Κύριε Κούλογλου, από τα δημοσιεύματα που εσείς απαρριθμίσατε, μέχρι πολλά από τα σχόλια μέσα σ΄αυτή τη στήλη, έχω να πω μόνο τούτο :
Στο φρόνιμο άνθρωπο δεν μπορεί να υπάρχει φθόνος. οι ανόητοι, όμως, πάντοτε πάσχουν απ' αυτή την ασθένεια...
Γιώγο Πήττα, μας χάρισες ακόμα ένα εξαιρετικό άρθρο! Σε διαβάζω πάντα και δε χάνω ποτέ τα άρθρα σου στη "στήλη άλατος" του Σαββάτου στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ της Κύπρου! Εκείνο όμως το ανεπανάληπτο άρθρο σου "keep our marbles please" ακόμα και σήμερα το διαβάζω και δεν το χορταίνω!
αγαπητέ aiolos1, παρ' όλο που δεν συμφωνώ με τις απόψεις σου δεν μπορώ να μη θαυμάσω τη μαχητικότητά σου! Θα' θελα μόνο να σου πω τούτο :
Αυτή τη μαχητικότητα και την ορμή σου, ο πλανήτης μας, θα την έχει πολύ ανάγκη στο μέλλον. Μην την εξαντλείς στο θέμα των μεταναστών. Στα χρόνια που έρχονται εκατομμύρια μετανάστες θα κατακλύσουν το εσωτερικό της γης μας από την άνοδο της θάλασσας, από την έλλειψη νερού κι ένας απ' αυτούς μπορεί να είσαι κι εσύ, αφού η χώρα μας είναι παραλιακή και η μεσόγειος αργοπεθαίνει. Δες πέρα από την ακρίτσα της μύτης σου και δείξε λίγη καταννόηση γι'αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους που δεν εγκατέλειψαν τη χώρα τους για να κάνουν τουρισμό... Και για να ελαφρύνω λιγάκι την ατμόσφαιρα, σου αφιερώνω τούτο το ποιηματάκι.
Ο aiolos1 , ο πολυδάκρης...
Τούτο είναι το τραγούδι
του aiolos1 του πολυδάκρη
που της μύτης του κοιτούσε
ώρες ατέλειωτες την άκρη.
Δε λογάριαζε ποτέ
μπρος τη μύτη του κανένα!
Της είχε ομπρέλα για βροχή
και βεντάλια για αέρα.
Αν πετούσε καμιά μύγα
στη μυτούλα του κοντά,
απειλούσε : "πάρε δρόμο
πριν σου βγάλω τα φτερά!"
Κει που τέλειωνε η μύτη
τέλειωνε γι' αυτόν ο κόσμος.
Δεν κοιτούσε παραπέρα
κι ούτε το σκεφτόταν
όμως...
Μια φορά που αφηρημένος
τη χαϊδολογούσε πάλι
του γκρεμίζεται το σπίτι
και του πέφτει στο κεφάλι.
Από την κορφή ως τα νύχια
γάζες ο γιατρός τυλίγει
Λεν πως μέχρι την Ασία
τον ακούγαν να τσιρίζει!
Για το γκρεμισμένο σπίτι
δεν του χύθηκε ούτε δάκρυ.
΄Εκλαιγε που δε φαινόταν
της μυτούλας του η άκρη...
Αγαπημένε aiolos1 ό,τι έγραψα
το έγραψα με όλη μου την αγάπη...
΄Εχω ένα φίλο κίτρινο
πατρίδα του η Ασία.
Κι έν' άλλο πάλι ολόμαυρο
από την Τανζανία.
΄Εχω και ένα μελαψό
κι έν' άσπρο σαν και μένα.
Το χρώμα όμως της καρδιάς μας
είναι ένα.
ΧΑΡΙΣΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΥΡΟΥΔΙΕΣ ΤΟΥΣ!
