οποίο ζούμε, προκειμένου στη συνέχεια να προχωρήσουμε σε ανατροπές, διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, που θα οδηγούν στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας μας. Προσωπικά, αμφιβάλλω αν μπορεί να το κάνει, λόγω παραδοσιακών ιδεοληψιών που τον βαραίνουν,αλλά περισσότερο λόγω του ότι -κατά τη γνώμη μου- αποτελεί και αυτός ένα από τα γραφειοκρατικοποιημένα κόμματα , όπου αριστεροί ή προοδευτικοί απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να είναι μέρος της πολιτικής του, της συζήτησης και της ζωής του κόμματος , γενικότερα. Και ενώ θέματα όπως αυτά που θέτεις δεν έχουν συζητηθεί -ή έστω αυτό που ανέφερα εγώ πιο πρίν- δεν φαίνεται πως θα συζητηθούν ούτε στο μέλλον, γιατί σε ένα πολιτικό μόρφωμα όπου ανεξαρτήτως τάσης ή προέλευσης οι μετέχοντες έχουν βασικό το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης, μοιραία και μόνιμα θα προέχουν οι τακτικίστικες συζητήσεις (συνεργαζόμαστε με αυτόν ή όχι, μας τραυματίζουν οι διχόνοιες, μας πονάνε οι προσωπικές τακτικές και όλα αυτά τα φαιδρά)και θα απουσιάζει το ουσιαστικότερο κομμάτι της στρατηγικής του χώρου, το οποίο άλλωστε μετά το ΄90 η παγκόσμια Αριστερά ψάχνει (εξαιρουμένων των "καθαρόαιμων" εννοείται).
@kipos
αυτές οι αναλύσεις σου με εκστασιάζουν. Σε παρέσυρε ο οίστρος του Βερναρδάκη, που είπε και δέκα σοβαρά συμπεράσματα. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι νέας γενιάς, στους οποίους αναφέρθηκε, είσαι σίγουρος πως δεν είναι τα φθηνότερα εργατικά χέρια? Ή έχεις μείνει ακόμα στην εποχή της φάμπρικας, την οποία στην Ελλάδα έχουμε αρχίσει να ψάχνουμε με το κυάλι. Εκτός και αν η λαϊκότητα σου, σε κάνει να πιστεύεις ότι ένας στραντζαδόρος εργάτης η ένας οξυγονοκολλητής, ηλεκτρολόγος κ.ο.κ., παίρνει λιγότερα από έναν ιδιωτικό υπάλληλο σούπερ μάρκετ, έναν τηλεφωνητή, έναν καρπαζοεισπράκτορα γραφείου κ.ο.κ. Αυτές οι υπεραπλουστευμένες αναλύσεις σας φάγανε, δεν μπορέσατε να επεξηγήσετε τίποτα, να δώσετε νέο όραμα και γιαυτό οι περισσότεροι επιστρέψατε στα Σοβιέτ και την επανάσταση. Και βέβαια, όταν αναλύεις το οτιδήποτε κάτω από το βασικό πρίσμα, "τι κακό θα βρώ να πω για τον ΣΥΡΙΖΑ" τέτοιες κακομοιριές θα λες.
@chrispic
Για ποια μικρότερα κόμματα μιλάς, λέγοντας να βγουν να πουν θέλουμε την εξουσία και προτείνουμε αυτά?
Αν εξαιρέσεις τους ξενόφοβους, ακροδεξιούς εθνικιστές -για τους οποίους προσωπικά δεν συζητάω- ποιοι άλλοι?
Το ΚΚΕ? Που εννοεί την εξουσία ως μονοκομματική κυριαρχία, αποτέλεσμα μιας επανάστασης? Που ζει στον κόσμο του, ισοπεδώνει τα πάντα και ορέγεται "άλλους" κόσμους, λες και μιλάμε για θρησκευτικούς παραδείσους? Που η πολιτική του ύπαρξη έχει στηθεί στη βάση του διαμαρτυρόμαστε-καταγγέλουμε-είμαστε οι μόνοι διαφορετικοί?
Το ΣΥΝ? Τον είδες όταν πλησίασε στα διψήφια τι έπαθε! Και τι να πει? Με ποιο πρόγραμμα? Να μιλήσει για τις πιρκές αλήθειες που όλοι ξέρουν τις τελευταίες 2 δεκαετίες?
Τους οικολόγους? Που διασύρουν ακόμα και τις όποιες σοβαρές Πράσινες προσπάθειες? Αυτοί αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν ζωοοφιλικό σωματείο
@Γ. Πυλαρινός
Το ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν, δεν ισχύει επειδή το είπε ο Τσώρτσιλ. Αλλά γιατί είναι μια στοιχειώδης κοινωνιολογική προσέγγιση. Τα σύνολα παράγουν σε επίπεδο ιδεών, ηγεσιών, αντιπροσώπευσης αντίστοιχα με την ποιότητα τους. Σε τρομάζει η ιδέα? Δηαλαδή σε ποιο επίπεδο παράγει καλύτερα αυτή η χώρα? Φιλοσοφία? Τέχνη? Μήπως η καθημερινότητα της και το επίπεδο διαβίωσης είναι καλύτερο? Μιλάμε για τη χώρα όπου η ατομική ευθύνη δεν υπάρχει και κρύβεται μονίμως πίσω από μια γενικότατη έννοια συνόλου και που ταυτόχρονα, η ατομική κονόμα και το ατομικό συμφέρον επισκιάζει κάθε έννοια κοινωνικής και συλλογικής αλληλεγγύης. (Μην το σκεφτείς προσωπικά ή στη βάση των εξαιρέσεων)