Τόση μικρούλα σχεδόν μια σταλίτσα
του μετανάστη η βαλίτσα.
Μια χούφτα χώμα απ' την πατρίδα
παίρνω μαζί μου για ελπίδα....
Λίγο τυρί ψωμί και σκόρδο
κανένα φρούτο κι αυτό είναι όλο.
Μα την καρδιά μου δεν μπορώ
μαζί να την πάρω, την άφησα εδώ.
Πιστός θα μείνω σ' αυτή τη γη
που δε μου δίνει να φάω ψωμί.
Τον κάμπο μας βλέπω κει κάτω μακριά...
το τρένο όμως τρέχει...
δε φαίνεται πια...
Κύριε Ρουσόπουλε, θα προσφύγετε, λέτε, στη δικαιοσύνη για να υπερασπιστείτε το όνομα και την υπόληψή σας... Μα δεν έχετε ούτε όνομα ούτε υπόληψη! Τι ακριβώς λοιπόν θα υπερασπιστείτε;
Κύριε Bazioto,αναφέρομαι σε όλα, σχεδόν, τα σχόλιά σας και κάποια από αυτά φαίνονται σωστά και , καμιά φορά, σοφά. Ξεχνάτε όμως ότι όλα όσα ζητούμε από τους άλλους θα'πρεπε πρώτα να τα εφαρμόζουμε στον εαυτό μας... ΄Ετσι, λοιπόν, λέξεις και φράσεις που χρησιμοποιείτε, όπως κωθώνια, τσουτσέκια, φερετζέδες, σκουπίδια της κοινωνίας, δεν δείχνουν "κυρίους" που μπορεί κανείς να τους αντιμετωπίσει με σεβασμό...
Τα σχόλια του χρήστη
Αχ, Γιώργο Πήττα, τραγούδησες πάλι τους καημούς μας με τη χαρισματική πένα σου... κι η πίκρα ξεχείλισε...
Κύριε Κούλογλου, από τα δημοσιεύματα που εσείς απαρριθμίσατε, μέχρι πολλά από τα σχόλια μέσα σ΄αυτή τη στήλη, έχω να πω μόνο τούτο :
Στο φρόνιμο άνθρωπο δεν μπορεί να υπάρχει φθόνος. οι ανόητοι, όμως, πάντοτε πάσχουν απ' αυτή την ασθένεια...
ε-ξαι-ρε-τι-κο !
Γιώγο Πήττα, μας χάρισες ακόμα ένα εξαιρετικό άρθρο! Σε διαβάζω πάντα και δε χάνω ποτέ τα άρθρα σου στη "στήλη άλατος" του Σαββάτου στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ της Κύπρου! Εκείνο όμως το ανεπανάληπτο άρθρο σου "keep our marbles please" ακόμα και σήμερα το διαβάζω και δεν το χορταίνω!
ΓΙΑ ΤΟΝ aiolos1 !
αγαπητέ aiolos1, παρ' όλο που δεν συμφωνώ με τις απόψεις σου δεν μπορώ να μη θαυμάσω τη μαχητικότητά σου! Θα' θελα μόνο να σου πω τούτο :
Αυτή τη μαχητικότητα και την ορμή σου, ο πλανήτης μας, θα την έχει πολύ ανάγκη στο μέλλον. Μην την εξαντλείς στο θέμα των μεταναστών. Στα χρόνια που έρχονται εκατομμύρια μετανάστες θα κατακλύσουν το εσωτερικό της γης μας από την άνοδο της θάλασσας, από την έλλειψη νερού κι ένας απ' αυτούς μπορεί να είσαι κι εσύ, αφού η χώρα μας είναι παραλιακή και η μεσόγειος αργοπεθαίνει. Δες πέρα από την ακρίτσα της μύτης σου και δείξε λίγη καταννόηση γι'αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους που δεν εγκατέλειψαν τη χώρα τους για να κάνουν τουρισμό... Και για να ελαφρύνω λιγάκι την ατμόσφαιρα, σου αφιερώνω τούτο το ποιηματάκι.
Ο aiolos1 , ο πολυδάκρης...
Τούτο είναι το τραγούδι
του aiolos1 του πολυδάκρη
που της μύτης του κοιτούσε
ώρες ατέλειωτες την άκρη.
Δε λογάριαζε ποτέ
μπρος τη μύτη του κανένα!
Της είχε ομπρέλα για βροχή
και βεντάλια για αέρα.
Αν πετούσε καμιά μύγα
στη μυτούλα του κοντά,
απειλούσε : "πάρε δρόμο
πριν σου βγάλω τα φτερά!"
Κει που τέλειωνε η μύτη
τέλειωνε γι' αυτόν ο κόσμος.
Δεν κοιτούσε παραπέρα
κι ούτε το σκεφτόταν
όμως...
Μια φορά που αφηρημένος
τη χαϊδολογούσε πάλι
του γκρεμίζεται το σπίτι
και του πέφτει στο κεφάλι.
Από την κορφή ως τα νύχια
γάζες ο γιατρός τυλίγει
Λεν πως μέχρι την Ασία
τον ακούγαν να τσιρίζει!
Για το γκρεμισμένο σπίτι
δεν του χύθηκε ούτε δάκρυ.
΄Εκλαιγε που δε φαινόταν
της μυτούλας του η άκρη...
Αγαπημένε aiolos1 ό,τι έγραψα
το έγραψα με όλη μου την αγάπη...
΄Εχω ένα φίλο κίτρινο
πατρίδα του η Ασία.
Κι έν' άλλο πάλι ολόμαυρο
από την Τανζανία.
΄Εχω και ένα μελαψό
κι έν' άσπρο σαν και μένα.
Το χρώμα όμως της καρδιάς μας
είναι ένα.
ΧΑΡΙΣΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΥΡΟΥΔΙΕΣ ΤΟΥΣ!
ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ
Τόση μικρούλα σχεδόν μια σταλίτσα
του μετανάστη η βαλίτσα.
Μια χούφτα χώμα απ' την πατρίδα
παίρνω μαζί μου για ελπίδα....
Λίγο τυρί ψωμί και σκόρδο
κανένα φρούτο κι αυτό είναι όλο.
Μα την καρδιά μου δεν μπορώ
μαζί να την πάρω, την άφησα εδώ.
Πιστός θα μείνω σ' αυτή τη γη
που δε μου δίνει να φάω ψωμί.
Τον κάμπο μας βλέπω κει κάτω μακριά...
το τρένο όμως τρέχει...
δε φαίνεται πια...
Κύριε Ρουσόπουλε, θα προσφύγετε, λέτε, στη δικαιοσύνη για να υπερασπιστείτε το όνομα και την υπόληψή σας... Μα δεν έχετε ούτε όνομα ούτε υπόληψη! Τι ακριβώς λοιπόν θα υπερασπιστείτε;
Κύριε Bazioto,αναφέρομαι σε όλα, σχεδόν, τα σχόλιά σας και κάποια από αυτά φαίνονται σωστά και , καμιά φορά, σοφά. Ξεχνάτε όμως ότι όλα όσα ζητούμε από τους άλλους θα'πρεπε πρώτα να τα εφαρμόζουμε στον εαυτό μας... ΄Ετσι, λοιπόν, λέξεις και φράσεις που χρησιμοποιείτε, όπως κωθώνια, τσουτσέκια, φερετζέδες, σκουπίδια της κοινωνίας, δεν δείχνουν "κυρίους" που μπορεί κανείς να τους αντιμετωπίσει με σεβασμό...
Η αξία ενός έργου δεν στηρίζεται ούτε σε χρώματα ούτε σε κόμματα. Και είναι η πιό γλυκιά νοσταλγία γι' αυτούς που ποτέ τους δεν την γνώρισαν!